Taylor - Buijteweg 19de hole

In een nutshell: wij bezorgden elkaar een leuke namiddag/ vooravond op Zeegersloot. En zelf sleepte ik de partij uit het vuur op de 19e. Neen, helaas niet de bar en het restaurant, maar op een par-3. Daarmee was voor Willem- golfvriend Buijteweg uit de Waterbieskreek te Leiderdorp, het pleit beslecht. Dat dan ook nog eens op zijn geliefde thuisbaan.

Zo kan het dus verkeren en dat is precies wat deze waanzinnige tak van sport met je kan doen. Want ga er maar aanstaan: je ontvangt, zoals Willem perfect deed, collega Taylor uit Heiloo door hem vanaf hole 1 alle mogelijke info te geven over, baan en natuur, de moeilijkheidsgraad, het raffinement van de snelle greens, de drukte op de baan, de vierballen voor ons waardoor de partij ruim vier en een half uur duurde, de parkeergelegenheden, enfin wat al niet meer.

Daarnaast was Willem goed op dreef, uiteraard geholpen door de negen slagen die hij op mij had meegekregen. Na negen holes stond de ‘Black Panther’ 1 up, en zag ik zijn koren al bloeien. Matchplay is echter een bijzonder spelletje en waar in de eerste helft maar liefst vier holes werden gehalved, daar ging het op weg naar de 18e om en om. Met uiteindelijk vijf voor mij tegen vier voor Willem op de kaart, ofwel all square.

Het verlangen naar een verfrissend biertje en hartverwarmende bitterballen was bij ons beiden krachtig aanwezig; tenslotte liep het tegens etenstijd. Maar de strijd moest gestreden worden en wel op een par-3 en daar gingen we dus weer. Waterloo voor Willem werd het en de boks/ elleboog/ knipoog en nog zo wat, kregen een verdiende dankbare invulling.

Het waren fijne en plezante uren daar op Zeegersloot, met heerlijke verhalen over onze mooie club, het vak, de reizen die we konden maken en ons mooie horizonten en nieuwe vergezichten brachten en boeken vol meer. En toen opeens was dat zeer gewaardeerde momentum ook weer voorbij. Met dank aan de drooglegging van de 19e vanwege de pandemie. Maken we nog wel goed Willem.