Regels zijn regels

Na een paar dagen ben ik er nog steeds niet uit. Waren dit nu The Masters van de ingeloste belofte van Adam Scott of toch vooral The Masters van de regelkwesties, met in de hoofdrol een jonge amateur en de nummer 1 van de wereld?

Het was alweer half twee in de Nederlandse nacht toen Adam Scott zondag een putt van een kleine vier meter gedecideerd in de hole rolde voor zijn eerste Majorzege. De man die vorig jaar op Royal Lytham & St. Annes in de laatste paar holes nog zo ongenadig hard onderuit ging — vier slagen voorsprong verdwenen als sneeuw voor de zon tijdens de laatste vier holes — hield nu wel het hoofd koel. Uitgerekend op de plek waar vriend en mentor Norman in 1996 nog harder onderuit ging, brak hij de ban na een spannend slot van een toernooi dat zelfs op de backnine op zondag maar niet wilde knetteren. Het was dat de laatste paar holes samen met Angel Cabrera er waren, anders zou had je zelfs kunnen zeggen dat er sprake was van een — mede door de regen — langzaam dovende nachtkaars tot besluit van The Masters 2013.

Of was de meeste spanning vrijdag en zaterdag al verdwenen in het regelgekrakeel dat er meer toe leek te doen dan het spel zelf?

Eerst was er op vrijdag de breed gedragen verontwaardiging dat de eerste strafslag voor traag spel op The Masters ooit — en naar verluid de eerste op de PGA Tour sinds 1995 — uitgerekend werd uitgedeeld aan een veertienjarig joch dat daardoor nog bijna de cut miste ook. Niemand betwiste het feit dat Guan wel érg langzaam speelde. Tachtig minuten over drie holes, met daarin nog een par drie ook, kán gewoon niet. Langzaam maar zeker komt de grens van zes uur per ronde nabij, en dat is ronduit dodelijk voor de aantrekkelijkheid van de sport. Daar moet tegen opgetreden worden. Ook dat bestrijdt niemand. Maar toch knaagde het dat John Paramor wél de piepjonge amateur aanpakte, terwijl de duurbetaalde pro’s week in week uit solliciteren naar eenzelfde maatregel maar daar keer op keer mee wegkomen. Of was het eigenlijk niet meer dan logisch dat Guan gesnapt werd waar de meer ervaren mannen telkens ontsnappen door net even wat door te lopen op het moment dat ze een waarschuwing ontvangen? Hoe dan ook. Guan haalde de cut, reageerde als een op en top professional (‘regels zijn regels’) en de volgende dag duurde een rondje met twee man weer gewoon vijf uur…

Nee, dan dropgate, zoals het inmiddels al is gaan heten. Dat reduceerde het geval Guan tot niet meer dan een vlekje, een marginale gebeurtenis. Een uiterst knullige drop door de nummer 1 van de wereld, een inschattingsfout van de wedstrijdcommissie, een telefoontje van een armchairreferee en de poppen waren aan het dansen. Een groot aantal mensen meende dat Woods nooit met twee strafslagen weg had mogen komen en dat dit het bewijs was dat de veertienvoudig majorwinnaarkennelijk groter is dan de golfregels als hij hiermee mocht ontsnappen.

Ik geef toe dat ik zelf ook even aan de Animal Farm moest denken (All animals are equal but some animals are more equal than others) maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik me realiseerde dat de ‘fout’ niet bij Woods lag. Wel dat hij de drop niet correct uitvoerde natuurlijk, maar dat erkende hij uiteindelijk ook ruiterlijk. Maar dat het comité uiteindelijk slechts tot twee strafslagen besloot was Woods niet aan te rekenen en het hier en daar gehoorde ‘hij had zichzelf alsnog terug moeten trekken’ was dan ook volkomen van de zotte. Net als Guan zei Woods terecht: regels zijn regels. Hij had een fout gemaakt, de juiste instantie had daar een oordeel over uitgesproken en daarmee was het klaar. Althans, in theorie dan, want dit suddert geheid nog een tijdje door. Daar kan je zeker van zijn. Als het Woods betreft, als het de Regels betreft, dan vullen de kolommen zich vanzelf.

En die zege van Scott was natuurlijk ook nog goed voor een regeldingetje, al sneeuwde dat (gelukkig) onder bij de uitbarsting van vreugde in het schemerduister van Augusta National. Want die putter van Scott...was daar niet ook wat mee?