Sportman van het jaar

Om te zeggen dat de golfwereld in brand stond gaat wat ver, maar gemopperd werd er wel toen Joost Luiten niet genomineerd bleek voor de titel NOC*NSF Sportman van het jaar. En toch tel ik mijn zegeningen.

Natúúrlijk was het jammer dat Luiten geen nominatie ontving voor de prestigieuze verkiezing die deze week plaatsvond in de Rai in Amsterdam. Hoewel velen – en écht niet alleen mensen binnen de golfwereld – vonden dat Luiten best tussen Robben, Kramer en Zonderland plaats had mogen nemen, werd hij door de keuzecommissie over het hoofd gezien. Twee toernooien winnen, een plaats in het continentale team, een plaats tussen de wereldtop, het bleek niet voldoende.

Een schande vonden sommigen. Nog tot de avond van de verkiezing spuwden ze hun gal op de social media. Terwijl Luiten een plekje in de zaal zocht fulmineerden ze tegen hen die wel genomineerd waren. Sven Kramer? Een sporter die uitblinkt in een sport die in maar een handvol landen serieus wordt beoefend! Arjen Robben? Een teamsporter! Een voetballer nog wel! Het idéé alleen al. En nou vooruit, Zonderland mocht blijven zitten. Al had hij er natuurlijk al twee op rij gewonnen. Geef anderen ook eens een kans…

Het werd dus Epke — ondanks het goedbedoelde statement van Sven Kramer die bij de ceremonie doodleuk in beeld verscheen met een voetbalshirt van Arjen Robben aan — en iedereen kon daar mee leven.

Ongetwijfeld ook Joost Luiten die wel nog bijna naar huis ging met de publieksprijs. Tussen alle grote sportmomenten van het jaar was zijn zege op de Kennemer toch maar mooi het een na hoogst geklasseerde sportmoment in de ogen van het Nederlandse publiek. ‘Wie had dat 10 jaar geleden kunnen bedenken’, twitterde een van de organisatoren van het KLM Open, en hij had gelijk.

Nadat Joost zich als nummer 49 van de wereld een plaats had verworven in het veld van The Masters, was dat niet alleen goed genoeg voor een berichtje op elke denkbare sportpagina, het mocht hier en daar zelfs rekenen op een plekje ‘voorin de krant, bij het nieuws uit de hele wereld. Golf wordt serieus genomen door het grote publiek’, schreef mijn collega K op golf.nl.

De emancipatie van de golfsport gaat met horten en stoten, we kunnen ons opwinden als er zelfs geen plaats in het uitslagenblok blijkt te zijn, maar het gaat. En daar is de Bleiswijker in grote mate voor verantwoordelijk.

Luiten heeft dit jaar forse stappen gezet. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de golfsport in het algemeen, zoals hij zelf niet nalaat te benadrukken. Langzaam maar zeker neemt de aandacht toe en met het hoger en hoger klimmen van Luiten zal dat alleen maar grotere vormen aannemen. Joost weet dat als geen ander en hij zal er alles aan doen door te blijven groeien. Niet voor de media-aandacht, wel omdat hij nog lang niet aan zijn top zit. De 49ste plaats op de wereldranglijst is mooi, meedoen aan alle Majors leuk, maar het moet hoger. De top-40, top-30, top-20? Hij wil ook daar — op dat hoogste podium — meedoen om de zege. En waarom niet? Net als die titel Sportman van het jaar. Na het prachtige 2013 van Joost Luiten sluit ik niets meer uit.