Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
31.05.2021
De NVGJ leden die van scorebord journalistiek houden worden door deze kop op het verkeerde been gezet. 6/4 Lijkt een grote overwinning, maar dat was het niet in de ontmoeting tussen Ruud Onstein en Ronald Massaut. Door mijn vakantie en voorbereidings sessie in Zuid Afrika kon deze 1e ronde wedstrijd pas op de laatste dag van mei worden gespeeld. Wedstrijdleider Willem had al zenuwachtig geïnformeerd bij Ronald waarom hij nog niks had gehoord.
Zonder het te weten hadden Ronald en ik op de mooiste dag van mei 2021 gewacht, om onze wedstrijd te spelen op Noordwijk. Ronald had nog nooit op deze bekende baan gespeeld en wilde dat wel eens meemaken. Precies zoals hij is, goed voorbereid, was hij al om 9.30 uur op de parkeerplaats van de Noordwijkse aanwezig, terwijl de afslagtijd op 11.00 uur was vastgesteld. Gelukkig had hij nog wat telefoontjes en andere zakelijke bezigheden te doen, waarmee de tijd gedood kon worden en hij zich ook kon concentreren op de komende wedstrijd.
Terwijl ik mijn zenuwen zat af te reageren in het Noordwijkse clubhuis, belde hij mij op om te vragen of ik al in de buurt was. Toen ik hem vertelde dat ik er al was, kon hij een glimlach niet onderdrukken. Enige ogenblikken later drukten wij elkaar de elleboog, vervulden de nodige formaliteiten met de caddiemaster en dronken een kop koffie op het Noordwijkse terras.
Ronald luchtte zijn hart: „Als je hier binnenkomt rijden sta je al met 1-0 achter” verzuchtte hij. „Het is intimiderend, die lange oprijlaan en dan die prachtige golfbaan die er zich voor je ogen ontvouwt”. Ik deed het er het zwijgen toe. Op naar de putting green om te wennen aan de bijzonder slechte greens van de Noordwijkse en vervolgens naar de 1e tee voor onze wedstrijd. Toevallig sloeg het Noordwijkse lid Michiel Teeling voor ons af. Hij speelde ook een matchplay wedstrijd, maar niet in de NVGJ competitie.
Ik had geen idee wat mij te wachten stond met betrekking tot de golfcapaciteiten van Ronald. Ik had nog nooit eerder met hem gespeeld. Ik moest wel 15 slagen aan hem geven, in verband met het handicap verschil. Ik vond het veel, maar dacht dat verschil is er niet voor niets. Na twee holes stond ik 1 down door gedegen spel van Ronald. Toen sloeg de stress toe, zoals hij het zelf verwoordde. Ik begreep dat niet goed. Hij speelde goed, onbevangen, mooie rustige swing en hij maakte bogeys en daar kon ik niet tegen op. Wat nou stress, die zou ik moeten hebben. De ‘inner game of golf’ zo bleek maar weer, is een bijzonder fenomeen. Ronald kreeg er last van en ik profiteerde. Ik kwam gelijk en kwam voor. Op de turn stond ik drie up.
De volgende holes tien en elf, zijn wel mooi, maar niet de makkelijkste van Noordwijk. Ik won tien en verloor elf door een wondermooie afslag van Ronald met als gevolg een bijna birdie. De volgende holes waren voor mij en betekenden de genadeklap voor Ronald. Noordwijk is een vermoeiende baan zelfs als je in een buggy zit. Als je niet gewend bent aan de liggingen die je op deze baan kunt tegenkomen, dan wordt het moeilijk.
Op de 10e hole, lag hij met zijn vierde klap zo ongelukkig dat ik hem moest helpen om zijn evenwicht te bewaren bij het innemen van zijn stand. „Ik ben helemaal gebroken”, stamelde hij na deze lastige fysieke exercitie. Ik kon het mij voorstellen. Op de 14 e hole was het klaar, maar Ronald wilde wel graag de hele baan spelen. „Ik ben toch niet voor niks naar Noordwijk gekomen, ik wil de hele beker leegdrinken.”Oké, Ronald gaan we doen”.
Na afloop onder heerlijke omstandigheden nagepraat en genoten van het prachtige uitzicht over de baan. Ronald, het was mij een genoegen, ik heb genoten van je commentaar op onze wedstrijd en je onderkoelde humor. „Als je tegen mij speelt, kan je je wel een foutje veroorloven hoor” was wel de leukste. Tot ziens bij de volgende NVGJ wedstrijd, want jij speelt ze allemaal.
