Taylor vs Botman 5&4

We lopen op Golf en Countryclub Regthuys te Winkel. In de verte steeds een historisch kerkje met scheefstaande toren. Pisa? Noord-Hollanders, zeker die uit West- Friesland, houden wel van wat overdrijving, wat opsmuk. Veel NVGJ’ers kennen deze achtertuin van ‘Moskou’ die in deze tijd volop groeit en bloeit. Ooit speelde Christian Scheen daar nog eens wat gave clubliederen en, zeker ben ik er niet meer van, er werd ook nog op de piano gedanst. Het clubhuis was in rep en roer, maar aan de meeste tafels werd ons leden van het genootschap NVGJ, vrolijke duimen, knipogen en geheven glazen getoond. 

Jawel, Regthuys is een plek waar je je altijd goed voelt. Geen poespas, zoals ze zelf zeggen daar, en een pracht baan om te spelen. Gastvrijheid staat gebeiteld in de vlaggen, vaandels en vizieren van de leden en bestuurders. En in deze tijd lagen Dijk- en Tulpenlus er stralend onbevangen, uitnodigend en uitdagend bij. Wat wil een mens nog meer.

Natuur! Leon schiet nu meteen wakker want als er iemand binnen onze club zijn collegae attent heeft weten te maken voor wat een golfspelers zoals tegenkomt in de groene weide, heide- en bosbanen, om over ‘waste areas’ zoals links nog maar te zwijgen, dan Leon wel. Grazie molto bene! Ik heb na lezing van zijn vele verhalen waarin de natuur met al zijn parels meer nog dan het golfspel een hoofdrol kreeg toebedeeld, direct een abonnement bij de lokale bieb in Heiloo aangeschaft om schoonheid van de door hem beschreven natuur, beter te kunnen begrijpen. Zo ontsnapte een broedend visdiefje niet aan de aandacht van Hans en mij, en genoten we verder van het fluitende gezelschap van de scholekster, de fuut en de zwaluw. En ja, ook voor de wespenorchidee, de avondkoekoeksbloem, kamperfoeli en de watergentiaan hadden we grote belangstelling. Waarom niet?!

Bij de turn was het – by the way- 6 up en op de vijftiende smeekte Hans om genade bij de eindstand 5&4. Snel uit de hitte naar de umbrellas op het gazon en een smakelijke blonde Witte of zoiets/ ik ben geen bierdrinker, maar deze smaakte wel héél erg lekker. Voor de slotkoffie en het vertrek nog enige tijd de stand in het land door genomen. Na zo’n heerlijke ontspannen dag werden we daar al snel een beetje treurig van, waarna de echte doorleefde avonturen en verhalen die we vanuit ons vak deelden, de big smile weer deed terugkomen op onze gebrande gezichten.

Het was een mooie ontmoeting geweest op Regthuys, leuk gespeeld met de verticale, horizontale streepje en halfjes. En elkaar een leuke dag bezorgd. Wat zeg ik: een heel leuke dag.