Brouwers vs Van der Ruit 3&1

Zowel Leo als ondergetekende vinden de dag voorafgaand aan onze NVGJ wedstrijd op Golfbaan Stippelberg een goed moment om te combineren met onze matchplay wedstrijd. ‘Ik slaap wel bij een van mijn broers’ vertelt Leo als ik hem bel. Onze logeerkamer is namelijk al vroeg dit jaar ‘gereserveerd’ door een van onze vaste gasten, Louis Westhof. En met z’n tweetjes in een bed van een meter veertig breed of een luchtbed lijkt me niet zo comfortabel voor zowel Leo als Louis. Overnachten bij een van zijn broers lijkt me een goed idee, vertel ik hem. Uiteindelijk blijkt Leo die avond bij de ‘Heeren van Ghemert’ te slapen. 
Tijdens ons telefoongesprek maakt Leo meteen van de gelegenheid gebruik om mij te vragen naar mijn TOP 5 golfbanen in Nederland. Op dat moment is Leo nog bezig met de Golfscheurkalender 2022. Een aantal NVGJ-leden hebben al een bijdrage geleverd. ‘Ja hoor’, antwoord ik. ‘Ik zit wel met onze kinderen en kleinkinderen in Spanje dus ik weet even niet wanneer ik daar tijd voor heb’. ‘Vanavond nog graag….’ antwoordt Leo. ‘Is toch zo klaar?’ Diezelfde avond stuur ik mijn top vijf en nu, zo hoor ik als we samen op Stippelberg aan de koffie zitten, heeft Leo nét de proefdruk binnen.

Voor Leo is het de eerste NVGJ matchplay wedstrijd van dit jaar. Vanwege wat lichamelijke tegenslag moest zijn eerste tegenstander het opgeven. En Leo vindt het fijn om op Golfbaan Stippelberg te spelen. Dit is zijn tweede keer en een fijne generale, zo zegt hij, voor de NVGJ wedstrijd. De eerste keer Golfbaan Stippelberg, een paar jaar geleden, speelden Leo en zijn partner Henny met mij en mijn partner Roderik. Wij kunnen nu nog lachen om het schilderij dat Leo op dat moment
meebracht. Het schilderij waarvan ik er – tegelijk met hem - ook een gewonnen had. Volgens mij op Zeegersloot, zijn thuisbaan. Het schilderij hangt inmiddels naast mijn gewonnen versie in de serre van ons huis op La Torre Golfresort in Spanje.

Voordat we starten hebben we het nog even over van alles en nog wat en pas bij het naar buiten lopen realiseert Leo zich dat hij zijn golfschoenen vergeten is. Hij loopt terug naar de auto om te kijken of er een oud paar te vinden is. En jawel hoor…. Blij komt Leo terug met een paar schoenen voorzien van turquoise veters die al een paar jaar ongebruikt in de auto liggen.

We spreken nog even over de handicapverrekening: Leo krijgt 17 slagen en ik 18. Omdat we eigenlijk niet zo goed weten of we de driekwartverrekening mogen afronden naar boven spelen we gewoon open zo spreken we af. Zonder die extra stroke. We hebben nog net tien minuten om te putten op de oefengreen. En dat is oké, want Leo heeft dat eigenlijk helemaal niet nodig, zo merk ik later. De putts van Leo zijn scherp. Heel scherp. En vallen zowat allemaal. Of het nou een putt van één of drie meter is.

Leo start voortvarend met een par. De tweede hole, een par vijf spelen we gelijk en de derde wint Leo ook. Hij blijft twee up tot Leo’s bal op hole 6 onvindbaar blijkt. Mijn bal ligt met de tweede slag op de green en ik ‘krijg’ de hole. Op hole 7 staan we square. Leo’s drive op de par vijf hole 8 gaat helemaal naar rechts in de rough. Zijn provisional gaat kaarsrecht en eindigt midden op de fairway. Hier krijg ik een mooie kans, maar ook mijn afslag gaat allesbehalve rechtdoor. De bal eindigt
helemaal links, ergens in de richting van hole 6. In de rough. De bal van Leo vinden we. Die van mij niet. Maar goed ook, denk ik want mijn provisional sloeg ik super ver én kaarsrecht. Jammer wel van mijn strafslag en extra slag. Leo komt met 6, ik met 7 slagen van de baan en Leo staat weer een up. Op hole 9 rolt mijn tweede slag via het water het eiland op.

Een heel bijzondere Jezusbal. Leo slaat zijn tweede slag het riet in en verliest de hole. We staan weer gelijk. Pas als we naar hole 10 lopen vertel ik Leo - om druk te voorkomen - over het moment dat Willem Schouten en ik een aantal jaar geleden allebei met een birdie van deze eiland hole kwamen tijdens een matchplay wedstrijd. Vanaf de tiende hole gaat het met mijn spel steeds beter. Ik start met een par. Bij de volgende hole maakt Leo een afzwaaier en wordt het twee up voor mij. Het blijft spannend. Voor ons allebei. We spelen gelijk, Leo wint opnieuw een hole. Toch krijgt hij het niet voor elkaar om in de plus te komen.

Op hole 17 is het Dormie. Ik sta 2 up. Leo’s afslag landt rechts op een heuveltje voor de bunker. De mijne gaat kaarsrecht, ver voorbij de bunker en rolt nog lekker door. Uiteindelijk blunder ik – het is toch te spannend voor mij - nog een paar keer. Leo weet met heel veel geluk zijn bal via de bunker op de green te laten rollen. Toch win ik deze hole. Met drie up, een te gaan.

‘Nog een hapje eten’, vraag ik Leo? ‘Nee…. Laten we alleen maar even wat drinken want ik moet aan het werk. De proefdruk van de kalender controleren’. En dat doet hij niet bij een van zijn broers, maar in een leuk hotelletje in Gemert. En ik? Ik rij na het alcoholvrije drankje naar huis waar al snel na thuiskomst Louis Westhof aan de deur staat. Met zijn verhaal over zijn matchplay wedstrijd de dag ervoor tegen Rene Brouwer én de presentatie van André Vermeulens boek, laat op diezelfde middag.