Aftellen naar april

‘Georgia, Georgia. The whole day through. Just an old sweet song. Keeps Georgia on my mind’.

Of het nu komt door de slepende zang van Ray Charles. Door het heerlijke lentegeluid van de dwarsfluit overal in het liedje. Of toch gewoon omdat de BBC zijn Masters uitzendingen er zo vaak mee begint of eindigt. Hoe dan ook. Toen ik onlangs het uit 1930 stammende nummer voorbij hoorde komen, sprong het kippenvel centimeters hoog op mijn armen. Het is een mooi nummer, maar het is toch vooral de associatie van de coverhit van de blinde Amerikaanse zanger met The Masters die voor die rilling zorgt. Want The Masters, ja…The Masters.

Wat is het toch met dat toernooi dat de hele golfwereld er zo lang naar uitkijkt? Fans, media en ook de spelers zelf. Ja, het is het eerste Major van het jaar, maar er moet meer zijn dat het verlangen zo groot maakt. Toch?

Dat de beste spelers van de wereld zich melden kan het niet zijn. Er zijn eerder in het jaar wedstrijden waar het veld minstens zo sterk, zo niet sterker is. Dat de BBC jarenlang live beelden doorgaf van de tweede negen speelt ook geen rol van betekenis meer. Jaren terug wel, toen waren The Masters voor de meeste golffans de eerste kans weer eens een bal te zien rollen, maar sinds de komst van Sport1 gaat dat voor steeds minder mensen op.

Er zijn al handenvol wedstrijden gespeeld als het eindelijk begin april is, de strijd om de nummer 1 positie op de wereldranglijst is al maanden in volle gang, en toch gaat het seizoen in Augusta voor je gevoel eigenlijk pas écht beginnen. Het decor. De verstilde tijd. Het knalgroene. Magnolia Lane. De jasjes. De historie. The Masters.

Het is nog niet eens april, maar Georgia? Georgia is al elke dag on my mind.