Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
15.09.2014
Zijn échte laatste ronde laat nog even op zich wachten, maar op het KLM Open nam het Nederlandse publiek op gepaste wijze afscheid van Robert-Jan Derksen.
Foto Ronald Speijer/ANP
Het was de dag die je wist dat zou komen. Het afscheid van het thuispubliek door Robert-Jan Derksen, een van Nederlands succesvolste golfers. De Nijmegenaar kondigde afgelopen februari aan dat hij nog één seizoen als professioneel golfer door het leven zou gaan, maar daarna zou hij de stokken definitief in de hoek zetten. Na ruim vijftien jaar de wereld over te zijn getrokken als broodspeler, vindt de tweevoudig winnaar op de Europese Tour het mooi geweest.
Tientallen — nee honderden – keren, kreeg hij in de maanden die volgden op zijn aankondiging de vraag of hij écht zou gaan stoppen. Of hij niet misschien toch… Pers, fans, collega’s, in alle geledingen waren wel mensen te vinden die moeite hadden te geloven dat het voor de veertigjarige inwoner van Blaricum genoeg was. Maar wie het ook vroeg, de reactie was hetzelfde. Een brede lach, wat samengeknepen ogen, en een niet mis te verstaan: ‘ja, ik stop echt’.
Wie er ook twijfelde, Derksen deed dat niet.
En omdat de winnaar van de Dubai Desert Classic en het Madeira Islands Open zo nadrukkelijk bij zijn standpunt bleef, realiseerde iedereen zich dat zijn optreden bij het KLM Open van 2014 zijn laatste voor eigen publiek zou zijn.
Oh, wat wilde hij graag in stijl afscheid nemen van het toernooi dat nooit écht ‘zijn’ Open werd. Ja, hij speelde thuis, ja vrienden en familie waren immer aanwezig, en ja, de fans kwamen ook vooral voor hem. Maar ondanks dat hij in zijn loopbaan op de Europese Tour twee zeges boekte en meer dan twintig top-10 noteringen behaalde: voor eigen publiek kon hij nimmer excelleren. Hoewel zijn gemiddelde score in twintig jaar Dutch Open op een keurige 70 en een beetje staat, behaalde hij nooit een topnotering, miste hij regelmatig de cut, en kwam hij nimmer in de buurt van de overwinning. Maar desondanks. Het is – was – wel zíjn Open.
Zijn laatste optreden was er een vol ‘laatste momenten’, maar het ging Derksen maar om een paar dingen. Niet om de laatste pro-am. Niet om de laatste persconferentie. Niet om de laatste – was het maar waar – vraag of hij écht gaat stoppen. De cut halen, zorgen dat hij op zondag op achttien mocht finishen, en graag voor een volle tribune in een van de latere flights. Daar ging het om.
En zo geschiedde.
Droomscenario’s hebben de onhebbelijke neiging niet uit te komen, maar voor het tweede jaar op rij gebeurde dat in het KLM Open wel. Niet dat Derksen — net als Luiten vorig jaar — wist te winnen, maar nooit eindigde hij zo hoog op het leaderboard (11e), hij speelde op een mooie positie in het veld, en toen hij de 72ste hole op liep, waren de tribunes zo goed als vol.
Ik had het geluk om als radioverslaggever de hele laatste ronde te mogen volgen, maar vooral prijs ik me gelukkig dat ik van zó dichtbij aanwezig mocht zijn op die laatste hole. Het moment dat Derksen de green opliep, dacht collega G een snik in mijn stem te horen, en ik kan niet ontkennen dat dat zomaar waar zou kunnen zijn. Het applaus, de staande ovatie, de opgestoken kraagjes, het respect van zijn collega’s, de tranen bij Derksen, caddie Janni, zijn vader, en andere naasten, het was een onvergetelijk moment. Tussen alle prachtige golfmomenten die ik het afgelopen decennium mee mocht maken, krijgt het Nederlandse vaarwel van Robert-Jan Derksen hoe dan ook een bijzonder plaatsje.
Maar het blijft jammer dat hij zijn beslissing niet wil herzien.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.