Naschrift Ronald:
Ruud, dank je wel voor een geweldige dag op de schitterende baan van De Noordwijkse onder een hemels zonnetje en aanvankelijk geen zuchtje wind. Vakantiegevoel ten top. Inderdaad: Als je als gast komt aanrijden over de duinweg sta je eigenlijk al met 1-0 achter. Het werden een paar slagen meer. Maar wat een prachtige golfdag!
Ons gewqardeerde NVGJ-lid Marcel Maijer werkt tegenwoordig voor de Nederlandse Loterij en is niet meer op tv te zien bij het darten of het voetbal. Een dag voor het begin van de Olympische Winterspelen zwaaide hij op Schiphol ruim 30 voormalige medaillewinnaars uit, die op weg gingen naar Italië. Een initiatief van zijn nieuwe werkgever. Daar waren zij als eregast aanwezig en openen zij, onder aanvoering van Sven Kramer en Ireen Wüst, het Staatsloterij TeamNL Huis in Superstudio Più. Tijdens de Olympische Winterspelen is het Staatsloterij TeamNL Huis een echt thuis voor Oranje in Milaan. Een plek waar fans en sporters samenkomen en waar sport kijken en het vieren van sportieve successen van TeamNL centraal staan. Dagelijks kunnen maximaal 3300 mensen terecht in het Staatsloterij TeamNL Huis.
Het duurt nog even voor we weer de wei in gaan, maar voor wie niet kan wachten om de vrienden van de NVGJ weer te ontmoeten is de Winterswing in het leven geroepen. Twee keer, op maandag 9 februari en maandag 23 februari, in Utrecht overdekt spelen op een simulator. Op 9 februari is minigolf Ruff aan de beurt, twee weken later op 23 februari is Chi Chi The Golf Venue de locatie. Doe aan beide wedstrijden mee of kies er een. Opgeven kan bij Paul Boehlé (paul.boehle@sponsormediair.nl), samen met Leonard van Nunen organisator van het geheel. Hieronder de bijzonderheden: WINTERSWING in CHI CHI – The Golf Venue in Utrecht Maandag 9 februari 2026 PROGRAMMA 15.00 uur Verzamelen met koffie 16.00 uur Start golf (simulators/driving range bays) 18.00 uur Einde golf & borrel 19.00 uur Diner 20.00 uur Koffie & prijsuitreiking PRIJS € 65,= Inclusief 2 koffie en 4 drankjes Het bedrag gelieve over te maken op onze NVGJ rekening: NL63ABNA0607976802 t.n.v. NVGJ o.v.v. Ruff Maandag 23 februari 2026 PROGRAMMA 15.00 uur Ontvangst & koffie 16.00 - 17.30 uur Entertainment bay 17.30 - 18.30 uur Borrelen 18.30 – 19.30 uur Diner PRIJS € 63,= Inclusief drankjes Het bedrag gelieve over te maken op onze NVGJ rekening: NL63ABNA0607976802 t.n.v. NVGJ o.v.v. Chi Chi
Meerdere NVGJ'ers ontvluchten het sombere winterweer in Nederland en laten de clubs hun werk doen op banen in het zonnetje en een heerlijke temperatuur. Het zuiden van Europa is uiteraard een mogelijkheid, maar sommigen zoeken het verderop. Zo kruisen Ruud Onstein en Ruud Taal binnenkort de degens in Zuid-Afrika. Willem Schouten, Gerald van Daalen en Paul Mansoor (en zijn broer Dave) gingen meer in oostelijke richting om in Thailand voor de derde keer om de Hua Hin Cup te spelen. Je moet er wat voor over hebben.. Dit jaar was er na vier glorieuze wedstrijden uiteraard weer een winnaar. Willem kreeg een pruik op (geintje) en nam de wisseltrofee van Paul over: een riem. Op de baan waar ook voor de Asian Tour wordt gespeeld was Willem met twee birdies in de beslissende ronde on fire. Het viertal hoopt zeker nog enkele edities om de Hua Hin Cup te spelen. Paul gaat nog drie maanden door Azië reizen, de overigen gaan zich rustig voorbereiden op het nieuwe NVGJ-seizoen. Voorlopig nog even met temperaturen van rond de 30 graden..
Terugblik op de prachtige Redexim Nations Cup op Texel van vorig jaar oktober.
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!