Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
15.06.2020
De eerste Duca del Cosma experience in Breukelen, met deelnemers van de NVGJ is achter de rug. Het was leuk, ontspannend én gezellig op Pebble Beach. De flight-foto hangt inmiddels — als eerste — aan de Wall of Fame naast de simulator. Wie nog twijfelt, doe het wel, zo laten de deelnemers weten. Er kan nog worden ingeschreven bij Madelon via info apenstaartje nvgj punt nl
Winnaar Andy maakte een verslagje, de foto’s zijn van Ruud Taal. Onderaan is de column te lezen van Andy over Duca del Cosma, die twee jaar geleden verscheen in Golfers Magazine.
Nepgolf?
Het is altijd een feestje om bij de familie van Wezel te komen. Zeker in dat prachtige nieuwe pand in Breukelen. Twee jaar geleden mocht ik kennis met ze maken en was toen al onder de indruk van hun kennis en kunde, maar vooral ook de gastvrijheid en het enthousiasme van Caroline is aanstekelijk en oprecht.
Toen we de uitnodiging kregen om op een simulator te komen golfen had ik duidelijk mijn bedenkingen. Een beetje op een scherm slaan en dan maar denken dat je het goed doet want je weet toch niet hoeveel tegenslag je bal krijgt onderweg. Maar op deze mooie maandagochtend toch maar de stoute golfschoenen aangetrokken, Duca de Cosma’s uiteraard. En daar stonden we in de ontvangsthal van dit fraaie pand opeens uitleg te krijgen van de man die dit moois geregeld had, Ruud Taal.
Ik zal het maar meteen verklappen, de thuisblijvers hebben ongelijk. Het is leuk,
uitdagend en net echt. Ondanks het feit dat we steeds op 1 plaats stonden kreeg Madelon het voor elkaar om een stok kwijt te raken, wordt er nog steeds gezocht naar een teetje van William en had ondergetekende de lachers op zijn hand vanwege mijn buggy met toebehoren die ik meegenomen had. Het was dus leuk, als gezegd en dat had niet alleen te maken met de overwinning die ik in mijn zak mocht steken. 15 punten na 9 holes op Pebble beach was voldoende voor de winst. Pieter Landman en Madelon volgden op 12 punten en William met 3 keer water op de 8 e hole eindigde met 11 punten.
En ik kan alleen maar grote dank uitspreken aan de familie van Wezel die het toch maar voor elkaar hebben gekregen om een failliet schoenenmerk vanaf 2013 zo op te stuwen in de vaart der volkeren dat ze zelfs Corona wisten te overleven en sterker nog, een filiaal in de VS gaan openen. Een felicitatie waard en mogelijk ook, zoals wedstrijdleider Willem van den Elskamp suggereerde, een NVGJ-reisje waard.
Ik weet dat er NVGJ’ers zijn die op de centjes moeten passen, zeker in deze voor zzp’ers dramatische tijden. Maar voor hen is er toch een mogelijkheid om de mooie Duca’s aan te schaffen. Namelijk in de outlet store in Alkmaar aan de Laat. Echt de moeite waard.
Caroline en Frank, hartelijk dank voor de golfervaring in de Duca-experience.
Andy H
De column van Andy, in 2018 verschenen in GM:
Schoenfetisjist
Zo af en toe lees of zie je iets dat vragen oproept. Ik had dat toen ik reklames zag van een mij onbekend schoenenmerk Duca del Cosma. Ze werden sponsor van het KLM open, zo lieten commercials op Ziggo golf weten. Waarom en wat zit daar achter? En zo zat ik op een mooie woensdagochtend in het pittoreske Vreeland bij de familie van Wezel, eigenaren van Duca.
Frank is al jaren actief in de schoenenhandel. Zo was en is hij nog steeds oprichter en eigenaar van Hi Tec, een wat lompe schoen voor de gewone golfer. Maar aan de Vecht gingen mijn ogen echt open. Die kistjes van Hi-Tec waar ik ooit op gegolfd heb waren schoenendozen in vergelijking tot de prachtige golfschoenen die ik daar onder ogen kreeg.
Nu moet u weten dat ik gek op dure schoenen ben, ik koop het liefst Van Bommel, maar wel in de uitverkoop, want persoonlijk vind ik 200 euro voor een paar stappers te veel geld. De schoenen die ik nu te zien kreeg deed het kwijl uit mijn mond lopen. Italiaanse, schitterend afgewerkte schoenen die je ook “gewoon” kunt gebruiken. En allemaal in Europa gefabriceerd. Maar wel tussen de 150 en 220 euro.
Frank, een zeer vitale man uit 1941, hoeft niet meer te werken. Niet vanwege zijn leeftijd en niet vanwege het geld, is mijn aanname. Maar waarom dan toch die drang om een totaal onbekend schoenenmerk op de markt te brengen en tot een succes te maken? Hij zou gefrustreerd raken als hij niet tussen schoenen zou zitten, zo zei hij. Tja, het moet je hobby maar zijn. En toch begreep ik wat hij bedoelde. Zelf heb ik een korte periode bij Nike gewerkt en weet wat het is om merkverslaafd te zijn. Datzelfde gevoel kreeg ik in die werkkamer tussen vele schoenen, en eerlijk is eerlijk, het ene paar nog mooier dan de ander.
Maar toch denk ik dan, man ga lekker genieten van je kinderen, je kleinkinderen en ontzettend vriendelijke vrouw. Nu ben je alleen maar bezig met je zorgen te maken of dat ene mooie ontwerp wel aanslaat en hoe je je mensen kunt betalen elke maand. Natuurlijk kan hij veel leuke dingen doen die de meeste stervelingen niet kunnen doen. Als je hobby Southend United is, een voetbalclubje uit de lagere regionen in Engeland en je daar heel regelmatig naar toe gaat, heb je niets te klagen. Dat doen ze ook niet, moet ik zeggen, Caroline en Frank leven een mooi leven dankzij en soms ondanks de schoenen. Op het KLM open waren ze duidelijk aanwezig. Ze zullen moeten opboksen tegen de grote merken zoals David tegen Goliath of zoals Frank het zei: Zoals de Vietcong tegen grootmacht VS. Gelukkig gebruiken zij met Duca del Cosma heel wat vredelievender wapens. Een mooie schoen.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.