Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
06.02.2021
Golf en sneeuw is een weinig gelukkige combinatie. Natte banen zijn tot daar aan toe, maar met sneeuw is het feest snel voorbij. Een enkeling waagt zich ook in de witte wereld op de baan, al heeft dat met golf niet veel te maken. Niets misschien wel. Maar leuk dat het kan zijn!
‘En jongens? Wordt de sneeuwpop mooi?’, las ik – zittend in de schuilhut van Golfbaan Liemeer schaterlachend het bericht voor dat even daarvoor binnen was gekomen op mijn telefoon. Ik kan me de opmerking van collega K. nog herinneren als de dag van gisteren, ook al is het inmiddels alweer dertien of veertien jaar geleden dat het schermpje van mijn toestel oplichtte en haar boodschap in beeld verscheen. Collega F. en ik keken elkaar aan, keken naar buiten waar de sneeuw inderdaad steeds harder begon te vallen, lachten nog eens hardop, en besloten dat doorspelen geen zin meer had. Een sneeuwpop bouwen kon misschien nog niet, maar de meewarige blik die we kregen toen we eerder die dag aankondigden ‘gewoon’ te gaan golfen ondanks de voorspelde sneeuw, kreeg gelijk.
Golfen in de sneeuw. Het lijkt een bij voorbaat gedoemde missie. Zelfs als er maar een flinterdun laagje ligt, is de conclusie meestal al snel dat het weinig zin heeft door te spelen. Toch heeft bijna elke golfer wel eens een paar ballen geslagen terwijl het wit uit de hemel dwarrelde. Overvallen door een paar vlokken meestal, heel soms omdat de afspraak al stond en afzeggen geen pas gaf omdat de baan immers open was, en in héél uitzonderlijke gevallen omdat de verleiding en uitdaging te groot waren om te negeren.
Want een uitdaging is het. Putten op een green met een laagje sneeuw? Het sneeuwbaleffect ontrolt zich voor je ogen. Een teeshot bij een stevige laag sneeuw? Hoe tee je op dan? En ook een ijzertje vanaf het sneeuwdek valt nog lang niet mee: alsof je probeert te slaan vanuit heel los bunkerzand.
Om over de verloren geraakte bal nog maar te zwijgen.
‘Je moet ook met een gele of oranje bal spelen!’, hoor ik al tegen het scherm roepen, maar nee, ook dat biedt lang niet altijd soelaas. Natuurlijk, spelen met een witte bal is niets minder dan kamikazegolf. Russisch roulette met elke slag. Maar ook gekleurde ballen ben je zó kwijt. Vraag maar aan collega F. Hij dacht een jaar of tien geleden bij een andere sneeuwspeelexpeditie (wij zijn hardleers) slim te zijn door geen oranje of gele, maar een zwarte bal mee te nemen. Al bij de eerste slag zwiepte hij deze rechts tussen de bosjes waar weinig sneeuw, maar des te meer omgewoelde aarde lag. Kwijt. Net als die van mij, die toch echt ergens op het midden van de fairway moest liggen. Ook daar is een bal zó verdwenen. Zelfs als je de plek van de landing gevonden hebt. Na het neerkomen rolt de bal onder de sneeuw nog even door, maar hoe ver precies, en waar je dan moet gaan zoeken, heb je nog niet zomaar bepaald. Weet ik uit ervaring. Sneeuwdikte en hardheid van het onderliggende gras kunnen meters schelen. Het moet een gek gezicht zijn als de dooi toe heeft geslagen en de sneeuw verdwenen is; al die ballen die zomaar midden op de fairway liggen. Lost in snow.
Maar hoe erg is dat? Een verloren bal in de sneeuw? Gaat een stukje wandelen met een golfclub door een mooi winters landschap echt over golf? Of is het vooral een leuke ervaring, iets om na afloop met een lekker glas bij na te gloeien? Koning Winter hoeft niet lang te blijven – liever niet zelfs — maar even een paar ballen slaan in de sneeuw?
Je bent nooit te oud voor een beetje sneeuwpret.
(De meeste banen sluiten overigens de deuren bij sneeuw, dit om de baan niet stuk te lopen en schimmelvorming tegen te gaan. En dat de drivingrange dicht is, is ook niet gek: als jij al moeite hebt om één bal te vinden, hoe moet de ballenraper zijn werk dan wel kunnen doen?)
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.