Vakantie!

Als vader van twee schoolgaande kinderen zit je er gewoon aan vast. Vakantie in het hoogseizoen. Waar ik tot een jaar of twaalf geleden nog wegging op het moment dat het me het beste uitkwam, ben ik nu al jaren gebonden aan de periode van zes weken die we van het Ministerie van Onderwijs krijgen om er eens even lekker tussenuit te gaan.

Samen met miljoenen anderen. De voorzichtige vakantiespreiding ten spijt is op vakantie gaan in juli en augustus een kwestie van aansluiten en meer dan eens het driedubbele van het reguliere tarief betalen voor die paar weken die vakantieaanbieders zo toepasselijk het hoogseizoen noemen. 

Maar hoogseizoen of niet. Vakantie! blijf ik schrijven met een uitroepteken. Een beetje struinen over Franse marktjes. Dobberend op een luchtbed eindelijk die stapel achterstallige boeken wegwerken. Nauwelijks internet, nauwelijks tv, en een paar weken geen golf. Heel spijtig dat het vierde en laatste Major net in die periode valt, maar dat is dan maar even niet anders. Het is tenslotte geen Masters of Open.

Totdat je op donderdagavond een smsje krijgt met de mededeling dat je misschien toch maar even moet kijken of je ergens een wifiverbinding kan vinden omdat Luiten uitgerekend dit USPGA heeft uitgekozen om nadrukkelijk op de voorgrond te treden. Met nog een handvol holes van de eerste ronde te spelen stond hij doodleuk op acht onder par — een score die hem aan het eind van de week de tweede plaats zou hebben opgeleverd — en stond hij daar bovenop aan kop, twee slagen voor op de rest van het veld. 

Uiteindelijk moest Luiten na wat mindere scores in de tweede en derde ronde genoegen nemen met de 21ste plaats, al is genoegen natuurlijk niet het juiste woord voor een finish die ruim zijn beste klassering in een Major was, en een van de allerbeste Nederlandse noteringen in een Major ooit. 

Maar meer nog dan die eindklassering zal Luiten op de lange termijn winst halen uit die eerste veertien holes,  dat deel van de openingsronde waarin hij koploper was, alle ogen op hem gericht waren en de golfwereld zich weer eens het hoofd brak hoe je die rare Hoollandse naam ook alweer uit moest spreken. Zoals hij zelf schreef op twitter: ‘een onbetaalbare ervaring’, en zo is het maar net.

Ik had het graag gezien, al had het woekeren met wifi had ook best zijn charme. Nog een jaar of acht, negen, dan willen de kids niet meer mee en zijn ze niet meer leerplichtig. Hoef ik ook geen Majors meer te missen.