Fenomenaal

Koud heb je een stukje geschreven over de aantrekkingskracht van het fenomeen Tiger Woods en dat je voor niemand anders de tv aanzet dan voor de voormalige nummer 1 van de wereld, of je betrapt jezelf er op dat je op zondagavond rond een uur of negen toch even naar de Amerikaanse Tour zapt om te kijken hoe Luke Donald ervoor staat in de slotwedstrijd van het jaar.

De bescheiden Engelsman heeft de mogelijkheid geschiedenis te schrijven. Een maar al te vaak ge- of misbruikt begrip, maar wel vreselijk waar. Nog nooit had iemand de kans om zowel de Europese als de Amerikaanse Order of Merit te winnen in een en hetzelfde jaar. Zelfs Tiger niet? Nee, zelfs die niet. Al is dat slechts te danken aan het gegeven dat hij nooit lid was van de Europese Tour, anders was het namelijk wel ooit het geval geweest, maar dat terzijde.

In kannen en kruiken is het met een paar wedstrijden voor de boeg nog allerminst voor Donald. Er moet in Europa nog wat werk worden verzet, en in de slotwedstrijd van het Amerikaanse circuit moest er afgelopen zondag zelfs meer dan ‘wat’ gebeuren om de kansen in leven te houden. Alleen winst was goed genoeg om de geldtitel op te eisen. Met nog negen holes te spelen leek Donald kansloos, maar toen gebeurde het. Birdie, birdie, birdie, birdie, birdie, birdie. In het zich van de haven produceerde de nummer 1 van de wereld niet minder dan zes birdies op een rij. Ruim genoeg voor de toernooizege en de eerste plaats op de Order of Merit.

Donald is dan wel geen fenomeen, maar op dit optreden is maar één woord van toepassing. Inderdaad. Fenomenaal.