Oranjesaus

Eigenlijk had een stukje over de Solheim Cup al daags na het KLM Open op het net moeten staan. Het tweejaarlijkse evenement — de vrouwelijke evenknie van de Ryder Cup — staat immers voor de deur met natuurlijk Christel Boeljon als Nederlandse deelneemster.

Bij het uitspreken van de topsportdoelen door de NGF werd jaren geleden gezegd dat er in 2012 een speler in het Europese Team van de Ryder — of Solheim — Cup moest zitten en met de plaatsing van Boeljon is die doelstelling gehaald. De selectie – niet het juiste woord natuurlijk voor een volledig zelf afgedwongen en verdiende plaats – van Boeljon is bijzonder en mag gerust een mijlpaal worden genoemd. De twaalf beste speelsters van Amerika nemen het op tegen de twaalf beste speelsters van Europa en in dat eliteveld speelt een dame van Neerlands bloed.

En toch…het kriebelt niet.

Hoe knap ik het ook vind. Hoe bijzonder het ook is. Hoe waardevol het wellicht blijkt voor de toekomst van het Nederlandse damesgolf of de sport in het algemeen. Of ik komend weekend uitgebreid plaatsneem voor de tv om de wedstrijd op de voet te volgen…ik weet het niet.  

De prestaties en klasse van Boeljon zouden me aan de tv gekluisterd moeten houden. Dat verdient de vastberaden Beverwijkse, maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat mijn hart niet sneller gaat kloppen van dit evenement. Natúúrlijk moet je er niet aan denken dat je rustig de krant zit te lezen of een fijne wandeling maakt als Boeljon de winnende putt maakt waardoor Europa eindelijk weer eens wint van het oppermachtige Amerika. Heus, dat scenario is echt niet heel erg vergezocht. Hollands glorie in Ierland. Europese roem dankzij Noord-Hollandse nuchterheid.

Maar toch, desondanks, er jeukt er niets.

De Solheim Cup, de Vivendi Trophy, de Presidents Cup. Het zijn allemaal afgeleiden van de Ryder Cup. En net als zo vaak het geval is, kan ook hier niets op tegen het origineel. Zelfs niet als je er een mooie oranjesaus overheen giet.

Sorry Christel.