Verkiezing

Je hoeft geen ziener te zijn om haar weinig kansen toe te dichten op de titel sportvrouw van het jaar met de Olympische Spelen op de kalender. Hoewel de Spelen er eigenlijk niet eens toe doen. Zwemmen, schaatsen, fietsen. Uit die takken van sport komt de sportvrouw van het jaar meestal. Maar vijf van de laatste twintig keer beoefende de winnares een andere discipline en golf stond daar nog nooit bij.

Toegegeven, daar was natuurlijk ook nooit aanleiding toe. Winnen op het hoogste niveau gebeurde vrijwel nooit en de optredens van de oranjedames beperkten zich meestentijds tot manoeuvres in de marge van het leaderboard. Vorig jaar was het voor het eerst dat de golfwereld met enige verontwaardiging kennisnam van het feit dat geen golfster zelfs maar was genomineerd, terwijl dat echt niet gek zou zijn geweest. En dit jaar zal het gemor bij eenzelfde keuzebeleid onverminderd groot zijn. Of misschien nog wel groter, want hoewel het seizoen nog niet eens op de helft is, kan het jaar voor Nederlands beste golfster al niet meer stuk.

Christel Boeljon.

Nog voor haar jaar goed en wel begonnen was, won ze in Australië direct haar eerste wedstrijd van het seizoen en in haar derde optreden op het Europese circuit was het wéér raak. Op hetzelfde toneel waar ze vorig seizoen haar eerste individuele zege als professional boekte, prolongeerde ze koelbloedig de titel. Eén keer winnen in een jaar is knap. Twéé keer winnen is bijzonder knap. Het prolongeren van een titel is helemáál bijzonder knap. Winnen met marge. Al dik een ton aan prijzengeld op haar bankrekening. Ruim voor op de Order of Merit. 46e op de Wereldranglijst. Natuurlijk was ze blij, maar meteen ook weer koel en nuchter, wetend dat er nog zoveel meer in het vat zit.

Het is half mei en het seizoen is nog lang niet voorbij. Niet in Europa en niet in Amerika. Een derde zege van de ijzersterke Nederlandse is zeker niet uit te sluiten. Eens kijken of Christel het Ranomi Kromowidjojo, Marianne Vos of Ireen Wüst dan een beetje moeilijk kan maken.