Ryder Cup koorts

Het is voor de meeste mensen hét golfevenement. Niet de Majors, niet het KLM Open, niet het Olympisch golftoernooi,.Geen van deze wedstrijden laat de hartslag zo stijgen als de Ryder Cup. Drie dagen duurt het toernooi slechts, maar het gonst en rommelt al maanden eerder.

Járen misschien zelfs wel. Want voor er ook maar aan het formeren van een team wordt gedacht, is het de locatie die onderwerp van gesprek is. Is het aan deze, of de andere kant van de oceaan? Spelen we (alleen bij de Ryder Cup hebben we het over Europa als we) uit of spelen we thuis? Dat is geen keuze, het wisselt immers om de editie, maar het maakt nogal een verschil.

Als het in Amerika is, is de vraag waar in Amerika dan, de toeschouwers in het ene deel van het land zijn qua luidruchtigheid onvergelijkbaar met een ander deel. En als het ‘hier’ is, is het dan ergens in Groot-Brittannië met een grote kans op regenachtig weer of mag continentaal Europa zich gastheer noemen? Zeker in het geval van dat laatste komt op enig moment zéker de vraag op waarom dan uitgerekend díe baan de bidprocedure won. Was die ander niet veel beter?

Jaren nadat de baan is gekozen (Le Golf National werd al in 2011 aangewezen voor de editie van dit jaar) komt de volgende stap. Wie oh wie mag het team aanvoeren? Vroeger werden de teams soms jaren door dezelfde captain voorgegaan, de laatste decennia is het een eer die bij toerbeurt aan prominente spelers ten deel valt. Er is nog net geen officiële volgorde, maar als een speler wordt ‘overgeslagen’ is Leiden in last. Dan kan de captain nog zoveel vice-captains benoemen, het is toch surrogaat. Er zullen maar weinig fans van een Lyle of een Jimenez snappen dat hun man nooit skipper is geweest of zal zijn.

Goed, we hebben een continent, we hebben een baan en we hebben een captain. Nu nog een team. Detail…

Het grootste deel van de twee twaalftallen kwalificeert zich op basis van resultaten in de (grofweg) anderhalf jaar voor het evenement gespeeld wordt. Daarbij tellen punten behaald in bepaalde toernooien zwaarder mee, net als toernooien dichter op de speeldatum dat doen. Hoewel het leuk is om de ranking een beetje bij te houden, is dit misschien wel het saaiste deel van de aanloop. Het is immers overzichtelijk, de regels zijn duidelijk en wie goed speelt krijgt meestal wel loon naar werken. Althans…dat geldt voor degenen die zich plaatsen. De mannen die net een paar punten te kort komen worden onderdeel van het meest enerverende deel van de aanloop. De wild-card-tombola!

Wie oh wie neemt de captain mee naar het evenement terwijl deze speler zich niet op eigen kracht wist te kwalificeren. Worden het de mannen die net een plekje te kort kwamen? Worden het de mannen die ruimer tekort kwamen maar net in de weken voorafgaand aan de definitieve selectie in blakende vorm verkeren? Of worden het routiniers? Mannen die zich al bewezen op het podium met de grote druk, ook al zijn ze nu niet in vorm?

Wie de captain ook kiest, hij zal altijd (ja, al-tijd) bekritiseerd worden. Volg de discussies maar op Twitter, Facebook, of gewoon aan de bar van het clubhuis.

Had hij niet beter die of die mee kunnen nemen? Belachelijk dat uitgerekend híj erbij is. Ziet hij dan echt niet dat die ander veel beter in vorm is? Hoe kan hij nou..?

En dan moet het golf nog beginnen.