Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
11.08.2025
Oeps, is er ooit een slechtere uitslag geweest in de geschiedenis van de Matchplay competitie? Ik denk het zomaar van niet. Ingemaakt, en hoe! (Note to self: boek een paar golflessen!)
De dag begon prima, rustig weer, zonnetje en geen wind. We hadden afgesproken op de Edese golfclub Papendal. Henri wilde graag op een neutrale plek spelen, dat hoorde eigenlijk wel bij een Matchplay wedstrijd, zo vond hij.
Prima, de Edese is 6 autominuten bij mij vandaan, en ik had er nog nooit gespeeld! Raar maar waar.
We waren allebei ruim op tijd en na het putten wachtten we op onze beurt op het terras. Henri vertelde dat hij op de wachtlijst stond voor zijn rugoperatie, dat kon 4 tot 6 maanden duren. Hij had het nog niet gezegd of daar belde het ziekenhuis! Er was een plekje vrijgekomen op 3 september, of dat zou schikken. Henri hoefde niet lang na te denken, graag! Maar ja, dat betekende geen Texel en geen Masters voor hem, want na de operatie moet hij drie maanden revalideren.
Over de wedstrijd zelf kan ik kort zijn, Henri reeg de ene par aan de andere, afgewisseld met birdies en een enkele bogey, hij speelde geweldig! Ik moest minimaal bogey’s maken om om gelijk te spelen, ik kreeg dan weliswaar zeventien (17!) slagen mee, maar ik heb er geen een kunnen verzilveren, helaas.
Na de tiende hole was het gebeurd, 9&8, end of story.
We hebben genoten van de baan, geweldig onderhouden, mooie fairways en greens, heide die al paars kleurde, een heerlijke golfmiddag.
Na afloop hebben we bij ons thuis op het terras nog een wijntje gedronken met bitterballen. Loek was thuis en we hadden leuke gesprekken.
Henri, dank voor de gezellige middag en veel succes in de volgende ronde!
Ook natuurlijk veel sterkte op en ná 3 september. Toitoitoi!
"Spelen we bij jou op de Veluwse of kom je naar Lauswolt?" appte Louis nadat bekend was geworden dat er een tussenronde aan de Mr. Glow Matchplay was toegevoegd. Ik had Louis eerder al eens op mijn homecourse verslagen en vond het daarom niet meer dan eerlijk om af te reizen naar het Hoge Noorden, naar de voor mij nog onbekende baan van Lauswolt.
Na het grandioze succes van de Nations Cup in eigen land is de schroom groot onder de leden. Maar de tien durfals die ook dit keer hun land willen verdedigen, dit keer op Sussex in Engeland, zijn bekendgemaakt door captain Hélène Wiesenhaan.
Pim schreef met de redactie. Hi Anton, Nadat Peter vorige week enkele uren voor ons matchplayduel om zeer begrijpelijke redenen moest afzeggen, moest ik dat doen voor ons duel op 1 juli… En zeker de eerste 2 weken daarna kan ik niet spelen! Ik krijg namelijk a.s. maandag een pacemaker (niets ernstigs, daar kun je 100 mee worden); die datum werd me plotseling op weg naar Welderen meegedeeld. Derhalve heb ik de winst aan Peter ‘geschonken’. Zal ik nog een piepklein stukkie plus foto doorsturen of niet? Of is dat mosterd na de maaltijd? Pim Pim, Stuur maar door hoor. Altijd leuk. Groet, Anton
Het was niet eenvoudig om een datum voor onze matchplay wedstrijd te vinden. Uiteindelijk werd het19 juni, een dag die als zeer warm de boeken in zal gaan. Nadat door clubtechnische zaken de afslag vervroegd werd van 15.00 naar 09.00 konden we op de verder rustige en mooie baan van de Golfresidentie in Dronten gaan afslaan.
Vooraf hoopte ik het moeten schrijven van een verslag nog een paar rondjes uit te kunnen stellen. We speelden op Haverley. Voor mij onbekend, en net zo onbekend was het voor mij dat er in brabant een woonkasteel is gebouwd waar de golfbaan omheen zwiert. De wedstrijd tegen Hannie voelde als Nederland-Japan. Het zou moeten kunnen, maar vooral Japan niet onderschatten. Waar de voetbalwedstrijd eindigde in een (teleurstellend) gelijkspel, ging het in onze matchplay met rasse schreden richting Duitsland-Curacao.
We beleefden op 19 juni twee primeurs op de Haarlemmermeersche Golfclub, met -sch. De eerste: het was de tot dusver warmste dag van 2026, met temperaturen die in het zuidoosten van het land opliepen tot 36 graden Celsius. Zo gek was het in Cruquius/Haarlemmermeer niet, maar de thermometer stond op 34,2 toen we ‘s middags om drie uur afsloegen op het Leeghwater-Lyndenparcours.