Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
29.10.2021
Order of Merit 2021: scoreboardstatistiek
Voor de ruim honderd journalistiek-angehauchte golfliefhebbers telt) bood de wedstrijdcommissie dit jaar 22 mogelijkheden om via een goede score punten te verzamelen voor de Order of Merit 2021. Maar liefst 78 van de 101 leden hebben van de mogelijkheid gebruik gemaakt om één of meerdere keren voor de Order of Merit 2021 in actie te komen. Frank Uijlenbroek hield al uw prestaties keurig bij via een regelmatig up-date op de site. Waarvoor onze grote dank naar Gronau gaat.
U allen heeft er voor gezorgd dat Frank regelmatig flink aan de bak moest en knap zat te puzzelen om alle rangen en standen correct, in de juiste volgorde en dat dan liefst ook nog snel te publiceren. Zoals afgelopen maandag 25 oktober op De Hooge Graven, waar Frank vanuit Pisa (waar hij aan het werk was) zo ongeveer via live-scoring de eindstand voor de acht beste spelers in de A- en B-categorie voor de finale van de Order of Merit 2021 ophoestte. Frank nogmaals dank.
Aan de hand van de door Frank Uijlenbroek gepubliceerde standenlijsten, valt de volgende, aardig imponerende scoreboardstatistiek te herleiden. Voor de Order of Merit 2021 kwamen tijdens de 22 competitie-wedstrijden 78 van de 101 NVGJ-leden in actie. Da’s bijna 80 procent; da’s een mooie opkomst. Zij speelden met elkaar 542 wedstrijden. In de A-categorie gingen successievelijk 32 NVGJ-ers de wei in. Zij speelden gezamenlijk precies 200 wedstrijden. In de B-categorie streden 46 leden om een hoge notering. Zij leverden 342 keer een scorekaart in. Zes spelers van de A-categorie deden slechts één keer mee. In de B-categorie waren er twee spelers met een éénmalig optreden.
Tikker dezes mocht het vaakst een scorekaart overhandigen aan Pim Donkersloot en Charles Taylor (17 x), Ger Laan (19 x), René Brouwer (20 x). Terwijl die grote, grijze, goeie, gooische gozer er zelf alle keren bij was. Zodat-ie af en toe ‘ns heerlijk gefrustreerd kon roepen: ”Waar blijft iedereen?”.
Wedstrijdsecretaris
Deze hele reeks van Order of Merit wedstrijden was niet mogelijk geweest zonder de fantastische inzet en het organisatie-talent van onze wedstrijdsecretaris Hans Terol, daarbij altijd en zo nodig geassisteerd door Madelon Barenbrug. Zij hebben deze hele competitie samengesteld, in overleg met de banen waar we mogen spelen, quanta costa?, wel of geen lunchpakket, buggy-indeling en noem maar op. Dit gebeurt voor ons allen achter de schermen, maar is in wezen het ”Dreh- und Angel-Punkt” van de NVGJ-competitie.
Uit betrouwbare bron weet ik dat Hans en Madelon nu alweer druk doende zijn met de wedstrijdkalender van 2022. Daarnaast is Madelon inmiddels ook al bezig om een team samen te stellen voor het EMGJ van 2022 in Tsjechië, op de mooie banen van het Golf & Spa Resort Konopiste, waaronder de Radetzky-Course (tieten, kont, tieten, kont, tieten, kont, kont, kont, …, met dank aan Jan Wolkers).
U weet het misschien nog niet, maar als deelnemer aan de Order of Merit wedstrijden der NVGJ bent u ook veel dank verschuldigd aan wedstrijdleider René Brouwer. Hij verzorgt de flight-indeling (da’s geen sinecure) en rekent na ontvangst van de scorekaarten de eindstand van de gespeelde wedstrijd uit, andermaal geen poezen-urine. Kortom: drie hoeraatjes voor wedstrijdleider René.
Maandag 1 november bij de Finale van de Order of Merit 2021 op het Rijk van Nunspeet komt iedereen natuurlijk ruim op tijd. Vanaf half tien is de wedstrijdtafel bemand/bevrouwd. Zorg ook dat u tijdig bij uw hole bent. We spelen ”Ready Golf”: als de baan voor u vrij is: vooruit met de geit of gaan met die banaan. Net wat u wilt. Veel golfplezier allemaal.
Willem van de Elskamp
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.