Schouten vs Brouwers 4&2

We hebben uitstekende golfsters in onze vereniging. Marijke Brouwers is daar momenteel het beste voorbeeld van. Geweldige swing, altijd vol enthousiasme en regelmatig winnaar van dagprijzen op onze toernooien. Ik zie een order of merit-winnaar in haar. Ja, dat wordt eigenlijk ook wel tijd. Maar de matchplay? Nee, die gaat ze dit jaar niet meer winnen.

Marijke en ik hebben eerder de degens gekruist voor de Matchplay. Toen speelden we op haar prachtige thuisbaan Stippelberg. Ditmaal was dat ook de bedoeling, maar de drukte op mijn werk gooide donderdag roet in het eten. Zondag kon wel, op Midden-Brabant. In de aanloop ging er voor mij weer van alles mis, lekke band ondermeer. Maar uiteindelijk konden we dan toch afslaan.

Marijke had er weer zin in, ik verloor meteen de eerste hole. Daarna was het de eerste negen vooral ping-pong. De ene hole won ik, dan was Marijke weer aan de beurt. Doorgaans met goed golf, Marijke nam haar topvorm van de Haar waar ze won gewoon mee en ik had mn shanks daar gelukkig -even- achter gelaten. We speelden gewoon prima, Marijkes drives waren regelmatig verder dan die van mij maar gelukkig is Midden-Brabant niet een al te lange baan.

Op de negende hole stonden we nog all square. Ik sloeg een mooie drive helaas in de bunker waarna Marijke de druk erop zette. Ze sloeg haar approach vanuit de rough met een houtje op de green, ik applaudisseerde voor de prachtbal maar vloekte heimelijk. Dat zag er niet best voor me uit. Maar wonder boven wonder lukte t een ijzer zeven uit de fairwaybunker vanuit een metertje of 140 op de green te krijgen. Ik won uiteindelijk de hole en kwam one up door de turn.

Je zal Marijke nooit horen vloeken, zo zit ze niet in elkaar. Maar dat moet toch een mentaal tikje geweest zijn. Want een paar holes en enkele on-karakteristieke mindere slagen van haar kant later stond ik 4 up. De partij leek bijna binnen toen er nog iets geks gebeurde.

We waren ingedeeld met een vriendelijk stel MIddenbrabanders en een van die flightgenoten sloeg een bal vlakbij waar mijn bal tot rust was gekomen. We gingen even op zoek naar de bal van zijn vrouw waarna ik een op het oog prima klap richting de green van de par 5 sloeg. Marijke lag in een bunker en kon daar weinig uitrichtten maar toen bleek dat ik per abuis de bal van onze flightgenoot had geslagen was de hole toch voor haar.

Emotioneel superstabiel zoals ik altijd ben sloeg ik op de op de par drie die volgde meteen een van mijn minste afslagen die dag. Zou de bijna behaalde zege nu toch nog in gevaar komen door een stommiteit? Nee, zo ver kwam het niet. Ik wist die par drie nog een gelijkspelletje te redden en op de green van de 16de hole was het voorbij. Marijke kon mijn zoveelste par -tien in totaal- niet evenaren. De pot was gespeeld.

Wat restte was een gezellig drankje op het terras waar ik mijn overtuiging dat Marijke het spel heeft om de Paehligs van deze wereld van hun hoge troon af te slaan in de order of merit nog maar eens aan haar doorgaf. Het lijkt te hebben gewerkt van een paar dagen later in Groesbeek speelde Marijke zich weer in de prijzen. Ik had mijn shanks weer teruggevonden en deed voor spek en bonen mee.

Ik heb al vaker gezegd dat matchplay eigenijk mijn spel niet is, ik prefereer de gezelligheid van onze stableford-wedstrijden. Maar voorlopig zal ik me toch maar op matchplay focussen, daar heb ik nu zowaar de kans om een finale te halen. Nu maar hopen dat die shanks ergens in een Groesbeeks dalletje willen blijven liggen.