Van Leeuwen vs Van Kleef 4&3

Operation Mincemeat is de titel van een (overigens vrij matige) film, die op dit moment in de bioscopen te zien is. Het gaat over een operatie van de Britse geheime dienst aan de vooravond van de geallieerde invasie in Italië. Doel: de Duitsers misleiden over de ware locatie van de invasie. 

Om een of andere reden schoot me die titel door het hoofd als een vrij treffende omschrijving van het gehakt dat Jeroen van Leeuwen van me maakte in de eerste zeven holes van onze matchplay bij golfbaan Houtrak. En ik bedacht me hoeveel culinaire metaforen er zijn voor verliezen: ingemaakt worden, al dan niet met boter en suiker, in de pan gehakt worden, gehakt van gemaakt worden, in mootjes gehakt worden etc etc.

Was er ook sprake van misleiding? Nee, dat kan ik niet zeggen, maar dat is vooral omdat ik ridderlijk en met open ogen de baankeuze aan Jeroen had gelaten. Onvergeeflijke fout bij matchplay om bij voorbaat de tegenstander z’n zin te geven, maar wist ik veel dat deze baan voor mij moeilijk zou zijn te bespelen?

Golf is golf, zo dacht ik. Neem zou Rozenstein. Had ik nooit op gespeeld tot vorige week en had ik niet als trotse winnaar met 39 punten de baan verlaten? Alleen wist ik niet dat Jeroen een long hitter is, en dat alle par 4 holes op Houtrak minimaal 360 meter lang zijn. En dat hij hard op weg is naar single handicap. Dus lag hij de eerste ronde bij alle par 4 al met twee slagen op de green, parren aan elkaar rijgend, zelfs een birdie, terwijl ik vertwijfeld trachtte aan te klampen met m’n enkele en dubbele bogeys. Ondanks de 11 extra slagen die ik meekreeg een lamentabele toestand.  

Bent u er nog lezer? Ik vraag dit omdat ik begrijp dat de meeste leden niet verder dan de tweede alinea komen van een gemiddeld verslag. We beginnen opnieuw. Maandag 30 mei stonden talrijke toeschouwers al vroeg klaar op Houtrak. Zouden immers om 9 uur niet de trotse winnaars van de laatste twee wedstijden van de NVGJ (respectievelijk 39 en 39 punten!) in een titanenstrijd tegen elkaar spelen? Meteen na de afslag werd duidelijk dat Van Leeuwen niet onduidelijk was over zijn intenties. Na 9 ronden stond deze bionische podcaster (externe link)op 23 Stablefordpunten. “Maar Jeroen”, stamelde ik na elke hole verbluft, “Dit lijkt toch niet echt op hcp 13. Je speelt 1 onder par.”

Deze oeroude tactiek van “Prijs hem z’n graf in”(externe link) bleek te helpen. Bij hole 7 stond het weliswaar 5 up, maar daarna kantelde het. De eerst nog ontspannen spelende Van Leeuwen kreeg wat verbetens. De eerst zo feilloze afslag begon wat te haperen. De small talk verstilde. Bij de turn was het nog 3 up, toen 2, toen weer 3. Bij hole 14, volgens Jeroen de allermooiste hole, par 3, over een breed water (“blauw gras” zegt Jeroen) vond ik echter mijn Waterloo. Ik miste de veilige landing met 10 centimeter en Jeroen stond weer 4 up. De rest is geschiedenis. Ook op stableford legde ik het af. Mijn score was 32, helemaal niet slecht, maar de 36 van Jeroen zegt voldoende. Van harte!

 Michiel van Kleef