Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
06.08.2023
En ineens was de golfoorlog voorbij. Zomaar, op een dinsdagmiddag en als een donderslag bij heldere hemel kregen de Saudi's wat ze wilden. Een nog steviger vinger in de golfpap op nagenoeg alle circuits wereldwijd. De aangekondigde fusie mag misschien het einde van LIV Golf inluiden, de rol van het Public Investment Fund van Saudi-Arabië wordt alleen maar groter.
Vragen, vragen, vragen. Zoveel vragen. De eerste uren en dagen na de bekendmaking zocht iedereen naar antwoorden, naar duiding, maar de conclusie – bij mezelf in elk geval dan toch – was dat er vooral nog vooral heel veel onduidelijk was. En is.
PIF, de PGA Tour en de DP World Tour gaan fuseren. Dat is de meest bondige samenvatting. Er is daartoe een overeenkomst gesloten waarbij de golfgerelateerde commerciële bedrijven en rechten van PIF (waaronder ook LIV Golf valt) worden gecombineerd met de commerciële bedrijven en rechten van van de PGA Tour en DP World Tour in een nieuwe en gezamenlijke eigendomsconstructie. Een hele mond vol, maar veel wordt er nog niet mee gezegd want hoe gaat dat er dan uitzien? In hoeverre blijven de PGA Tour en DP World Tour baas in eigen huis? In hoeverre blijven de spelers, die nu eigenaar zijn van hun circuits, dat of raken ze die rol kwijt? De leiding van de nieuw te vormen onderneming komt dan wel in handen van de baas van de PGA Tour, Jay Monahan, maar de vraag voor hoe lang is gerechtvaardigd. Of denkt iemand dat PIF-voorman Yasir Al-Rumayyan jaren genoegen zal nemen tweede of derde viool te spelen?
En dat is nog maar de bestuurlijke kant, want hoe gaat het er voor de spelers uitzien? Gaan de tours op enig moment helemaal in elkaar op en spelen we straks op de PIFPGADPWORLD Tour? De eerdere overlopers naar LIV Golf, die vrijwel allemaal hun lidmaatschap opzegden en dat al dan niet met veel kabaal deden, kunnen die zomaar terugkomen? Dat zal toch niet? Of vergeten we gemakshalve dat Sergio Garcia een referee in het openbaar toebeet dat hij blij was hem nooit meer tegen te hoeven komen? Of alles wat Phil Mickelson in diverse twitteruitbarstingen schreef over Rory, over Monahan, over wie dan ook? Dat kan je je toch niet voorstellen? En wat gebeurt er met LIV Golf? Hoewel Greg Norman naar verluid het personeel heeft toegesproken en gezegd zou hebben dat het circuit ook de komende jaren blijft bestaan, is dat maar zeer de vraag. En al helemáál of hij daar dan nog bij betrokken is. Hoorde hij niet, net als de grote spelers, pas vlak voor het versturen van het persbericht dat de strijdbijl begraven werd? En dan hebben we het nog niet eens gehad over de Ryder Cup, de mogelijke rol van de dissidenten daarin, voor nu en vooral voor de toekomst.
Veel vragen, een hele hoop suggesties en scenario's, maar weinig antwoorden. Ook omdat die er veelal nog niet zijn. Het heeft er alle schijn van dat er vrij plotseling besloten werd een persbericht de wereld in te sturen, anders is niet te verklaren dat er over de feitelijke invulling nagenoeg niets bekend is. Dat wordt, zo viel in een bijzin te lezen, 'in de nabije toekomst duidelijk'. Oftewel: dikke kans dat daar nog over gesproken moet worden. Niet zo gek ook in de wetenschap dat bijna niemand bij de gesprekken aan tafel zat.
Er lekt wel wát uit over de concrete invulling. Althans het komt veelal 'uit betrouwbare bronnen'. Zo zou de DP World Tour een brief naar de spelers hebben gestuurd met een uitleg over de (on)mogelijkheden van een terugkeer van de dissidenten en het tijdpad daarvoor. Gaat het sterke gerucht dat LIV Golf in aangepaste vorm doorgaat waarbij de top van de Amerikaanse en Europese Tour zich jaarlijks voor dit elitebal kan plaatsen en je dus ook kan degraderen, net zoals je je kaart voor de PGA en DP World Tour kan verliezen. Maar nogmaals: geruchten uit betrouwbare bronnen zijn nog geen zekerheden.
Wat zéker duidelijk is: de Saudi's hebben hun zin. Een dikke vinger in de golfpap bij de dames hadden ze al, de mannen zijn na een strijd van twee jaar nu ook binnen. Na voetbal, Formule1, boksen en diverse andere sporten, is met het veiligstellen van golf een voorname stap gezet op weg naar hun wens om een grote speler in de sportwereld te worden. Het waarom is duidelijk. Olie heeft zijn langste tijd gehad en met hun Vision 2030 hoopt het land zichzelf positiever en meer open op de kaart te zetten. Dat de weg daarheen op zijn best nog lang is, is duidelijk, dat je – zoals Rory al opmerkte – uiteindelijk niet tegen de diepste zakken op kan ook.
Maar voor de rest? Vragen, vragen en nog eens vragen.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.