Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
27.02.2022
Koen Suyk, tweede van rechts
Het was 1977 toen ik voor het eerst in aanraking kwam met golf al was het van korte duur. Mijn toenmalige vriendin, uit Aerdenhout, had gehoord dat je in Spaarnwoude (Velsen) kon leren golfen. Dat leek me wel wat. De baan waar Gerard Jol van aan de wieg stond. Het was nog een kale vlakte met een paar portacabins.
Ik was toen net weg bij mijn eerste werkgever, Fotopersbureau Cees de Boer uit Haarlem, met zoon Poppe, en had dus wat meer vrije tijd.
Na twee keer les te hebben gehad besloot ik hier niet meer mee verder te gaan.
Het was echt iets voor ouderen en vond hockey bij Rood Wit veel leuker. In 1985 ben ik met een aantal hockeyvrienden lid geworden van Golfclub Mariënweide, een par3 baantje rondom het kunstgras van de hockeyclub. Mijn pro’s waren daar Roel Timmermans en later Nigel Lancaster. Op aanraden van Ted du Bruin, mijn toenmalige directeur bij ANP-foto, en Charles Taylor, voor een paar jaar lid geweest van de Noordhollandsche GC. Later naar Houtrak en nu ben ik al weer een paar jaar lid van de Amsterdamsche GC. Echt top!
Vóór de oprichting van de NVGJ werder er al wat wedstrijden georganiseerd voor journalisten, waaronder het Nederlands Kampioenschap (1993), gesponsord door TDK. Ik heb dit 1 keer mogen winnen. Ook de NGF Journalistendag bestond toen al.
In 1993 raakte ik, met Gerard Louter, Fred Postma en Jack Arentsen, mijn amateurstatus bijna kwijt toen we ons in een door René Brouwer voor North Sea Ferries georganiseerde wedstrijd plaatsten voor het het EK voor journalisten op St. Andrews. Volgens de NGF was de prijs te hoog voor amateurs. Gelukkig is het dankzij René toch goed gekomen.
Dat jaar ben ik door Jan Kees van der Velden gevraagd of ik ook, naast mijn werk voor het ANP, wat voor de golfbladen, Golfjournaal en GolfersMagazine kon fotograferen. Met toestemming van de toenmalige hoofdredacteur van het ANP ben ik toen als fotograaf in het golf beland.
Dat jaar mocht ik ook meteen een Pro Am van het Heineken Open spelen op de Hilversumsche met niemand minder dan Ted du Bruin, Willem ten Veldhuijs
en golflegend SAM TORRANCE. Wat een belevenis en wat een aardige man, die Sam.
In 1994 werd de NVGJ opgericht. Een geweldige ervaring , omdat we vanaf toen op nog meer mooie banen kwamen en de eerste Surprise Reis ging dat jaar naar de Royal St. Georges in Engeland (zie foto hieronder). Robbie v E.D. was daar lid. Ik weet nog dat er voor onze dames geen dames-tees en -kleedkamers waren, maar ze betaalden dan ook geen greenfee
Een paar jaar geleden ben ik er met Martijn Paehlig voor Golfers Magazine nog terug geweest. Wat een baan, en zo moeilijk……
Het is te veel om alle mooie ervaringen bij de NVGJ te beschrijven maar het zijn er heel wat….. Ieder jaar weer een geweldige kalender dankzij Hans Terol en met gezellige mensen, al zijn er ons in de afgelopen jaren helaas al veel ontvallen. Ik hoop het komende jaar weer wat meer mee te spelen , nu ik wat minder ben gaan werken.
Toen ik na 30 jaar ANP boventallig werd verklaard, heb me meer ontwikkeld als golffotograaf, met specialisatie ‘golfbanen’. Veel op reis voor GM met oa Pim van Rooijen, Martijn Peahlig en ons kortgeleden ontvallen Jan Heemskerk. Zo kwam ik ook voor de NGF te werken en dat doe ik nog steeds met veel plezier en regelmaat.
Van de NGF heb ik ook twee keer de Golfpersprijs mogen ontvangen. Een hele eer.
Dit jaar heb ik mijn laatste Olympische Spelen in Japan gecoverd maar ik blijf voorlopig zeker actief als Golf- en Hockeyfotograaf.
Het stokje wordt doorgegeven aan Carien van Beek
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut
In de matchplay moest ik het opnemen tegen Louis. Louis had mij uitgenodigd om op Lauswolt te komen spelen. Omdat iedereen die ik sprak zei dat het een prachtige baan is, nam ik die uitnodiging maar al te graag aan. En iedereen had gelijk. Lauswolt is best een stukkie rijden, maar dan krijg je ook waar voor je moeite. Ik denk dat ik tijdens de ronde wel een keer of twaalf heb gezegd dat ik het zo’n mooie baan vond. Tot ik uiteindelijk aankondigde dat ik het nu echt niet meer ging zeggen.
Friet met mayonaise Een Brabants onderonsje. Henri heeft geen homecourse en ik heb als HGE lid tegenwoordig keuze uit 14 banen en had wel zin om naar de nieuwste aanwinst in Maastricht te gaan. Het werd na wat overleg Gendersteyn. Tja, of dit nou de beste keuze was? Nog niet eerder een baan gezien waarbij er op de fairways geen groen grassprietje meer te vinden is: wordt de klimaatcrisis de angstgegner voor meer banen? Ze hebben echt hun best gedaan om de afslagplaatsen en de greens groen te houden maar dat leverde weer allerlei andere problemen op ( oa drassigheid rondom en op de greens ) dus uitdaging volop! Ik denk dat buiten ons iedereen op de hoogte was : wij waren de enige spelers in de baan!!! Voor we echt van start gingen nog allebei de handicaptabellen goed bestudeerd : kijken of er met een keuze van de juiste T-Box nog wat voordeel te behalen viel, als is het maar voor je gevoel. Het werd geel voor Henri en blauw voor mij waarbij ik 5 slagen meekreeg. Oh ja Henri speelde op sandalen omdat hij te veel last heeft van zijn voeten, paste eigenlijk wel bij deze kale "Savanna". Henri speelt de laatste weken erg steady maar stuiterende ballen en drassige greens gooide op eerste 11 holes regelmatig roet in het eten dus ondanks dat mijn spel niet bepaald overhield stonden we op dat moment nog gelijk! Toen begon Henri het letterlijk over eten te hebben en hoe leuk hij koken vindt terwijl ik daar nier mijn hobby van heb gemaakt. Herinneringen aan interviews die hij maakte door thuis voor zijn gasten te koken . Soms culinair maar ook gewoon friet met mayonaise als dat bij de gast paste! Ik weet het niet maar vanaf dat moment ging Henri beter spelen en was ik de weg kwijt. De kleur van de fairways leek voor mij ineens ook op gebakken friet: interessant hoe je brein werkt. Na hole 16 was het klaar: 3 up voor Henri ! In alle NVGJ jaren matchplay is hij nog nooit zover gekomen in deze competitie dus een mijlpaal bereikt. Het is je van harte gegund Henri. Na afloop nog heel gezellig een hapje gegeten ( ook friet met mayonaise voor Henri) waarbij er nog een keur aan onderwerpen is gepasseerd in een heel relaxte sfeer! Dank voor de gezelligheid Henri en zet 'm op in de halve finale! P.S Wat perspectiefkeuze doet - meer groen in beeld, ook een optie.