Rondje vanaf rood

„Is het te vroeg om deze dag tot klotedag te verklaren?”, vroeg ik dinsdag 21 april in alle vroegte aan mijn twittervolgers. Niet dat ik een antwoord verwachtte (al kwam dat redelijk vaak) maar vanaf het moment dat ik mijn ogen opende leek de dag weinig goeds in de zin te hebben. Het bleek akelig waar.

Het thuiszitten begint hoe langer hoe meer te knellen. Je hoort het uit alle hoeken en gaten van de samenleving. Ouders met jonge kinderen spelen inmiddels een maand voor docent. Tieners moeten het al weken zonder hun vrienden stellen en zijn veroordeeld tot hun ouders. En wij mogen niet golfen.

Al die dingen samen zorgen ervoor dat je niet langer elke dag fluitend naast je bed staat. De ene dag wel, de andere dag nadrukkelijk niet. Weer op die niet arbo-verantwoorde werkplek aan de slag. Weer de discussie waarom leren toch echt belangrijk is. Weer niet golfen.

Soms echter gloort er licht aan het eind van de tunnel. Dan mag je de deur uit voor het maken van een instructie. Is het bijna voorjaarvakantie. Lijk je zelfs weer te gaan mogen golfen, put je moed uit een goed geschreven golfprotocol over golf in die vermaledijde 1,5 meter samenleving. Tot je het advies van het OMT leest en je daaruit niet anders kan dan concluderen dat wat hen betreft golf (en andere sporten) verboden blijven.

Dan begint het te borrelen, ontsnapt een luide vloek je mond, deel je je ongenoegen op de social media, mopper je al een uur na het opstaan dat het een klotedag is, en hoop je dat het snel woensdag, of nog beter, mei, desnoods juni, is.

En dan hoor je dat Rob van den Dobbelsteen overleden is.

Mopperende kinderen, slechte werkplekken, zelfs gesloten golfbanen, het doet er allemaal niet meer toe. Hoewel? Een rondje vanaf rood voelt nu bijna als een morele plicht. Mogen die banen vandaag nog open? Of nee, kan de tijd teruggedraaid worden? Een paar jaar? En dan allemaal vanaf rood?

Dag Rob, je gaat gemist worden.