Dekker vs Botman 3&2

De mevrouw van de administratie durfde de tegenstander van John bij de annulering zelfs een watje te noemen.. Maar ze moest eens weten. Poly kwam in de regio Kennemerland in volle glorie tot wasdom met ruim een uur windkracht 11 en ik zat inmiddels zonder stroom en las op social media dat ontwortelde bomen de beide toegangswegen van en naar mijn woonplaats Zandvoort versperden.

Het gebrek aan elektriciteit kwam doordat mijn buurman in het appartementencomplexje een raampje open had laten staan dat kapot klapperde en daardoor de slagregens vol op de stekkers van een verlengsnoer neerdaalden, met kortsluiting alom tot gevolg. Deze woensdag was het een stuk aangenamer op de baan tussen Delft en Rotterdam. Af en toe zonnetje, graadje of 22 en een verkoelend windje. Kortom, prachtig weer om te golfen.

Merkwaardig genoeg vergisten we ons beiden in de gecommuniceerde aanvangstijd van 12.34 uur. We hadden kennelijk beiden 11.34 uur in gedachten, waardoor we om 10.45 op het terras met een driedubbele ronde aan de koffie en thee zaten. Uit balorigheid – en om de tijd te doden — besloten we ook een paar ballen weg te slaan op de driving range. Iets wat we beiden eigenlijk nooit doen om de eenvoudige reden dat het zomaar zou kunnen zijn dat je daar een prachtige bal slaat, die je beter in de baan had kunnen produceren.

Over de wedstrijd kunnen we kort zijn. John stond na 5 holes 4 up, maar na 12 holes stond het 1 up voor ondergetekende en na 16 holes was de eindstand bereikt. Een uitermate interessante jojo-wedstrijd dus, waar mooie ballen met fluffers, toppers en afzwaaiers werden afgewisseld. Het leek net golf. Wel heerlijk dat we nauwelijks last hadden van andere flights op deze geweldig drukke baan, hoewel er enige overredingskracht nodig was om vóór een vrouwenflight met drie kenau-achtige schepsels op hole 10, bij het wisselen van de rode naar de gele lus, af te kunnen slaan.

Prima gesprekken op het terras, zowel vooraf als achteraf met bier/wijn/bitterballen. John vertelde dat hij eind augustus drie dagen naar de Grand Prix in Zandvoort gaat, onder meer met zijn kleinkinderen. Sorry Henri. Hij beloofde langs te komen in het perscentrum in het Gran Dorado-hotel buiten het circuit, waar ik interviews voor de lokale radiozender ZFM ga afnemen.

John is de laatste weken druk bezig met de voorbereidingen voor een verhuizing naar een prachtig penthouse in een nieuwbouw appartementencomplex in Rotterdam. Hij is tevens toegetreden tot het bestuur van de Vereniging van Eigenaren, een baan die hem, om het eufemistisch uit te drukken, wel voor uitdagingen stelt. Maar uiteindelijk vindt hij het wel een zinnige tijdsbesteding, al laat hij zijn wekelijkse twee herenmiddagen op Delfland – lag er trouwens prachtig bij – er niet voor schieten.

Met terechte trots kijkt John terug op zijn tijd als persfotograaf bij inmiddels verdwenen kranten als Het Binnenhof en Het Vaderland. Het tegelijkertijd met zijn vrouw Thea runnen van meerde fotozaken – voortgezet na het overlijden van zijn vader, John had eigenlijk zijn zinnen gezet op de grote vaart – werd hem te veel zodat hij al in een vroeg stadium besloot alles van de hand te doen. Het was een moeilijke tijd, begin jaren 80, ook omdat het 4-jarige zoontje van John en Thea verongelukte op een bouwterrein. Ze hebben zich er met pijn en moeite en veel verdriet doorheen geslagen en genieten nu van het leven, met de golfsport als belangrijke pijler.

Uiteraard zien we John binnenkort weer tijdens de wedstrijden van de NVGJ, al rijdt hij liever geen lange afstanden alleen, nu Henk, zijn maatje in de auto, naar het oosten van het land is verhuisd. Als je slim bent John, dan nodig je Elaine, je volgende matchplay-tegenstander ook uit in Schipluiden. Immers dichtbij Den Haag, haar werkterrein..

Hans