Saba-route

Als je er al zoveel kilometers op hebt zitten dat je de wereld vele tientallen keren rond had kunnen rijden sta je er helemaal niet meer bij stil, maar autorijden is best lastig.

De eerste keer dat je achter het stuur stapte bleken de handelingen die (meestal) je vader gedachteloos leek te verrichten, niet eenvoudig te combineren en te coördineren. Met het zweet op je rug probeerde je bij de eerste lessen sturen, schakelen, koppelen, remmen en kijken min of meer zo uit te voeren als je rijinstructeur je opgaf. Meer dan eens klonk daarbij van de bijrijderstoel een aanwijzing of vermaning, niet toevallig vaak op momenten dat je wat ontspande omdat je het nu toch echt in de vingers dacht te hebben. En toen dat écht zo was — dat wil zeggen toen je je rijbewijs in handen kreeg — voegde je instructeur je bij het verlaten van het CBR nog net even toe dat het leren nu pas écht ging beginnen.

Dat slagen voor het rijexamen lukte niet iedereen even gemakkelijk. In één keer slagen was de uitzondering, op herhaling de regel, en het aantal meermaals gezakten schier oneindig.

Voor de echt moeilijke gevallen was er tot begin jaren negentig een ontsnappingsroute. Het was wat kostbaar, maar de zogenaamde Saba-route was, tot het in 1993 verboden werd, wel een uitkomst voor hen die maar niet slaagden of voor degene die überhaupt geen zin had maandenlang wekelijks te lessen om zich de edele autorijkunst eigen te maken. Op het kleinste van de bovenwindse eilanden haalde je gegarandeerd binnen een week je rijbewijs, en na een kleine administratieve handeling kon je er vervolgens zonder probleem hier de weg mee op.

Dat er op Saba nog geen tweeduizend inwoners waren, dat de hoofdstad nog geen vijfhonderd inwoners had en dat het eiland stoplichten, kruispunten, snelwegen en trams ontbeerde…ach, een kniesoor die daar op lette. Voorrang? Waarschuwingssignalen? Lekker meegaan in het verkeer? Mwoh, dat luistert allemaal niet zo nauw. Betalen, papiertje halen en dan leer je het daarna wel in de praktijk.

Ik gun iedereen zijn rijbewijs en een enkeling zal in de praktijk ongetwijfeld uitgroeien tot een begenadigd chauffeur, maar elke keer als ik op de tee sta hoop ik dat die vierbal voor me niet via een Saba-route op de baan is gekomen. Sommige dingen kosten nu eenmaal tijd om je enigszins eigen te maken.