Nummer 2

De eerste zege is moeilijk. Maar de tweede? Die is misschien nog moeilijker. Vraag het Joost Luiten die er anderhalf jaar op wachtte. Op een mooie zondag in juni 2013 slaagde de Rotterdammer in zijn missie de tweede zege op de borden te brengen. Tussen de eerste victorie in het Iskandor Johor Open in november 2011, en de tweede zege in het Lyoness Open, zat goed anderhalf jaar. En net als voor zijn eerste overwinning het geval was, kwam hij wel een aantal keer in de buurt van de hoogste trede van het ereschavot, dat laatste stapje bleek opnieuw de moeilijkste.

In het voorjaar van 2011 sprak ik  met Andrew ´Chubby´ Chandler, de opvallende manager van Luiten bij ISM. Het ging over van alles, zijn tourleven, de opkomst van ISM, de sterren in zijn stal, maar natuurlijk ook over Joost Luiten voor wie hij een grote toekomst weggelegd zag. Tenminste, als hij over de hobbel van de eerste  — en tweede — overwinning heen stapte. Hij noemde Joost en stalgenoot Chris Wood als typische voorbeelden van spelers die alles in zich hadden om hoog op de wereldranglijst mee te draaien, mits ze toe zouden treden tot de winnaarcirkel. En dan niet één keer, nee, pas na een tweede zege zouden ze echt kunnen beginnen zich te ontplooien. De eerste was moeilijk, maar de tweede zo mogelijk nog moeilijker, zo redeneerde hij. Omdat er anders tegen je aan werd gekeken maar ook omdat je eigen verwachten zich aanpasten, je jezelf andere druk oplegde.

Of Luiten dat ook zo ervaren heeft? Geen idee. Feit is wel dat hij sinds de overwinning in Maleisië hard werkte, schaafde aan zijn spel, maar desondanks langzaam maar zeker terrein prijs gaf op de rankings. Van een plaats net buiten de top-60 op de wereldranglijst als hoogtepunt, tot een plaats nog maar net bij de beste 140 voor deze week in Oostenrijk. Van deel mogen nemen aan de ‘gratis geld toernooien’, weer terug naar het moment dat hij in die weken toe moest kijken. Natúúrlijk zal Joost zeggen dat hij zich daar geen zorgen over maakte. Dat hij wist waar hij mee bezig was. Op de goede weg was. En gewoon geduld moest hebben. Maar in een bijzin gisteren kon de goede verstaander horen dat het wel degelijk anders voelde. In het interview na de derde ronde antwoordde hij op een vraag dat hij zich zo jong niet meer voelde nu er zoveel jonge gasten successen boekten. Ergens in zijn achterhoofd hoorde hij misschien toch een klok tikken. De jaren dat hij een jong talent was lagen achter hem. Tijd om de volgende stap te zetten. Maar wanneer?

Joost Luiten is 27 jaar. In de kracht van zijn leven. Terug in de top-100 van de wereld. Hoog op de Order of Merit van de Europese Tour. Maar wat misschien nog wel belangrijker is. Die tweede zege is binnen. Niet gerommeld. Niet met geluk. Maar met indrukwekkend goed spel, op de laatste dag binnengebracht met het geduld dat bij een meervoudig winnaar hoort.

Zou de derde echt makkelijker zijn dan de eerste en de tweede? Ik hoop het hem binnenkort te kunnen vragen.