Stappen

Eerlijk? Ik zat al achter mijn toetsenbord toen Luiten zondag de baan in ging in Oostenrijk. Twee dagen geweldig golf, twee slagen voorsprong, en dat opgeteld bij de uitslagen die hij dit jaar al bij elkaar speelde. Nee, de kansen dat ik voor de traditionele ‘na-een-Nederlandse-zege-blog’ aan de bak moest, was gerust groot te noemen.

Het liep dus anders. Hoewel de Nederlandse nummer 1 tot en met de 72ste hole in de race bleef voor zijn vierde overwinning, zat het er de slotdag van het Lyoness Open eigenlijk geen seconde in. Waar het spel vrijdag en zaterdag mes- en messcherp was, was het het zondag allemaal net niet. Luiten miste met enige regelmaat de fairway, sloeg zijn approach meer dan eens door de green, en wist nauwelijks een putt van enige importantie te holen. En zo werd hij ‘slechts’ derde, na — zoals hij zelf balend zei — ‘zo’n dag’.

Wie naar de uitslagen van Luiten kijkt kan eigenlijk niet anders dan inderdaad concluderen dat het zó’n dag was. Zijn uitslagen zijn daarvoor te constant, op een net weer wat hoger niveau dan vorig jaar, of het jaar daarvoor. In de elf wedstrijden van de Europese Tour die hij tot het U.S. Open speelde, eindigde hij maar liefst vier keer bij de beste zes, en waren zijn vroege uitschakeling in het WGC Accenture Matchplay en zijn 26ste plaats in The Masters, zijn slechtste resultaten.

Zelfs als je de uitslagen niet meeneemt – dat zou immers ook als een potje onvervalst scorebordjournalistiek kunnen worden gezien – is duidelijk dat Luiten opnieuw stappen heeft gezet.

Zie zijn keuze om Martin Gray aan de kant te zetten, de man met wie hij drie zeges boekte. Om nog hoger te reiken meende Luiten een andere bagman nodig te hebben, en dan tellen sentimenten niet. Kijk naar de uitzendingen van de wedstrijden van de Europese Tour. Vaker wel dan niet komt Luiten in beeld, een nadrukkelijk teken dat hij ook in de internationale pikorde weer wat gestegen is. En wie zelfs dan nog twijfelt moet maar eens luisteren naar de Britse commentatoren die je bij sommige aanbieders ook aan kan zetten; het enthousiasme over zijn spel, zijn mentaliteit, kent letterlijk geen grenzen.

Dat het in het Lyoness Open even niet lukte – en een enkele negatieveling hier een gebrek aan course management vaardigheden in zag – zegt me niet zoveel. Luiten heeft opnieuw stappen gezet, stijgt steeds weer een stukje verder. Die vierde zege is echt slechts een kwestie van tijd. Het winnen van het U.S. Open deze week is vast nog te hoog gegrepen, maar aan de andere kant…wat nu als het zo’n week is?