Oude liefde roest niet

Net zoals bij veel golfers staat ook in mijn garage een bonte verzameling winkeldochters. In een opwelling gekochte drivers, in onbruik geraakte fairwaywoods, enkele tientallen putters (lang verhaal…), allemaal gedoemd om hun dagen in het donker te slijten.

Om met die tientallen putters te beginnen. Ooit deed ik op internet een bod op een kavel bij een faillissementsveiling. ‘Ongeveer 40 linkshandige putters. In een partij te koop’, stond er boven de foto. Ik deed voor de lol een bod, in de stellige overtuiging toch overboden te worden door een professionele opkoper. Tot mijn verbijstering gebeurde dat niet en bleek ik een week later de eigenaar van 58 Bullet 888 putters die ik – want linkshandig – al jaren aan de straatstenen niet kwijtraak. Maar dat terzijde.

Tussen al die oude rommel staat het grootste deel van de tijd ook de mooiste golfset die ik ooit bezat. Zo mooi zelfs dat ik er enige tijd zelfs twee mijn eigendom mocht noemen. Gewoon, omdat de gelegenheid zich voordeed er twee te bezitten. Tot het moment dat Ben Collier – bijna oud head-pro van de Haagsche – een van de twee van me overnam. Collier, net als ik een leftie, zag me spelen met mijn Titleist 731PM’s en was dolgelukkig toen ik hem een setje wilde verkopen, omdat hij zich realiseerde hoe bijzonder de stokken waren, zijn.

De 731’s werden ooit gemaakt voor Phil Mickelson en zijn er daarom alleen voor linkshandige golfers. Massaal gingen ze zeker niet van de hand, daarvoor waren – zijn – ze veel te moeilijk. Voor een van de beste spelers van de wereld geen cavity backs of ander vergevingsgezind spul, maar bijna traditionele blades. Oftewel: een misser is een misser en blijft een misser.

Was, of ben, ik in staat om met dergelijke stokken te spelen? Destijds met mijn handicap halverwege de twintig zeker niet — en nu vaak nog steeds niet – maar dat vormt geen beletsel de clubs in mijn tas te stoppen. Zelden zag ik namelijk mooiere stokken. 

Ik weet best dat het niet slim is om geen gebruik te maken van de bestaande technologieën die dit moeilijke spel net even makkelijker maken, maar het oog wil ook wat. Een enkele keer ben ik op reis verplicht om met een huurset te spelen met clubhoofden zo groot als een schepnet, en hoe makkelijk ik de bal ook raak, het voelt nooit echt fijn. Niet voor niets zei Hans Lemmens toen ik een paar jaar geleden in zijn fittingcentre stond, tegen me – toen ik twijfelde tussen twee nieuwe sets – dat ik set A moest nemen ‘omdat je die andere toch minder mooi vindt [dan set B]. Dat je er iets minder ver mee slaat ga je echt op de koop toenemen.’

Dat zal precies de reden zijn dat ik mijn 731’s nog regelmatig mee de baan in neem. Mijn eigen set, of nog veel vergevingsgezinder clubs helpen mijn spel meer, maken het binnenbrengen van een fatsoenlijke score makkelijker, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan…De verleiding is te groot, de oude liefde wil maar niet roesten, zelfs niet als ze van ijzer is. Niet elke slag gaat goed, maar bij vrijwel elk schot besef ik me hoe mooi ze zijn – dat kleine clubhoofd, die scherpe lijn – en het plezier van een goed geraakte bal is velen malen groter dankzij de wetenschap dat ik nauwelijks hulp kreeg.

Bij mijn laatste buitenlandse trip speelde ik er vier dagen op rij mee, en verliet het gevoel me geen seconde. Misschien moet ik maar weer eens bij Lemmens of een van zijn vakbroeders langs om ze zo goed en zo kwaad als het gaat aan mijn spelpeil aan te laten passen. Andere shafts misschien, een iets aangepaste lie…beloof ik dat ik ze nog vaker uit het donker van de garage pluk.