Proberen

Hoofdschuddend keek hij me aan. Geen golfles wordt bij mijn pro beëindigd zonder een optimistisch resumé van zojuist afgesloten les, maar nu kwam hij niet verder dan een ‘Martijn, eerlijk, ik ben heel erg teleurgesteld. Hoe vond je het zelf gaan?’

 De vraag was retorisch, want natuurlijk wist ik heus wel hoe het gegaan was. Kwalitatief Uitermate Teleurstellend. Niet meer en niet minder. Leek er de vorig les nog sprake te zijn van wezenlijke progressie, vandaag had het nergens naar geleken. De houding, de schouderdraai, dat ging nog net, maar zodra de club naar de bal ging verschenen allerlei oude fouten ten tonele en hookte, shankte of topte ik de bal naar deze of gene zijde van de drivingrange. Alle lessen die ik vanaf januari had gehad, alle uren die ik zowaar oefenend op de drivingrange had gestaan, ze leken voor niets. De teleurstelling die Chris voelde was volstrekt wederzijds. Waar was ik mee bezig?

 Aan het eind van wat niet anders dan een afgrijselijk slecht golfjaar kon worden genoemd, besloot ik deze winter dat het er dit jaar echt van moest komen. Structureel lessen. Alle fouten die er in een decennium zonder les in waren geslopen met noeste arbeid uit het systeem krijgen. Met clubs die op maat waren gemaakt. Verwachtte ik daarvan wonderen? Nee. Wist ik dat het niet vanzelf zou gaan? Ja. Goede vriend M. zei het me in februari nog. ‘Schrijf dit jaar in godsnaam af als het om presteren gaat. Investeer slechts en hou geduld. Je zal er voor beloond worden’. Het waren woorden die na weer een zware ronde steeds opnieuw klonken. Het waren woorden ook waar ik aan vast kon houden als ik na drie goede holes weer volledig van slag raakte. Want natuurlijk was het niet alleen maar kommer en kwel. Nu en dan waren er holes – halve of zelfs hele rondes – dat ik resultaat zag. Maar het spiergeheugen was uiterst kort van memorie, het vertrouwen broos. Een paar slechte ballen en de rest van de ronde duurde lang. Zoekend. Worstelend. Twijfelend. Teleurgesteld.

 Na die les met het hoofdschudden besloot ik er nog een schepje bovenop te doen. Nog iets meer spelen. Een emmertje extra te vullen. En naast de woorden over volharden van M. hoorde ik nu ook steeds C. zeggen dat hij teleurgesteld was. Dat wilde ik niet nog eens horen, en zie, de volgende les gloorde er weer hoop. Een half uur lang raakte ik elke bal zoals hij bedoelde. Met de juiste swingbaan, draai, versnelling en balvlucht. Wat nou teleurgesteld? Volharden. Dan komt het allemaal vanzelf goed, dat kon niet anders. Vol goede moed ging ik het tweede deel van de les in…

En toen, uit het niets, kwam de eerste topper. Vloog de zomaar een bal van de hosel van de club haaks opzij. Was het ritme weg, werd geen positie meer gevonden, kon ik de teleurstelling bijna zien op het gezicht van C, en was ‘het’ ineens – als bij toverslag – weer weg. Om dol van te worden.

‘Hoe mooi is golf! We kunnen alleen proberen het te kunnen. Of daar in de buurt van proberen te komen’, twitterde professional Wouter de Vries in reactie daarop. Die woorden ga ik ook maar eens opslaan. Samen met die van het volharden moeten ze de teleurstelling kunnen verdrijven.

Op naar de volgende les.