Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
29.10.2021
Order of Merit 2021: scoreboardstatistiek
Voor de ruim honderd journalistiek-angehauchte golfliefhebbers telt) bood de wedstrijdcommissie dit jaar 22 mogelijkheden om via een goede score punten te verzamelen voor de Order of Merit 2021. Maar liefst 78 van de 101 leden hebben van de mogelijkheid gebruik gemaakt om één of meerdere keren voor de Order of Merit 2021 in actie te komen. Frank Uijlenbroek hield al uw prestaties keurig bij via een regelmatig up-date op de site. Waarvoor onze grote dank naar Gronau gaat.
U allen heeft er voor gezorgd dat Frank regelmatig flink aan de bak moest en knap zat te puzzelen om alle rangen en standen correct, in de juiste volgorde en dat dan liefst ook nog snel te publiceren. Zoals afgelopen maandag 25 oktober op De Hooge Graven, waar Frank vanuit Pisa (waar hij aan het werk was) zo ongeveer via live-scoring de eindstand voor de acht beste spelers in de A- en B-categorie voor de finale van de Order of Merit 2021 ophoestte. Frank nogmaals dank.
Aan de hand van de door Frank Uijlenbroek gepubliceerde standenlijsten, valt de volgende, aardig imponerende scoreboardstatistiek te herleiden. Voor de Order of Merit 2021 kwamen tijdens de 22 competitie-wedstrijden 78 van de 101 NVGJ-leden in actie. Da’s bijna 80 procent; da’s een mooie opkomst. Zij speelden met elkaar 542 wedstrijden. In de A-categorie gingen successievelijk 32 NVGJ-ers de wei in. Zij speelden gezamenlijk precies 200 wedstrijden. In de B-categorie streden 46 leden om een hoge notering. Zij leverden 342 keer een scorekaart in. Zes spelers van de A-categorie deden slechts één keer mee. In de B-categorie waren er twee spelers met een éénmalig optreden.
Tikker dezes mocht het vaakst een scorekaart overhandigen aan Pim Donkersloot en Charles Taylor (17 x), Ger Laan (19 x), René Brouwer (20 x). Terwijl die grote, grijze, goeie, gooische gozer er zelf alle keren bij was. Zodat-ie af en toe ‘ns heerlijk gefrustreerd kon roepen: ”Waar blijft iedereen?”.
Wedstrijdsecretaris
Deze hele reeks van Order of Merit wedstrijden was niet mogelijk geweest zonder de fantastische inzet en het organisatie-talent van onze wedstrijdsecretaris Hans Terol, daarbij altijd en zo nodig geassisteerd door Madelon Barenbrug. Zij hebben deze hele competitie samengesteld, in overleg met de banen waar we mogen spelen, quanta costa?, wel of geen lunchpakket, buggy-indeling en noem maar op. Dit gebeurt voor ons allen achter de schermen, maar is in wezen het ”Dreh- und Angel-Punkt” van de NVGJ-competitie.
Uit betrouwbare bron weet ik dat Hans en Madelon nu alweer druk doende zijn met de wedstrijdkalender van 2022. Daarnaast is Madelon inmiddels ook al bezig om een team samen te stellen voor het EMGJ van 2022 in Tsjechië, op de mooie banen van het Golf & Spa Resort Konopiste, waaronder de Radetzky-Course (tieten, kont, tieten, kont, tieten, kont, kont, kont, …, met dank aan Jan Wolkers).
U weet het misschien nog niet, maar als deelnemer aan de Order of Merit wedstrijden der NVGJ bent u ook veel dank verschuldigd aan wedstrijdleider René Brouwer. Hij verzorgt de flight-indeling (da’s geen sinecure) en rekent na ontvangst van de scorekaarten de eindstand van de gespeelde wedstrijd uit, andermaal geen poezen-urine. Kortom: drie hoeraatjes voor wedstrijdleider René.
Maandag 1 november bij de Finale van de Order of Merit 2021 op het Rijk van Nunspeet komt iedereen natuurlijk ruim op tijd. Vanaf half tien is de wedstrijdtafel bemand/bevrouwd. Zorg ook dat u tijdig bij uw hole bent. We spelen ”Ready Golf”: als de baan voor u vrij is: vooruit met de geit of gaan met die banaan. Net wat u wilt. Veel golfplezier allemaal.
Willem van de Elskamp
Blauw tegen rood op een prachtige groene baan Vakantie, de Solheim Cup en alles wat daarbij komt kijken zorgden ervoor dat de halve finale van de Mr Glow Herkansersronde wat later werd gespeeld dan gepland. Gelukkig had onze wedstrijdleider Louis daar alle begrip voor. En zo stonden Jeroen en ik op deze mooie zaterdagochtend vroeg klaar op de Veluwse Golfclub. Jeroen speelde deze halve finale van blauw, vanwege een nog altijd wat gevoelige pols na zijn val. Dat betekende voor mij een fijne voorsprong: maar liefst 11 slagen kreeg ik mee. Op mijn thuisbaan voelde dat toch wel een beetje als een cadeautje. Maar ja… je moet het cadeautje natuurlijk wel uitpakken. En dat lukte niet echt. De eerste twaalf holes waren vooral een gevecht met onszelf. Allebei speelden we niet echt zoals we wilden en ook de putter werkte niet altijd mee. Toch bleef het spannend, want na 12 holes stond het nog steeds all square. Vanaf hole 13 veranderde het beeld. Daar kreeg ik geen slag mee en Jeroen leek te denken: nu moet er toch echt iets gebeuren. En inderdaad: een keurige par op 13, gevolgd door een birdie op 14. Ineens stond Jeroen 2 up. Op de 18e stond ik nog 1 down. Ik had inmiddels twee holes gewonnen en één verloren, maar juist op de lastigste holes van de baan wist Jeroen zijn hoofd koel te houden en gewoon parren te maken. Daar was weinig tegenin te brengen. En toen kwam de laatste hole. Een par 5. Jeroen liet nog één keer zien waarom hij deze wedstrijd verdiende te winnen. Een drive van ongeveer 230 meter, links van het dal. Vervolgens een slim chipje terug naar de fairway en daarna een approach van ongeveer 120 meter die vlak naast de pin eindigde. Birdie! Wedstrijd gespeeld. 2 up voor Jeroen. Jeroen, terecht gewonnen! En eerlijk is eerlijk: het was prachtig om te zien hoe jouw training zijn vruchten afwerpt. Vier keer per week tijdens de training van dochter Britt naar de driving range en daar met Trackman aan de slag, levert duidelijk resultaat op. Het is zo mooi om te zien hoe Jeroen precies weet hoe ver hij met iedere club slaat. Bij mij is het toch wat vaker: ‘welke club zal ik nemen bij 100 meter, een ijzer 6 of een hybride 5? Een ijzer 8 of 9?’Het resultaat blijft wisselend. Dochter Britt (15 jaar) speelt dit weekend het NK op de Twentsche en is bovendien geselecteerd voor Jong Oranje. Jeroen glimt als trotse vader als hij over haar en ook over zijn andere twee oudere dochters vertelt. Het was een ontzettend gezellige ochtend en een leuke, sportieve wedstrijd. En misschien wel de belangrijkste les van deze halve finale: trainen helpt écht! Jeroen, heel veel succes tegen Frank in de finale.
De inzendtermijn voor de Golfpersprijs 2026 is geopend. Professionele mediavertegenwoordigers kunnen tot 15 oktober 2026 hun beste journalistieke werk over de golfsport in Nederland insturen.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.