Operatie pols

Met een kleine onderbreking zit Nederland beste golfer al zo’n drie, vier maanden in de lappenmand. En daar komen nog heel wat maanden bij. Het seizoen dat zo goed begon dreigt niet als een nachtkaars uit te gaan, het lijkt er ineens op te zitten. Weer is het de pols die Luiten parten speelt, weer moet het mes in het gewricht.

Ik kan niet ontkennen dat ik een kleine vloek niet kon onderdrukken toen Luiten het nieuws  de wereld instuurde. ‘Results from the scan came back! A operation is needed to fix the problem. Hopefully I’ll be back in 3-4 months. Very sad but I will back stronger!, schreef hij op zijn social media. Niet dat het als een volslagen verrassing kwam, maar het besef dat we het waarschijnlijk de rest van het jaar zonder onze vaandeldrager moeten stellen, was en is een weinig vrolijk stemmend vooruitzicht. En dat terwijl het seizoen nog wel zo goed was begonnen met een vroege overwinning in Oman.

De zesde zege van Luiten voedde, niet in de laatste plaats bij hemzelf, de hoop op een goed seizoen, een seizoen dat misschien wel zijn apotheose moest krijgen op Le Golf National waar eind deze zomer de Ryder Cup wordt gespeeld. Heel misschien zouden de Masters er zelfs nog wel inzitten, hoopten we in maart, nog één goede week na Oman en wie weet…

Hoe anders liep het. Al een paar weken na Oman zat ik met Luiten in Golfcentrum Seve en toonde hij bezorgd zijn pols en liet hij voelen dat er een paar kleine naaldjes in zaten. De pols voelde wat stijf, behandeling en rust waren voorgeschreven, en dan hopelijk snel weer aan de slag. Dat hij het WGC Matchplay moest laten schieten, en daarmee de laatste kans op The Masters was vervelend, maar voor de rest van het seizoen een offer dat gebracht moest worden. Beter een week teveel rust dan een week te weinig immers.

Alleen, wat is teveel en wat is te weinig? De rentree in mei was van korte duur, de klachten bleven, de onrust nam toe. Scans werden (nog eens) gemaakt, een tweede specialist gezien en toen was daar dat bericht dat hij weer geopereerd moest worden aan dezelfde pols die een klein decennium geleden bijna zijn loopbaan in de knop brak.

Hoewel niemand zit te wachten op een operatie en maanden in de ziekenboeg geloof ik absoluut dat Luiten in eerste instantie vooral opgelucht is met de diagnose en het gestelde behandelplan. Liever de zekerheid van een ingreep met een redelijk overzichtelijk tijdpad naar herstel, dan het maandenlange wachten, rust geven, en niet weten wanneer het je waar heen brengt. Die ingreep is, zo vertelde zijn chirurg hem, ook nog eens niet al te ingewikkeld, het befaamde fluitje van een cent, in een kwartiertje gepiept.

Hoe je echter ook wendt of keert, de Majors, het KLM Open, de Ryder Cup, allemaal moeten ze het doen zonder de inbreng van Joost Luiten, en wij – fans, pers – dus ook. Weer laat het niet voor topsport gebouwde lichaam (zoals hij dat tegen Gerard Louter zei) hem in de steek. Maar als Woods na weer een rugoperatie terug kan komen, dan moet een ingreep aan de pols toch geen probleem vormen? ‘Het komt goed’, staat er zonder verdere omhaal van woorden in het appje dat ik van Joost kreeg toen ik hem sterkte had gewenst. Het komt goed. Lijkt me een mooi uitgangspunt.