Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
06.07.2022
Old Course Loenen - het verslag
‘Home of Golf since 1297’
Op dinsdag 5 juli verzamelden zo’n 36 NVGJ leden zich op de Old Course in Loenen voor wat weer een prachtige wedstrijddag zou worden. De zon straalde, af en toe een wolkje, beetje wind, prachtig golfweer. De 9 holes baan is pas 15 jaar oud, maar oogt mooi en volgroeid.Het prachtige clubhuis en dito terras nodigen uit tot een heerlijke kop koffie. Hier zou golf zijn ‘uitgevonden’ in 1297, 725 jaar geleden, zie voor het verhaal hierover elders op de site ‘Golf, een Moordspel’.
Het eerste wat opviel aan de wedstrijdtafel waren de speciaal voor deze gelegenheid (door Ruud Taal) gemaakte scorekaarten, mét ons logo, een complete lay-out van de baan en de mededeling dat er in 2023 een uitbreiding naar 12 holes te verwachten is.Eenmaal in de baan kom je behoorlijk wat hindernissen tegen, veel bunkers en veel water. De lange par 5 7e/16e loopt langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Het is een bijzonder gezicht om grote vrachtschepen boven je langs te zien glijden zonder dat je water ziet. Wij leerden tijdens het diner dat de baan op zachte veengrond ligt en dat de greens in de loop de tijd wel een meter zijn gezakt.
Een paar dingen die opvielen:
Martijn en Jeroen namen vroeg in de ochtend hun wekelijkse podcast op. Martijn moest daarna spoorslags weg, een brandje blussen in de personele bezetting bij Golfers Magazine. Gelukkig kon hij weer aanschuiven bij het diner, gestoken in een mooi zomers jasje.
Lia Grooters is (bijna) helemaal terug, chapeau! Alle 18 holes meegedaan, fantastisch om te zien hoe goed het met haar gaat! Ze wilde ook direct goed geïnformeerd aan de slag. Op de par 5 zevende vroeg zij direct aan haar flightgenoten wat de pinpositie was, let wel, met nog een kleine 400 meter te gaan! Er gaat niets boven een goede voorbereiding!
Tijdens het diner zagen de dames er weer opgedoft en afgestoft uit, zoals te doen gebruikelijk. Ook de (meeste) heren hadden moeite gedaan. (Jeroen, Leonard en Ronald, doen jullie volgende keer ook weer mee?) De jasjes waren aan maar, het moet gezegd, alleen Ger Laan had zich een stroppertje omgeknoopt, hulde!
Peter Keijzer had in de ochtenduren nog een zakelijke afspraak en had gemeld dat hij later zou zijn. Hij kon gelukkig nog net bij zijn flight aansluiten, maar dat betekende wel een verkleedpartij in de auto. Zo hoort dat, een beetje moeite doen om met een NVGJ-wedstrijd mee te kunnen doen, dat wordt gewaardeerd!
Voor het diner en de prijsuitreiking verhuisden wij naar binnen. Onze sponsor Duca del Cosma had zeer genereus maar liefst 4 paar schoenen en 6 handschoentjes beschikbaar gesteld, die middels een voucher konden worden besteld. Twee paar schoenen voor de winnaars in A en B, 4 handschoentjes voor twee maal een longest drive en twee maal een neary. De rest ging in de verloting. Hier moet vermeld worden dat Jolanda Swart grossierde in handschoentjes, zowel voor de longest drive (dames) als een neary ontving zij zo’n kleinood, mooi gespeeld! Sponsor Alwin de Rijke won de eerste prijs in A en Madelon Barenbrug in B. De beetje chaotische prijsuitreiking kende ook nog een klein dieptepuntje. In de haast (de barbecue ging uitgeserveerd worden) werd de nummer 2 in A volledig over het hoofd gezien en bleef zijn prijs op de prijzentafel staan. Helaas was Leo van de Ruit al vertrokken toen we daar achter kwamen. Inmiddels is hij door meerdere wedstrijdcommissieleden gebeld met excuses. Hij krijgt zijn prijs bij onze volgende wedstrijd. Jammer natuurlijk dat hij nu niet op de foto staat met alle prijswinnaars. Sorry, Leo!
