Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
08.07.2020
Hoe gek ben je als je bijna twee in de auto gaat zitten om een potje golf te spelen tegen/op een computer? Toch wel aardig mesjoche lijkt me. In elk geval kon ik het niet laten dinsdag in alle vroegte koers te zetten naar het hoofdkantoor van Duca del Cosma in Breukelen om in een flight met illustere NVGJ-ers als Leo van de Ruit, Martijn Paehlig en Gerald van Dalen het befaamde Pebble Beach af te breken. Want dat was natuurlijk de bedoeling.
Hoezo moeilijke baan? Al snel werd duidelijk dat we in het echt weinig kans zouden hebben gehad dit snode plan ten uitvoer te brengen, zelfs ‘op de computer’ hadden we weinig in te brengen. Op onze beoogde voorzitter Martijn na dan. Het verzamelde maar liefst 18 punten (vanaf zijn Hcp 7) vooral dankzij een fenomenale slothole 9, een deftige par 5, die hem birdie-gezind was. Met name zijn derde slag naar de green mocht er zijn. Longhitter Gerald hield in dit geweld hield aanvankelijk gelijke tred, maar toch liet hij het uiteindelijk liggen. Leo speelde steady en eigenlijk deed schrijver dezes dat ook wel, alleen rond de green werd het allemaal een beetje te lastig. Hier was jammer genoeg geen sprake van een goede wisselwerking met de computer. Het korte spel is in deze virtuele omgeving gewoon problematisch, zie maar eens voldoende snelheid mee te geven aan een balletje net buiten de green of vanuit de bunker. Of te ver of te kort, om moedeloos van te worden. Uiteraard kwam de Pacific bij meerdere spelers ook nog even in het spel.
Al met al werd het een gezellige golfsessie vooral dankzij de uitstekende verzorging door onze sponsor Duca del Cosma. Ruud Taal fungeerde als wedstrijdleider, maar moest helaas eerder weg omdat zijn Marianne in de lappenmand zit. Vanaf deze plaats van harte beterschap gewenst. Madelon nam de honneurs waar en bevestigde nog eens de stelling; ‘waar zouden we zijn zonder…’ Willem van den Elskamp (evenals Madelon op fraaie schoenen van Duca) was er ook als een van de initiators van dit vrolijke golfavontuur.
Mede namens mijn flightgenoten breng ik de dank over aan de organisatie. Martijn wens ik veel succes in de finale.
Fred Veldman
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut
In de matchplay moest ik het opnemen tegen Louis. Louis had mij uitgenodigd om op Lauswolt te komen spelen. Omdat iedereen die ik sprak zei dat het een prachtige baan is, nam ik die uitnodiging maar al te graag aan. En iedereen had gelijk. Lauswolt is best een stukkie rijden, maar dan krijg je ook waar voor je moeite. Ik denk dat ik tijdens de ronde wel een keer of twaalf heb gezegd dat ik het zo’n mooie baan vond. Tot ik uiteindelijk aankondigde dat ik het nu echt niet meer ging zeggen.