Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
26.08.2021
Een van de goede gebruiken van onze vereniging is dat nieuwe leden niet alleen snel in de groep worden opgenomen alsof ze altijd al onderdeel uitmaakten van de club, diezelfde nieuwe leden krijgen ook allemaal de kans zichzelf voor te stellen aan de verzamelde leden tijdens de jaarlijkse ledenvergadering. Aangezien deze vorig jaar niet door kon
gaan, en het er alle schijn van heeft dat we dit jaar niet verder komen dan een digitale ALV, maar we wel een aantal nieuwe leden hebben mogen verwelkomen, hebben we onze nieuwe verzocht om zichzelf even kort te introduceren.
(Op 18 mei jl. hebben Annette de Jong, Anton Kuijntjes, Hannie Verhoeven, Michiel van Kleef, Natasja Weber en Simon Keijzer zich al voorgesteld.)
De NVGJ heet wederom twee nieuwe leden van harte welkom op onze club!
EVEN VOORSTELLEN:
Elaine de Boer
Twee rode draden lopen door mijn werkende en sportende leven; schrijven en alles met een bal. Na de School voor de Journalistiek in Utrecht heb ik 17 jaar bij tal van kranten gewerkt, als verslaggever en later parlementair journalist bij de Haagsche Courant, ANP, Telegraaf en Volkskrant. Veel gereisd en nog meer geschreven. Van IRT-affaire en Betuwelijn, tot gekke koeienziekte en de periode Fortuyn. Met een eega en zoontje van 5 thuis, maakte ik in 2003 de
pragmatische overstap naar communicatie bij het Rijk. Hoopte op iets regelmatiger werktijden. In een periode van 13 jaar ‘versleet’ ik als woordvoerder en hoofd
persvoorlichting zeven ministers. Opnieuw informatie helder en begrijpelijk maken voor de media en hun lezers en kijkers. Sinds 4 jaar doe ik interim-klussen binnen het Rijk op tal van terreinen en schrijf voor een aantal ideële organisaties. Dan de bal; vanaf 7 jaar ben ik veelvuldig te vinden op de tennisbaan, het hockeyveld (inmiddels gestopt) en sinds 3 jaar ook op de golfbaan. Heerlijk buiten, met vrienden en vriendinnen, ontspannen en toch ook gaan voor de overwinning.
Inmiddels is zoon Thymen al even aan het studeren in Delft en zijn Hans en ik deels (wel pied a terre voor het werk)
verhuisd van Den Haag naar Kootwijk op de Veluwe. Daar heb ik een heerlijke homecourse gevonden in de Veluwse Golfclub in Hoog Soeren. Het was Sonja van de Rhoer die mij attent maakte op de NVGJ en me onlangs mee vroeg.
De eerste kennismaking met een beperkt deel van de club op Schloss Moyland was een zeer aangename. Ik zie ernaar uit de komende tijd ook de andere leden van de vereniging te ontmoeten en samen met jullie te spelen.
EVEN VOORSTELLEN
Roland J. Reinders
Ik ben fotograaf sinds 1994. Heb de opleiding gevolgd aan de School voor Fotografie (toen nog) in Den Haag. Tegenwoordig de KABK. Ik werk nog steeds met heel veel plezier in de wereld van de fotografie. Ik fotografeer mensen van diverse pluimage. Bekende en onbekende Nederlanders voor verschillende media en omroepen.
Daarnaast fotografeer ik boeken vol met sokken breiende mannen en hakende vrouwen. Af en toe een uitstapje naar bijvoorbeeld een Vietnamees kookboek.
Een groot plezier naast mijn werk is golfen. En snookeren. Toen ik onlangs werd uitgenodigd om mee te doen door Hélène met een toernooi op De Haar en meegedaan heb, vond ik dat zo leuk dat ik heb besloten om lid te worden van de NVGJ.
Dit geeft mij, als witte GVB ‘er, kansen om op meerdere banen te spelen met leuke en gezellige (heb ik ervaren ;)) mensen. Ik kan als zzp’er mij niet altijd inschrijven voor toernooien die voorgesteld worden maar ik probeer zo veel mogelijk mee te doen.
Het lijkt me erg leuk om jullie allemaal te gaan ontmoeten en om mooie en gezellige rondes te gaan spelen.
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut