Kippenvel

Mijn vingers hangen besluiteloos boven het toetsenbord. Waar begin ik na deze bijzondere middag? De gedachten zijn er, maar de woorden?

De ochtend van de laatste dag van het KLM Open 2013 schreef ik over het droomscenario dat in de steigers stond. Joost Luiten aan kop in het KLM Open, op de voet gevolgd door, onder andere, de ervaren Jiménez, en drievoudig KLM Dutch Open winnaar Simon Dyson. De voorsprong was slechts klein, maar hij was er. Natúúrlijk had Joost een kans te winnen. Een goede kans zelfs. Sterker, overtuigd herhaalde ik tegen wie het maar horen wilde over de aanstaande unieke overwinning van Nederlands nummer 1 op de Kennemer. ‘Joost wint, met -12’, zei ik voor de start van de vierde ronde zelfs toen een voorspelling voor een pooltje werd gevraagd.

Was ik echt zo zeker van die overwinning? Zou het kunnen? Ondanks het goede gevoel en de voortekenen: sommige verhalen zijn eenvoudig te mooi om waar te kunnen zijn. En dit was er zo een. Winnen in eigen land na man tegen man afgerekend te hebben met een van de meest ervaren mannen van het circuit, terwijl in de kantlijn de meest succesvolle Dutch Open speler van de laatste jaren aan de zegekar zou worden gebonden. Het was eenvoudigweg té mooi. Aan de andere kant… Wat wás Luiten goed de afgelopen dagen, en wat straalde hij een rust, zekerheid en vastberadenheid uit na zijn derde ronde. Op de baan, maar ook daarna, in de gesprekken met de pers, zag ik een man staan die wist wat hem te wachten stond, die hier eerder was geweest. Voor wie winnen, de kans om te winnen, geen onbekend gegeven was.

Nee, het ging niet van een leien dakje. De start was stroef, het man-tegen-man gevecht intens. De voorsprong werd een achterstand, en uiteindelijk een gelijkspel. En toen kwam de verlenging. En die putt voor de overwinning. Jiménez miste en Luiten had een slag van net iets meer dan een meter voor de overwinning.

Terwijl Luiten zich net vijf meter voor me, over zijn bal boog, keek ik om mee heen. Probeerde het moment in me op te nemen. De tribunes, de volgepakte fairway en duinen. Links schuin voor me zag ik coach Phil Allen bleek om de neus worden. Tegen de grote tribune rechts zag ik Jeroen Stevens temidden van de andere notabelen zich bijna opvreten van de zenuwen. En op de tribune net naast me dacht ik dat vader Nico er in zou blijven van de spanning.

De duizenden toeschouwers, de camera’s, de fototoestellen. Twee spelers op de green, twee caddies, en vooral die zinderende spanning. Luiten maakte zich klaar, haalde nog een keer diep adem, en bewoog de putter naar achteren en weer naar voren. De bal rolde. De bal viel. Zijn putter vloog.

Joost Luiten, Winnaar van het KLM Open 2013. Alleen het optikken van die woorden is al genoeg voor dik kippenvel.

(deze blog verscheen ook op golf.nl)