Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
13.10.2020
Regelmatig binden NVGJ-ers ook ‘buiten competitie’ de strijd met elkaar aan. Tweeballen op de home-course van de een of de ander, vierballen samen op de boot naar Texel en soms zelfs meer dan dat. Op Links Valley trof een aantal van de laagste handicappers van de club elkaar voor een rondje strokeplay. Kwamen er eerder zoveel lage handicappers van onze club bij elkaar?
In een tijd waarin Corona ook onze NVGJ steeds meer in een isolement drukt, is het goed om af en toe ook eens spontaan een klein evenement te organiseren om de onderlinge banden aan te halen. In dat kader vond afgelopen woensdag de eerste Elite Cup plaats, een invitatiewedstrijd met slechts acht NVGJ-spelers: Sietse Herrema, Martijn Paehlig, Foeke Collet, Michiel Teeling, Friso Leunge, Gerald van Dalen, Willem Schouten en Pamela Sturhoofd. Waarom juist deze acht voor deze wedstrijd waren geselecteerd is onduidelijk, omdat die criteria alleen bekend zijn bij de Elite Cup-commissie al heeft het er alle schijn van dat het hebben van een lage handicap helpt. Van de acht deelnemers hadden er maar liefst vijf een single handicap.
Onder wonderbaarlijk droge weersomstandigheden werd op de veelgeprezen baan van Links Valley in een stevige bries serieus gestreden in deze strokeplaywedstrijd, waarbij het vooral zaak was de triple en ergere bogeys van de kaart te houden, iets wat niet iedereen lukte. Twee keer deed de NVGJ-elite de omloop op deze 9-holes links course die vooral op en rond de greens geen genade kende voor iedereen die een chip of een putt verkeerd beoordeelde. ‘Oppakken’ was er niet bij. Net zo min als ‘stroke-max’. Doorgaan tot het gaatje. Dat was de opdracht.
Winnaar van de Elite Cup Wisseltrofee werd uiteindelijk de constant spelende Foeke Collet, die vooral op de greens weinig fouten maakte. Zijn bruto score van 85 was met aftrek van 11 handicapslagen net voldoende om Michiel Teeling voor te blijven, die op zijn homecourse met een bruto ronde van 80 (netto 75), wel de ‘Lowest Round’-beker won. Nummer drie Martijn Paehlig ging eveneens rond in 85 slagen voor een netto 75. Slechts één speler moest op een hole een score met dubbele cijfers noteren. De geruchten gaan dat dit hem zijn plek in een volgende editie wel eens zou kunnen kosten.
Friso Leunge, die namens de Elite-commissie de prijzen uit mocht reiken, wist tijdens het diner in het clubhuis te melden dat deze wedstrijd al komend voorjaar een vervolg zal krijgen. Waar en met wie? Niemand die het weet…
"Spelen we bij jou op de Veluwse of kom je naar Lauswolt?" appte Louis nadat bekend was geworden dat er een tussenronde aan de Mr. Glow Matchplay was toegevoegd. Ik had Louis eerder al eens op mijn homecourse verslagen en vond het daarom niet meer dan eerlijk om af te reizen naar het Hoge Noorden, naar de voor mij nog onbekende baan van Lauswolt.
Na het grandioze succes van de Nations Cup in eigen land is de schroom groot onder de leden. Maar de tien durfals die ook dit keer hun land willen verdedigen, dit keer op Sussex in Engeland, zijn bekendgemaakt door captain Hélène Wiesenhaan.
Pim schreef met de redactie. Hi Anton, Nadat Peter vorige week enkele uren voor ons matchplayduel om zeer begrijpelijke redenen moest afzeggen, moest ik dat doen voor ons duel op 1 juli… En zeker de eerste 2 weken daarna kan ik niet spelen! Ik krijg namelijk a.s. maandag een pacemaker (niets ernstigs, daar kun je 100 mee worden); die datum werd me plotseling op weg naar Welderen meegedeeld. Derhalve heb ik de winst aan Peter ‘geschonken’. Zal ik nog een piepklein stukkie plus foto doorsturen of niet? Of is dat mosterd na de maaltijd? Pim Pim, Stuur maar door hoor. Altijd leuk. Groet, Anton
Het was niet eenvoudig om een datum voor onze matchplay wedstrijd te vinden. Uiteindelijk werd het19 juni, een dag die als zeer warm de boeken in zal gaan. Nadat door clubtechnische zaken de afslag vervroegd werd van 15.00 naar 09.00 konden we op de verder rustige en mooie baan van de Golfresidentie in Dronten gaan afslaan.
Vooraf hoopte ik het moeten schrijven van een verslag nog een paar rondjes uit te kunnen stellen. We speelden op Haverley. Voor mij onbekend, en net zo onbekend was het voor mij dat er in brabant een woonkasteel is gebouwd waar de golfbaan omheen zwiert. De wedstrijd tegen Hannie voelde als Nederland-Japan. Het zou moeten kunnen, maar vooral Japan niet onderschatten. Waar de voetbalwedstrijd eindigde in een (teleurstellend) gelijkspel, ging het in onze matchplay met rasse schreden richting Duitsland-Curacao.
We beleefden op 19 juni twee primeurs op de Haarlemmermeersche Golfclub, met -sch. De eerste: het was de tot dusver warmste dag van 2026, met temperaturen die in het zuidoosten van het land opliepen tot 36 graden Celsius. Zo gek was het in Cruquius/Haarlemmermeer niet, maar de thermometer stond op 34,2 toen we ‘s middags om drie uur afsloegen op het Leeghwater-Lyndenparcours.