Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
13.02.2022
Out of Bounds
Pieter hield van een goede grap. Liefst met een aansprekende pointe. Maar ook de harde kon er wat hem betreft wel mee door, mits gelanceerd in wat hij dan zei, “het goede gezelschap”. Mensen met een wat bredere visie dan doorsnee, zeg maar. Het kopje boven dit persoonlijke in memoriam zou onze zeer gewaardeerde oud- voorzitter van de NVGJ dan ook zeker op waarde hebben weten te schatten.
Out of bounds. Het terrein verlaten, de grens voorbij gegaan. Gewoon ineens weg verdomme nog aan toe. Binnen ruim een jaar tijd, ons vijfde lid, na Rob van den Dobbelsteen, Aleid Kemper, Robbie van Erven Dorens en Cees van Drongelen. Niet de eersten de besten ook nog eens. Neen, hoofdrolspelers, voortrekkers, protagonisten dus, ieder op zijn gebied.
Pieter Landman, onze derde voorzitter in de NVGJ- historie en opvolger van Leo van der Ruit, was onbetwist zo’n voortrekker. Ik leerde hem kennen in de Hilversumse scene, toen hij nog bij de Wereldomroep flink op de trom roerde. Maar veel beter nog toen hij als lid van de NVGJ in tal van discussies een vernieuwer bleek. Iemand die niet bang was verantwoordelijkheid te nemen en te delen. Een kerel van wie je op aan kon. Op wie je kon rekenen als er een beroep op werd gedaan.
Vilein
Hij was naast een wijs en verstandig man, ook een begenadigd spreker. Zeilde dikwijls vilein langs de lijntjes, maar wel steeds met een duidelijke inhoud en een goede toon. Een man een man- een woord een woord, zo stond hij altijd positief en constructief in het leven. Heel herkenbaar voor allen die hem hebben gekend. Sociaal- maatschappelijk was Pieter ook een betrokken mens. De succesvolle loopactiviteiten rondom paleis Soestdijk spraken tot de verbeelding en zo was er meer. Waarvan velen hebben mogen profiteren.
Zo ook de NVGJ, die hij op zijn eigen, flamboyante, charmante, vriendschappelijke en deskundige wijze enkele jaren mocht leiden. Loyaal, creatief en bovenal met een warm kloppend hart. Dankjewel Pieter. We zullen je blijven gedenken en je naam in ere houden. Out of bounds of niet.
Charles Taylor, oud- voorzitter en erelid NVGJ
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.