Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
27.10.2023
Waar social media kanalen, en in iets mindere mate mail, de emoties vrijwel zonder filter doorsturen, hebben de extra handelingen om jezelf te uiten, een remmende werking. Of de onvrede is al verdwenen óf de aandrang om de vraag te stellen is al afgenomen als je eindelijk alle bovengenoemde stappen hebt doorlopen.
Soms echter ligt er toch een brief op mijn bureau en misschien wel door de wetenschap wat er allemaal gedaan is om tot daar te geraken, neem ik er altijd even wat meer de tijd voor. Zo ook bij het exemplaar dat ik een tijdje terug ontving en waarvan ik de eerste alinea maar even deel.
Geachte heer Paehlig,
Hoewel ik Golfers Magazine altijd met veel plezier lees, moet me toch wat
van het hart. De reisverhalen die u en uw collega’s schrijven, zijn vrijwel
zonder uitzondering lyrisch over de bezochte bestemming.
Dat gelooft u toch zelf niet?’
Het was dat er geen retouradres bij zat, anders had ik direct geantwoord dat ik het wel degelijk geloofde. En hoewel ik er enkele voorbeelden bij zou hebben gezet, zou het antwoord niet lang zijn ook.
Waarom ik het wél geloof? Ik denk dat iedereen die wel eens een golfreis boekt bij gekende golftouroperators zal onderschrijven dat er nu eenmaal geen rommel wordt aangeboden. Ik ben het in elk geval nog niet tegengekomen. Ze zouden wel gek zijn om bestemmingen in het pakket op te nemen waar hun klanten met aan zekerheid grenzende waarschijnlijk ontevreden vandaan zouden komen. Niet alleen zou het slechte reclame zijn, het zou ook extra werk betekenen voor de afdeling klantenservice om recht te breien wat krom is. Daarbij: stuur een klant één keer naar een slecht resort en je bent niet alleen die klant kwijt, in het klachten by click tijdperk heb je zo een slechte review aan je digitale broek. En zie daar maar eens van af te komen.
Al zou ik de briefschrijver wel een béétje tegemoet willen komen. Natuurlijk kun je de pech hebben om een kamer naast de lift te krijgen, kan de ober zijn dag niet hebben en daardoor wat onvriendelijk zijn, en de flight vóór je langzaam, maar is een bestemming daarmee ook niet goed? Ik denk niet dat iemand dat durft te beweren. Wat wel zo is dat niet ieder resort vijfsterrenplus is. Een Costa Navarino is van andere orde dan de Corfu Golf Club. PGA Catalunya (Camiral Golf moet je tegenwoordig zeggen) is een klasse beter dan Emporda Golf. Saint Omer van ander niveau dan Royal Mougins. Stuk voor stuk goed, maar niet hetzelfde. Hoe kan het ook anders? Of je voor een bescheiden 150 euro een paar dagen Frankrijk of voor 1500 euro een weekje in een Grieks lustoord boekt, maakt nogal een verschil. Alle waar naar zijn geld zeggen ze dan. Al durf ik ondanks die prijsverschillen nog één ding met zekerheid te zeggen: waar je ook uitkomt, het is overal genieten. Je bent op golfvakantie!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut