#22 René Brouwer: ‘Laat wil natuurlijk niet zeggen laatst’

Krijg ik zomaar het stokje overgedragen van mijn mentor William. De man die mij alweer een jaar of twee geleden in het restaurant boven de A4 wist over te halen om toe te treden tot de wedstrijdcommissie, met het oog op zijn afscheid een jaar later. Gaandeweg kreeg ik als stagiaire meer taken en verantwoordelijkheden, maar altijd met het geruststellende gevoel dat de trainer-coach meekeek of alle vinkjes wel goed stonden. Waarna niet zelden een vriendelijk telefoontje of mailtje volgde. ‘Weet je zeker dat je het zo wilt, goede vriend?’ Oh. Nee. Natuurlijk niet. Recent nog. ‘Ik zette altijd NVGJ vooraan bij de titel van een wedstrijd. Handig als mensen hun scorekaart willen inleveren. Maar je mag het natuurlijk anders doen.’ En kijk eens: de Jaski Open heet opeens NVGJ Jaski Open – driebal stableford’.

Onderschat het werk trouwens niet, dat we met een mooi clubje verrichten: Madelon, Frank, Willem en Ger, en Hans B als webmanager. Inmiddels ben ik aan de vierde flightindeling voor de Jaski Open bezig en probeer ik als een waanzinnige rekening te houden met wensen en voorbehouden: 

‘Ik liever niet met A’. 

‘Kan ik eventueel nog met iemand anders?’ 

‘Met iedereen maar het liefst toch met B en C’. 

‘Voorkeur voor laat wil natuurlijk niet zeggen laatst’. 

‘Doe die maar niet in twee flights achter elkaar. Te dichtbij.’

‘Ik wil met iedereen, behalve met jou, Brouwer.’ (Ik daarentegen speel met iedereen. Maar mijn moeder lustte vroeger geen spruitjes, en wat aten we nooit?)

Zo zijn er heel wat voorkeuren. Wedstrijdleider zijn geeft diep inzicht in de ziel van de vereniging, waar het persoonlijke vriendschappen, vetes en principes (die later weer geen principes blijken te zijn) betreft. Maar de vriendschappen overheersen natuurlijk. In normale tijden knuffel ik niet alleen Pamela en Marijke, om voorbeelden te noemen, maar ook Charles en Leo en nog heel wat andere heren, en dat heeft niets met mijn geaardheid te maken. (Ik zeg het er maar bij.) Het doet verdriet dat zelfs een hand niet meer mag.

Maar goed: hoe ik ooit op een golfbaan terecht ben gekomen. Het initiatief kwam van mijn zoon Sydney, een jaar of twaalf geleden: zullen we samen gaan golfen, pa? Wij samen op les hier in Moordrecht, vlakbij Gouda, destijds de moeilijkste par-3 baan van Nederland, met zo ongeveer meer water als fairways. Mijn zoon kon het later vanuit zijn studentenkamer niet meer georganiseerd krijgen, dus is inmiddels min of meer gestopt. Toen Anita, mijn vrouw hoorde dat ik ging golfen, zei ze direct: dan ga ik ook op les. Lijkt me wel zo handig om samen te kunnen doen. We haalden in dezelfde periode ons GVB en spelen sindsdien veel in binnen- en buitenland (Zuid-Afrika, wat een banen! Ik mocht er getuige zijn van de sublieme hole in one van Ruud T, ik heb het nog beschreven hier op deze site).

Soms aan mijn kant met de nodige frustratie tot gevolg trouwens: afgelopen zondag nog was ik vast van plan om eindelijk mijn handicap te verlagen, van die beschamende 23 op weg naar het doel voor dit jaar: onder de 20. Bij de turn had Anita inmiddels 22 punten bij elkaar geslagen, gevolgd door nog eens drie parren en een bogey op 10, 11, 12 en 13. Pas toen ik na de zoveelste toverbal wanhopig riep ‘dat ze er nu eens mee moest kappen’, volgden – uit liefde, solidariteit? — een serie missers, waarna de score op 38 punten bleven steken. Waarmee ze alweer voor de derde keer dit jaar haar handicap verlaagde, nu tot 15.4. Ik sta sinds zondag nog steeds op 23. Zij heeft een hekel aan driving ranges en lessen en ik oefen me misschien niet suf maar toch met enige regelmaat. Om gek van te woorden. Goddank is golf niet haar enige talent.

