Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
16.08.2018
Een paar weken per jaar ben ik offline. Geen mail, beperkt social media en nauwelijks internet. Noem het gerust een zomerstop. Jammer dat niet iedereen daar rekening mee houdt…
Voordat ik werkzaam was in de golfbranche was de zomervakantie juist het moment dat golf zich nadrukkelijk naar de voorgrond drong. Een rondje extra, dagelijks naar de drivingrange en pak er nog maar een golfboek bij. Sinds ruim een decennium echter is de zomervakantie het enige moment in het jaar dat ik golf bewust buiten probeer te sluiten. Niet omdat ik er klaar mee zou zijn of niet wil weten wat er speelt, ik geloof er alleen heilig in dat het goed is een paar weken per jaar de bakens echt volledig te verzetten. We zijn allemaal zo gewend geraakt aan het altijd maar bereikbaar zijn, altijd maar doorgaan, dat we het gewoon zijn gaan vinden dat het werk nooit stopt. Dat doet het in zekere zin ook niet, maar een (korte) zomerstop (10%*) om de batterij op te laden is op de langere termijn effectiever.
En zo kan het dus gebeuren dat de golfwereld doordraait zonder dat je er echt erg in hebt en hoor je pas bij thuiskomst van de buurman dat Ijsland in Glasgow Europees Kampioen (9%) golf is geworden en wat ik daar wel niet van vond. Even dacht ik dat hij me in de maling nam, maar ineens herinnerde ik het me weer. Op de luchthaven van de Schotse stad zag ik in juni een aankondiging voor het nieuwe evenement waar de EK’s van tal van sporten tot één event waren samengevoegd. Omdat het in Schotland plaatsvond kreeg golf een prominente plaats op de campagneposter, maar echt aanslaan deed het evenement desondanks niet. Dat Ijsland won met een team bestaande uit Olafia Kristinsdottir, Axel Boasson, Valdis Thora Jonsdottir en Birgir Hafthorsson en daarmee onder meer de drie (!) teams uit Groot-Brittannië en Zweden achter zich hield, zegt veel over de eerste editie van het evenement. Net zoals het best veelzeggend is dat Nederland niet meedeed in Schotland.
Dat je tijdens een paar weken zelfgekozen isolement ook dingen mist die je wél had willen volgen, is evident. En het is alsof de duvel er mee speelt, Nederlandse spelers presteren niet zelden uitstekend in die periode. Nooit zal ik vergeten hoe ik enkele jaren geleden met mijn telefoon hoog in de lucht op zoek ging naar een streepje 3G nadat ik – koud aangekomen op mijn Franse bestemming – een berichtje kreeg dat ik toch maar heel snel op zoek moest naar internet ‘Joost aan kop in het PGA!’, was het enige dat ik in mijn scherm had gezien alvorens ik, niet voor het eerst en niet voor het laatst, aan mijn zoektocht begon.
Zo’n bericht bleef een paar weken geleden uit, maar als er ergens live beelden waren geweest had ik ze zonder meer weten te vinden nadat iemand me alleen het woord ‘Darius’ appte. Nu drukte ik op het strand steeds vaker op de knop ‘pagina verversen’ van mijn telefoon, in de hoop Darius van Driel daarmee sneller naar hole achttien en zijn eerste zege op de Challenge Tour (40%*) te helpen. Na een moeilijk seizoen – en ook niet soepel lopende eerste maanden van dit jaar – richtte de kleine Zuid-Hollander zich op grootse wijze op. Een seizoen met tot nog toe weinig hoogtepunten kreeg in Oostenrijk ineens een totaal andere wending. Winnen op de Challenge Tour is maar weinigen gegeven, dat Darius het op Adamstal flikte zegt veel over zijn veerkracht en geeft hoop tot wie weet wat hij nog meer in staat is dit en volgende jaren.
Dat kan ook gezegd/gevraagd worden over de man die niet eens won, maar evengoed een duidelijke boodschap afgaf aan de golfwereld.
Na 1285 kilometer rijden viel ik om een uur of 20.00 kapot mijn huis weer binnen, zette de tv aan en zag Tiger Woods de klok terugdraaien in de vierde ronde van het laatste Major van het jaar. Slordig vanaf de tee, maar ijzersterk met zijn approaches, mengde hij zich doodleuk in de strijd om de zege in het PGA Championship. De man die nauwelijks een half jaar geleden niet eens wist of hij überhaupt ooit nog normaal met zijn kinderen zou kunnen spelen, laat staan golfen, maakte het winnaar Brooks Koepka het langst lastig en eindigde op een ongekend mooie tweede plaats.
Meer nog dan simpelweg als runner-up eindigen, deed Woods vooral wat anders. Het fenomeen liet eens te meer zien dat de golfwereld nog altijd niet zonder hem kan. Alle ideeën en plannen om golf meer op de kaart te zetten, te verhippen, te verjongen, te versnellen ten spijt, we hebben maar één ding nodig, en dat is een Tiger in contention. De Tigerroar (41%*) was in volle hevigheid te horen, Twitter ontplofte, duizenden volgden hem in de baan, de kijkcijfers waren tientallen procenten hoger dan toen hij vorig jaar niet eens meedeed. Tiger is nog lang niet klaar met golf, maar golf heeft hem nog net even meer nodig dan andersom.
Doodzonde dat de vakantie er op zit, dacht ik maandagochtend om een uur of 01.00 toen Woods door – en over — een zee van mensen richting recording area ging, maar stiekem was ik ook een beetje blij dat de zomerstop erop zat, dat ik de slotronde door een vroege vakantie nog net mee kon pikken en er daardoor over kan schrijven. Volgend jaar gaat het laatste Major van het jaar naar de maand mei, dat probleem is opgelost, nu alleen nog met de landgenoten overleggen of zij zich de eerste twee weken van augustus voortaan ook een beetje in kunnen houden. Deal Darius?
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.