Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
26.08.2021
Een van de goede gebruiken van onze vereniging is dat nieuwe leden niet alleen snel in de groep worden opgenomen alsof ze altijd al onderdeel uitmaakten van de club, diezelfde nieuwe leden krijgen ook allemaal de kans zichzelf voor te stellen aan de verzamelde leden tijdens de jaarlijkse ledenvergadering. Aangezien deze vorig jaar niet door kon
gaan, en het er alle schijn van heeft dat we dit jaar niet verder komen dan een digitale ALV, maar we wel een aantal nieuwe leden hebben mogen verwelkomen, hebben we onze nieuwe verzocht om zichzelf even kort te introduceren.
(Op 18 mei jl. hebben Annette de Jong, Anton Kuijntjes, Hannie Verhoeven, Michiel van Kleef, Natasja Weber en Simon Keijzer zich al voorgesteld.)
De NVGJ heet wederom twee nieuwe leden van harte welkom op onze club!
EVEN VOORSTELLEN:
Elaine de Boer
Twee rode draden lopen door mijn werkende en sportende leven; schrijven en alles met een bal. Na de School voor de Journalistiek in Utrecht heb ik 17 jaar bij tal van kranten gewerkt, als verslaggever en later parlementair journalist bij de Haagsche Courant, ANP, Telegraaf en Volkskrant. Veel gereisd en nog meer geschreven. Van IRT-affaire en Betuwelijn, tot gekke koeienziekte en de periode Fortuyn. Met een eega en zoontje van 5 thuis, maakte ik in 2003 de
pragmatische overstap naar communicatie bij het Rijk. Hoopte op iets regelmatiger werktijden. In een periode van 13 jaar ‘versleet’ ik als woordvoerder en hoofd
persvoorlichting zeven ministers. Opnieuw informatie helder en begrijpelijk maken voor de media en hun lezers en kijkers. Sinds 4 jaar doe ik interim-klussen binnen het Rijk op tal van terreinen en schrijf voor een aantal ideële organisaties. Dan de bal; vanaf 7 jaar ben ik veelvuldig te vinden op de tennisbaan, het hockeyveld (inmiddels gestopt) en sinds 3 jaar ook op de golfbaan. Heerlijk buiten, met vrienden en vriendinnen, ontspannen en toch ook gaan voor de overwinning.
Inmiddels is zoon Thymen al even aan het studeren in Delft en zijn Hans en ik deels (wel pied a terre voor het werk)
verhuisd van Den Haag naar Kootwijk op de Veluwe. Daar heb ik een heerlijke homecourse gevonden in de Veluwse Golfclub in Hoog Soeren. Het was Sonja van de Rhoer die mij attent maakte op de NVGJ en me onlangs mee vroeg.
De eerste kennismaking met een beperkt deel van de club op Schloss Moyland was een zeer aangename. Ik zie ernaar uit de komende tijd ook de andere leden van de vereniging te ontmoeten en samen met jullie te spelen.
EVEN VOORSTELLEN
Roland J. Reinders
Ik ben fotograaf sinds 1994. Heb de opleiding gevolgd aan de School voor Fotografie (toen nog) in Den Haag. Tegenwoordig de KABK. Ik werk nog steeds met heel veel plezier in de wereld van de fotografie. Ik fotografeer mensen van diverse pluimage. Bekende en onbekende Nederlanders voor verschillende media en omroepen.
Daarnaast fotografeer ik boeken vol met sokken breiende mannen en hakende vrouwen. Af en toe een uitstapje naar bijvoorbeeld een Vietnamees kookboek.
Een groot plezier naast mijn werk is golfen. En snookeren. Toen ik onlangs werd uitgenodigd om mee te doen door Hélène met een toernooi op De Haar en meegedaan heb, vond ik dat zo leuk dat ik heb besloten om lid te worden van de NVGJ.
Dit geeft mij, als witte GVB ‘er, kansen om op meerdere banen te spelen met leuke en gezellige (heb ik ervaren ;)) mensen. Ik kan als zzp’er mij niet altijd inschrijven voor toernooien die voorgesteld worden maar ik probeer zo veel mogelijk mee te doen.
Het lijkt me erg leuk om jullie allemaal te gaan ontmoeten en om mooie en gezellige rondes te gaan spelen.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.