Ik kwam bij de NVGJ door – meen ik – Lia Grooters. Mijn PR- en Marketingbureau was van de hand gedaan en samen met oud-Wegener hoofdredacteur Jan Bartelds was ik de reiswebsite Opreisgids.nl begonnen, óók met golfverhalen. Ik kende al heel wat mensen uit het NVGJ wereldje: Willem van den Elskamp schreef jarenlang kant-en-klare halve of kwart pagina’s voor huis-aan-huis bladen voor onze klanten. Papier was toen nog belangrijk. Hij, Pim en Carien (Charles ook?) deden al mee aan het eerste golftoernooi voor journalisten, door mij destijds namens North Sea Ferries georganiseerd op de Rijswijkse. De beste vier mochten meedoen aan een internationaal toernooi voor journalisten in Schotland. Volgens mij ligt hier ergens nog de kiem voor de NVGJ. Ruud T en Gerald maakten foto’s voor Reisrevue, waarmee ik vaak samenwerkte, dus die kende ik ook, min of meer.

De eerste wedstrijd waaraan ik meedeed zat ik in een flight met Paul Mansoor (waar blijft hij toch?). Er stonden andere spelers te kijken en ik sloeg de eerste bal twintig meter verder in een slootje. Wat was ik blij toen we min of meer uit zicht waren. Bij de green van hole 2 vertelde Paul mij dat ik eerst moest weglopen en daarna pas mijn kaart invullen. Wat ik natuurlijk wel wist, ik had tenslotte mijn theorie gehaald, maar zenuwen… Henri heeft daar jarenlang last van gehad: steevast sloeg hij bij elke wedstrijd zijn eerste bal naar links of rechts of mis maar nooit recht vooruit en lekker ver. Hij is er overheen gegroeid. Kijk hem nu eens.

Successen? Niet echt. Wel een paar jaar een ‘usual suspect’ en ooit derde in de Order of Merit. Wel eens een paar Matchplay partijtjes gewonnen, van onder meer Karel van de Graaf, William en zelfs Henri, maar toch ook steeds weer vroeg gesneuveld. Maar let op: volgend jaar kan alles zomaar anders zijn. 

Ik hou van onze club. Ik verheug me op elke wedstrijd, zelfs nu ik ook op de wedstrijddag nog taakjes heb, zoals het samen met Ger of Frank rangschikken van de scores, mensen de weg wijzen in de app en ontbrekende punten via de laptop aanvullen in Proware. De samenwerking met Ger, Madelon, Frank en Willem gaat perfect. 

Ik ben blij dat we weer samen de baan in kunnen. De Duca Golf Experience was leuk, maar echt is leuker. Velen van ons noemen elkaar vriend, goede vriend zelfs. Je moet er natuurlijk een beetje mee uitkijken, want voor je het weet heb je meer vrienden dan kennissen. Maar ik vind het oprecht fijn om veel van de clubgenoten weer te zien, van bijna extreem links tot nagenoeg ultra rechts. Ik bleek tijdens de laatste reis in Portugal met beide soorten onder één dak heel goed onbedaarlijk dronken te kunnen worden, eendrachtig ook de flessen van de buren opdrinkend. Maar ook: Joy rijden naar de wedstrijd met Ruud en/of Leo. Onderweg bespreken we Ajax of andere grote thema’s. Elkaar tegenkomen op de boot naar Texel, dat schoolreisjes gevoel. Wij allemaal boffen maar.

Niets aan te merken dan toch?

Jazeker. Ik vind het jammer dat de openbare discussie over het wel of niet mee laten doen van partners, één of twee keer per jaar, een zo vervelende toon had, dat mijn partner in elk geval dacht: ‘Joh, dan kom ik toch lekker niet. Moet ik aardig gaan zitten doen tegen mensen die er de pest aan hebben dat ik er bij ben? Zoek het uit.’ Ik vond het wel leuk als ze die enkele keer eens meeging, en zij net zo goed, sinds zij er voor de eerste keer bij was in Portugal, een jaar of acht of tien geleden. We koppelden het aan een paar dagen Algarve. Ze vroeg zich af of dat nu leuk was, zo’n groep, maar was al bij het eerste diner verkocht, met onder meer Charles en Lia en Ruud en Marianne aan tafel. Vorig jaar haalde ze tegen Duitsland, samen met Taco, ook nog eens heel wat punten binnen. En als we niet blijven slapen na een NVGJ-wedstrijd rijdt ze terug. Win-win, zeg maar gerust. Gelukkig zijn die wedstrijden nog, waar partners welkom zijn, nu alleen A nog even over de streep trekken.

Ik geef het stokje graag door aan Igor Bennik, misschien helpt het hem om vaker te gaan komen.