Hierna kon chef-kok Nicky Cooke een uitleg geven over de procedure tijdens het diner. Hij heeft een slagersachtergrond met als specialiteit barbecue. Het vlees komt van Slagerij De Kroes, een begrip in Hilversum. Wij kregen dus een barbecue aangeboden, maar wel een de-luxe variant, die ook nog eens aan tafel werd uitgeserveerd. Als vooraf was er een saladebuffet met tweekleuren brood, smeersels als aïoli, pesto en tomatentapenade. Nicky zag ons aanvallen en waarschuwde ‘Eet niet te veel brood, er komt nog veel meer!’ Vervolgens kregen wij twee kipspiesjes yakitori (op Japanse wijze), een heerlijk mini-hamburgertje met gesmolten mozzarella en rode uitjes, een mals lamskarbonaadje en tot slot een voortreffelijk stukje zalm met een kruidenkorstje. Nee, ze weten wat lekker is daar in Loenen in Brasserie Cooke’d!
Rest mij nog mijn flightgenoten te bedanken, Marcel Maijer, Jan van Galen en Alex de Vries. Na een dramatisch begin (niet ingeslagen en drukke wedstrijdtafel) keerde het tij en begon ik puntjes te verzamelen. Natuurlijk steeds aangemoedigd en ondersteund door de mannen. Het was fijn Alex weer eens te zien. Hopelijk komt hij nu wat vaker bij onze wedstrijden. Ook Marcel was er weer, na Herkenbosch. Hij kende een sterk begin, een matig middenstuk en een strak en goed einde, goed hersteld! Het zat Jan niet mee met het putten deze keer. Ze wilden niet vallen, maar wel steeds héél dichtbij. Bij die ‘bijna’ puttjes zeiden Alex en/of Marcel steeds “die is goed” of “pak maar op”. Maar, we spelen stableford, dus uitholen! Oké, punt gemaakt. Toen kwam echter onze laatste hole, de par 3 14e. Ik lig naast de green, putt naar de vlag en lig er een metertje naast. Met de derde slag lig ik 2 centimeter naast de vlag. Marcel: ‘die is goed, pak maar op’. En ik, sukkel, pak inderdaad de bal op! Ha, nou heb ik je, riep Marcel uit! Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht. Heb ik 17 holes lang gehamerd op uitholen, ga ikzelf op de 18e in de fout! Oeps!
Het was een prachtige wedstrijddag, op naar de volgende!
Madelon Barenbrug
Old Course Loenen - de uitslag
Altijd mooi om een outsider een wedstrijd te zien winnen: Alwin de Rijke lukte dat op de Old Course Loenen in de A-categorie. Hij bracht 38 stablefordpunten binnen. In de B-categorie sloeg Madelon Barenbrug toe (37), op de voet gevolgd door Sonja van de Rhoer.
A-categorie Plhc stbf
1. Alwin de Rijke 18 38
2. Leo van de Ruit 13 31
3. Léon Klein Schiphorst 16 31
4. Jeroen van Leeuwen 14 30
5. Anton Kuijntjes 9 29
6. Pim Donkersloot 16 29
7. Leonard van Nunen 18 28
8. Jolanda Swart 11 27
9. Alex de Vries 12 27
10. Marcel Maijer 12 26
11. Gerald van Daalen 12 21
12. Hans Terol 18 21
13. Fred Sochacki 12 15
14. Koen Suyk 15 0
16. Martijn Paehlig 7 NR
B-categorie
1. Madelon Barenbrug 31 37
2. Sonja van de Rhoer 25 35
3. Kees Pijnappels 18 33
4. Elaine de Boer 24 33
5. Ruud Taal 25 33
6. Ger Laan 24 32
7. Cor Groeneweg 30 32
8. René Brouwer 22 31
9. Paul Boehlé 26 31
10. Eric Venghaus 14 30
11. John Dekker 26 30
12. Jan van Galen 26 30
13. Lia Grooters 39 30
14. Peter Keijzer 23 26
15. Hannes van de Stadt 24 21
16. Ronald Speijer 18 20
17. Lucy Prijs 29 19
18. Ragnar Niemeijer 28 16
19. William Wollring 27 8
20. Guus van Holland 30 NR
21. Erik Dercksen 26 NR
De inzendtermijn voor de Golfpersprijs 2026 is geopend. Professionele mediavertegenwoordigers kunnen tot 15 oktober 2026 hun beste journalistieke werk over de golfsport in Nederland insturen.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.