Uitgelachen

Nog één seizoen, dan zet Robert-Jan Derksen een punt achter zijn professionele loopbaan. Klaar met het nomadenbestaan gaan de stokken eind november voorgoed in de hoek.

Wanneer Derksen precies stopt met spelen is niet helemaal zeker. Hoe beter hij dit seizoen speelt, hoe langer hij doorgaat. Het liefst tot en met de laatste wedstrijd van het seizoen van de Europese Tour. In zijn droomscenario eindigt hij zijn zeventienjarige carrière laat in de middag van de 23ste november op de achttiende green van het DP World Tour Championship in Dubai.

Hoe vaak komt het voor dat een speler die nadrukkelijk nog jaren mee zou kunnen besluit dat het genoeg is geweest? Wie de statistieken van de net veertig geworden Derksen bekijkt zal zich vooral afvragen wáárom hij in hemelsnaam stopt? Goed, de laatste overwinning van de geboren Nijmegenaar dateert alweer uit 2005, maar zeker de laatste maanden lijkt Derksen naar een nieuw niveau gegaan te zijn. Hij was vorig jaar nota bene de beste speler van de hele tour op het gebied van scrambling, zijn kaart komt al jaren niet in gevaar, en die zege zit er zeker nog in. Dus nogmaals…hoezo stoppen? Onvoorstelbaar jammer.

Toch is het antwoord verbluffend simpel. Omdat hij er wel klaar mee is. Een mooi vak hoor, professioneel sporter zijn, maar na jaar in jaar uit van hotel naar hotel gehopt te zijn, levend vanuit een koffer, is levensgenieter Derksen toe aan wat anders. Wéér naar Dubai. Wéér dat vliegtuig in. Wéér dat ijzeren ritme van trainen, pro-am, spelen, naar huis, trainen, pro-am, spelen, naar huis. De dag dat hij weer moest vertrekken naar het volgende toernooi stond hem nu en dan zelfs tegen, zo gaf hij onlangs toe. Hobby werd steeds meer werk. Waarom zou je dan tot in den treure doorgaan?

Omdat de meeste spelers het zo doen? Het is hun leven, hun roeping misschien wel. Bovendien is het voor velen vanzelfsprekend hetgeen ze het beste kunnen. Prima voorstelbaar dus dat je daar zo lang mogelijk mee doorgaat. En het verdient ook nog eens niet onaardig. Probeer dat maar eens ergens anders te vinden.

Maar moet je daarom ook door? Misschien wel wachtend op het moment dat je het tempo niet meer bij kan benen, je achterop raakt, en uiteindelijk uit beeld verdwijnt?

Het is Derksens keuze niet en hij neemt ook de vragen, opmerkingen en onzekerheden voor lief. Het is tijd de bakens te verzetten. De Laughing Dutchman is bijna uitgelachen. Op de Tour dan, want dát leven zit er wat hem betreft na dit seizoen op. Een nieuwe toekomst lonkt. Niet geregeerd door het ijzeren ritme van de toernooiweken, maar door een nog nader te bepalen schema. Derksen houdt zijn opties open, wikt en weegt, maar heeft voor 2014 vooral ook nog golfdoelen.

Nog één jaar zet hij alles op alles. Hij mag dan zelf besloten hebben dat de koek bijna op is, hij gaat zeker niet voor een jaar met slechts nog wat kruimels. Hij wil een mooie taart in zijn laatste jaar als speler. Een toernooi in Amerika of Japan? Graag. Nu eens wel proberen kwalificatie voor de Majors af te dwingen? Het is een optie. Maar vooral wil hij nog één keer alles op alles voor die derde langverwachte overwinning op de Europese Tour. Veel mooier kan hij zijn afscheid niet bedenken. En daar kan ik me zéker alles bij voorstellen.