Levensgeluk

Het is nog net niet zo dat álle teaching-professionals ooit de droom hadden om het te gaan maken als playing-professional, maar veel zal het niet schelen. En dat terwijl ik er zo een handvol kan noemen die gebóren zijn voor het vak van golfleraar en er veel, véél, meer levensgeluk aan ontlenen dan ze als speler ooit voor elkaar zouden hebben kunnen krijgen.

De tijd van de verveelde pro die naast de mat staat te rommelen met zijn telefoon terwijl de leerling zijn best doet zich een golfswing eigen te maken, lijkt echt voorbij, althans, ik kom ze zelden meer tegen. De meeste professionals die ik vakmatig tegenkom zijn extreem gedreven of op zijn minst dol op hun vak, op het spel en doen er alles aan dat te delen met hun leerlingen. Een luxe, want wat is het mooi als je een vak mag beoefenen waar je vol van bent. Het is niet iedereen gegeven.

Vooropgesteld: ieder vak is er een, allemaal op enigerlei wijze van het grootste belang voor (een onderdeel van) de maatschappij. De afwasser in de keuken van het ziekenhuis. De schoonmaker van de vliegtuigen. De verkeersregelaar op een druk evenement. Zonder hen zou het een puinhoop worden, maar of een van hen als kleine jongen/meid droomde om later als hij/zij groot was met een geel hesje auto’s door te staan wuiven… de kans lijkt me klein. Hoewel…ooit, in een vorige loopbaan, als manager van een uitzendburo (met een ‘o ‘ja, de directeur/eigenaar richtte buro de werkstudent in de jaren zestig op…) was ik verantwoordelijk voor het regelen van vliegtuigschoonmakers, veelal tieners van Marokkaanse of Turkse origine. Eén van die jongens (Efe, ik zal zijn naam nooit vergeten) had als grote droom om ooit zo’n schoonmaakkar met van die staalborstels te mogen besturen. Dat leek hem werkelijk het allermooiste wat er was. Nooit zal ik het moment vergeten dat een voorman het nodig vond op weinig diplomatieke wijze te zeggen dat hij die droom maar mooi uit zijn hoofd moest zetten omdat hij dat toch nooit voor elkaar zou krijgen. Zijn hart brak, en dat van mij ook een beetje. Maar dit terzijde.

De droom om het ooit te redden als speler, heel ver te komen als speler, eindigt voor de meeste mannen en vrouwen niet zo vroeg als voor Efe, maar het einde van de regenboog wordt maar door weinigen gehaald. Vroeg of laat komt het besef dat de Claret Jug, winnen op de Europese Tour, spelen op dat circuit zelfs, er niet in zit, en treedt ‘plan b’ in werking. Voor een enkeling blijft het dat – een prima alternatief, maar uiteindelijk altijd surrogaat – maar bij het gros zie je de passie voor het overdragen van de liefde voor het spel er al snel vanaf spatten. Om toptalenten te helpen hun droom te verwezenlijken. Om mensen – op welk niveau dan ook – beter te laten spelen. Of golfers gewoon nog meer te laten genieten van de sport. Op welke manier dan ook. Hoe ik daar bij kom? Lees het blog van teaching-pro Jeffrey Meijer er maar eens op na. Ooit weinig succesvol actief op de Pro Golf Tour, nu al jaren vooral bezig als bevlogen leraar. 

Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij als speler ooit zó gelukkig was geworden.