Tijdperk Tiger

Het gevoel naar de vooraankondiging van Tigers pensionering te hebben zitten kijken was groot. Is het lijf definitief klaar met topgolf? Het heeft er alle schijn van nu het herstel na de zoveelste operatie uiterst traag gaat.

Tiger zoekt de media niet vaak op. Als hij aan een toernooi meedoet, wordt hij al elke ronde voor de microfoon gesleept, dus daarbuiten zien en horen we hem niet vaak. Behalve dan op momenten dat hij met zijn Foundation op pad is, of zoals deze week, als hij gastheer is van een toernooi. Natuurlijk was hij – ondanks het feit dat hij al in een vroeg stadium zijn naam van de deelnemerslijst moest halen na wéér een operatie – wel aanwezig op zijn eigen feestje. En dus nam hij ook plaats achter een batterij microfoons om de wereld te informeren over de staat van zijn fysiek.

Die staat is – enkele weken na de zoveelste operatie en de derde (!) aan precies dezelfde plek van zijn rug – weinig florissant te noemen. Hij heeft in geen twee maanden een bal geslagen, wandelt wat, wandelt nog wat, en speelt heel veel videospelletjes. Een datum voor een terugkeer is niet te noemen, licht aan het einde van de tunnel ziet hij nog lang niet, hij hoopt in de eerste plaats weer fit genoeg te worden om weer eens met zijn kinderen te kunnen sporten, en noemde zijn golftoekomst ronduit onzeker. ‘Alles is mogelijk’, zei hij, waarmee hij de speculaties over het definitieve einde direct voeding gaf.

Je zou kunnen zeggen dat de golfwereld er even stil van werd, maar eigenlijk was het tegendeel het geval. Twitter ontplofte, commentatoren haasten zich om te zeggen dat het einde van het tijdperk Tiger nu wel heel dichtbij kwam, en collega’s staken een hart onder de riem van de man die zeven jaar geleden nog vast op weg leek om de meest succesvolle golfer aller tijden te worden. ‘Ik hoop dat mijn idool en goede vriend snel beter wordt. Golf zonder hem… ik durf er niet eens aan te denken’, zei Rory McIlroy, terwijl lolbroek Ben Crane ondanks de schrik (‘Wow! Crazy!’) hoop hield, en zei er niet raar van op te kijken als Woods toch nog in een late zondagsflight op zondag terug te zien.

Hij zal tot een steeds kleiner worden minderheid behoren. Misschien dat een enkeling nog hoop koestert dat Woods de ‘heilige 18’ ooit zal pakken, maar veel zullen het er niet meer zijn. Daarvoor is de concurrentie te sterk geworden en Tiger te oud. Zelfs het kamp ‘hij-wint-er-vast-nog-eentje’ liep bij de persconferentie gevoelige klappen op. De enige groep die ‘won’ was die van de mensen die denken/vrezen/hopen dat de jaren van Tiger nu echt geteld zijn. Na achttien jaar op het hoogste niveau, na 79 overwinningen op de PGA Tour, na veertien Majors, na 683 weken op de eerste plaats van de wereldranglijst wíl zijn lichaam gewoon niet meer doen wat de baas wil.

Het zou zomaar kunnen dat de persconferentie die Tiger gaf op 1 december 2015, aan het begin van de maand waarin het fenomeen veertig wordt, de vooraankondiging van het einde van een pracht van een carriere zal blijken te zijn geweest. Het zal de golfwereld pijn doen. Het zal Tiger pijn doen. Zolang er geen definitieve streep is gezet, is er hoop, maar laat hij eerst maar weer eens met zijn kinderen kunnen voetballen. Zien we daarna wel weer verder.