Winterviews

Hoeveel het er precies zijn weet ik niet, maar de winterviews horen inmiddels bij het einde van het jaar als strepen op een kaart.

Gek hoe sommige dingen soms lopen. Was het ooit de bedoeling om van de winterviews een jaren lopende serie te maken? Nee, ik denk het niet. Sterker, bijna waren ze er überhaupt niet geweest. Toen ik in 2007 voor het eerst bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn de laatste weken van het jaar in stijl te eindigen met de elders zo gangbare terugblikken, kreeg ik daar niet direct de handen voor op elkaar. En al helemaal niet voor het wat erg voor de hand liggende woordgrapje ‘winterview’ voor de interviews in de winterstop. Maar ach, het was december, het was toch relatief stil op de site, en ga gerust je gang.

Wie was de eerste speler die ik opbelde met de vraag of ik wat mocht vragen voor het winterview? Inder? Rolf? Wil? Een van hen zal het geweest zijn. Rustig opbouwen en dan eindigen bij de spelers die het hoogst op de rankings stonden. Niet alleen omdat je dan zo mooi naar een climax toewerkt – een traditie die er in is gebleven, hoe later in de rit je geplaatst wordt, hoe beter je jaar kennelijk was – ook omdat het de kansen dat een Lafeber of Derksen mee wilden werken groter maakte. Zo ze daar al over twijfelden natuurlijk. Want dat is me in al die jaren ook opgevallen. Nog nooit nam een speler niet op of bedankte hij of zij voor de eer. En dat terwijl de vakantie meestal toch echt al begonnen was. Mede daardoor kon de serie uitgroeien tot wat hij nu is.

Ongeacht welke volgorde dan ook, het werkte, en verschenen er dat eerste jaar zo’n acht stukken op de site en was een traditie geboren. Het exacte aantal stukken dat eerste jaar moet ik schuldig blijven, want bij een verhuizing van server verdwenen een aantal jaren winterviews waardoor je nu niet verder terug kan dan naar enkele verhalen uit de editie van 2009. Jammer, want juist in die terugblik vind je leuke dingen. Tegenstrijdige uitspraken, bijgestelde doelen, vergeten zijstappen. Maar vooral realiseer je je hoe snel de tijd gaat, wat er allemaal wel niet verandert, hoe dromen kunnen vervliegen, vervagen, zelden worden gerealiseerd.

Muntz die zijn eerste stappen als co-commentator bij Sport1 net achter de rug heeft, maar nog volledig focust op een terugkeer op de Tour (2009), de plotselinge overstap naar Amerika van Reinier Saxton (2010) en de heilige overtuiging dat zijn toekomst daar ligt, de fraaie entree van Marieke Nivard bij de professionals (2011) en haar plotse afscheid in tranen nauwelijks twee jaar later (2013), het grote geluk van de vijf geslaagden op Qualifying School (2011) en het verlies van die kaart in het navolgende jaar voor bijna iedereen, uitgezonderd Maarten Lafeber (2012), de steeds hoger liggende lat van Joost Luiten (welk jaar niet).

Niet elk winterview was (is) spectaculair. Soms zaten spelers nog zo in het seizoen, dat er onvoldoende afstand was verkregen tot het bijna voorbije jaar om alles in het juiste perspectief te kunnen zien, soms ook zat de speler al zo in de vakantiemodus dat er niet heel veel spannends meer uitkwam.

Daar tegenover staan de spelers die juist het winterview leken te kiezen om hun afscheid min of meer aan te kondigen (ik tel er drie zo in de gauwigheid), of bleek de terugblik op het jaar veel los te maken en zo kan ik nog wel even doorgaan. De criteria om voor een winterview in aanmerking te komen zijn ietwat diffuus, maar gemiddeld verschijnen er jaarlijks veertien tot achttien verhalen in decembermaand met spelers uit de bovenste regionen van de satelites, de Challenge, European, LET, LPGA en zelfs Asian Tour. En reken er maar op dat daar volgend jaar de PGA en Alps Tour bijkomen. Een aardige klus in wat voorheen een relatief rustige maand was, maar wel een die ik met zeldzaam groot plezier doe.

Meer dan eens nam een speler op met de opmerking ‘Hèhè, ik dacht al dat je nooit zou bellen’. Een angst die zelden gegrond bleek. En zal blijven blijken. Ik kan de mannen en vrouwen op de diverse circuits – en misschien de lezers ook wel – geruststellen. Na acht jaar, na een persprijs, na ruim honderd winterviews vooral – en terwijl de rook nog uit mijn toetsenbord komt na de veertien stukken van 2014 — kijk ik nù al uit naar de negende editie van de reeks.

Op een naar een verhaalrijk 2015!