Paehlig vs Van de Rhoer 19e hole

Zal je altijd zien. Als een van de twee spelers bijtijds weg moet, moeten er extra holes gespeeld worden. 'Gelukkig' duurde de play-off niet lang. Voor Martijn dan. Sonja was er minder blij mee. Lang verhaal kort; ik won, Sonja verloor, al was het een dubbeltje op zijn kant. 

Eerlijk? Na hole dertien begon ik in mijn hoofd al wat aantekeningen te maken voor het verslag van onze tweede ronde partij op Waterland. De verliezer is immers degene die het stukje aanlevert (om nog even extra zout in de eigen wonde te strooien?) en na mijn vierputt op de moeilijkste hole van de baan knakte er iets. De putts wilden de hele middag al niet vallen, maar de door een vergeten sproeier van plassen voorziene green was letterlijk en figuurlijk de druppel. De achterstand was slechts 1 hole, maar ergens wist ik wel hoe deze dag af zou lopen. Dacht ik te weten. 

Spelen met of tegen Sonja betekent, behalve dat je een gezellige dag gaat hebben, je altijd af moet wachten welke tegenstander je treft. Het is niet voor niets dat er meerdere kampioenschapssterren achter haar naam staan. Tegelijkertijd kan ze ook dagen hebben (wie niet?) waarop er weinig lukt. Maar, zeker bij matchplay, helpt het dan als je flink wat slagen meekrijgt. Laat ik het anders zeggen: ik maakte me best zorgen over de twaalf slagen die ze meekreeg. Als ze op tik zou zijn, moest ik flink aan de bak. Dat bleek ook wel want ondanks een flitsende start, 2up na 2, werd het verschil nooit groter dan dat. Niet in mijn voordeel en niet in dat van Sonja, die de turn ondanks een onwillige driver met 1up bereikte. 

Op de weg terug naar het clubhuis veranderde er weinig aan het spelbeeld. Sonja miste veel fairways, maar herstelde zich meestal goed en rolde er behoorlijk wat lange putts in om de strijd spannend te houden. Op de slothole was het zelfs een essentiële putt. Waar ik met vijftig centimeter voor de hole lag had zij een putt van een meter of zeven om de partij in leven te houden. Natuurlijk viel die putt en moest er verlengd worden. Gelukkig was hole 1 vrij en konden we meteen door. Dat de eerste hole van Waterland een hoge Stroke Index heeft was dan wel weer ongelukkig voor Sonja. Het was precies een van de zes holes waar ze geen slag meekreeg waardoor de play-off maar kort duurde en Sonja alsnog op tijd huiswaarts kon keren voor een concert en ik (dus) maar aanbood het verslag te tikken. Bij deze. 

Lang verhaal kort: bedankt voor het spelen Sonja, het was een mooie partij met de nodige echte matchplaymomenten. En voor Friso of Annette: het verslag van de volgende ronde hoop ik niet te hoeven tikken.