Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
26.08.2021
Een van de goede gebruiken van onze vereniging is dat nieuwe leden niet alleen snel in de groep worden opgenomen alsof ze altijd al onderdeel uitmaakten van de club, diezelfde nieuwe leden krijgen ook allemaal de kans zichzelf voor te stellen aan de verzamelde leden tijdens de jaarlijkse ledenvergadering. Aangezien deze vorig jaar niet door kon
gaan, en het er alle schijn van heeft dat we dit jaar niet verder komen dan een digitale ALV, maar we wel een aantal nieuwe leden hebben mogen verwelkomen, hebben we onze nieuwe verzocht om zichzelf even kort te introduceren.
(Op 18 mei jl. hebben Annette de Jong, Anton Kuijntjes, Hannie Verhoeven, Michiel van Kleef, Natasja Weber en Simon Keijzer zich al voorgesteld.)
De NVGJ heet wederom twee nieuwe leden van harte welkom op onze club!
EVEN VOORSTELLEN:
Elaine de Boer
Twee rode draden lopen door mijn werkende en sportende leven; schrijven en alles met een bal. Na de School voor de Journalistiek in Utrecht heb ik 17 jaar bij tal van kranten gewerkt, als verslaggever en later parlementair journalist bij de Haagsche Courant, ANP, Telegraaf en Volkskrant. Veel gereisd en nog meer geschreven. Van IRT-affaire en Betuwelijn, tot gekke koeienziekte en de periode Fortuyn. Met een eega en zoontje van 5 thuis, maakte ik in 2003 de
pragmatische overstap naar communicatie bij het Rijk. Hoopte op iets regelmatiger werktijden. In een periode van 13 jaar ‘versleet’ ik als woordvoerder en hoofd
persvoorlichting zeven ministers. Opnieuw informatie helder en begrijpelijk maken voor de media en hun lezers en kijkers. Sinds 4 jaar doe ik interim-klussen binnen het Rijk op tal van terreinen en schrijf voor een aantal ideële organisaties. Dan de bal; vanaf 7 jaar ben ik veelvuldig te vinden op de tennisbaan, het hockeyveld (inmiddels gestopt) en sinds 3 jaar ook op de golfbaan. Heerlijk buiten, met vrienden en vriendinnen, ontspannen en toch ook gaan voor de overwinning.
Inmiddels is zoon Thymen al even aan het studeren in Delft en zijn Hans en ik deels (wel pied a terre voor het werk)
verhuisd van Den Haag naar Kootwijk op de Veluwe. Daar heb ik een heerlijke homecourse gevonden in de Veluwse Golfclub in Hoog Soeren. Het was Sonja van de Rhoer die mij attent maakte op de NVGJ en me onlangs mee vroeg.
De eerste kennismaking met een beperkt deel van de club op Schloss Moyland was een zeer aangename. Ik zie ernaar uit de komende tijd ook de andere leden van de vereniging te ontmoeten en samen met jullie te spelen.
EVEN VOORSTELLEN
Roland J. Reinders
Ik ben fotograaf sinds 1994. Heb de opleiding gevolgd aan de School voor Fotografie (toen nog) in Den Haag. Tegenwoordig de KABK. Ik werk nog steeds met heel veel plezier in de wereld van de fotografie. Ik fotografeer mensen van diverse pluimage. Bekende en onbekende Nederlanders voor verschillende media en omroepen.
Daarnaast fotografeer ik boeken vol met sokken breiende mannen en hakende vrouwen. Af en toe een uitstapje naar bijvoorbeeld een Vietnamees kookboek.
Een groot plezier naast mijn werk is golfen. En snookeren. Toen ik onlangs werd uitgenodigd om mee te doen door Hélène met een toernooi op De Haar en meegedaan heb, vond ik dat zo leuk dat ik heb besloten om lid te worden van de NVGJ.
Dit geeft mij, als witte GVB ‘er, kansen om op meerdere banen te spelen met leuke en gezellige (heb ik ervaren ;)) mensen. Ik kan als zzp’er mij niet altijd inschrijven voor toernooien die voorgesteld worden maar ik probeer zo veel mogelijk mee te doen.
Het lijkt me erg leuk om jullie allemaal te gaan ontmoeten en om mooie en gezellige rondes te gaan spelen.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.