Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
08.11.2023
Mopperend liep ik door de supermarkt waar tientallen in het blauw gestoken kinderen bezig waren schappen leeg te halen om vervolgens met de waren in een kar een paar meter naar links of rechts op te schuiven. Waar net nog de pasta lag, stond nu ineens zilvervliesrijst. Het schap met Surinaamse sauzen was verplaatst naar het vak waar eerder nog Turkse kikkererwten lagen en vice versa, en een of andere onverlaat had bedacht dat het ook wel een goed idee zou zijn om de veganvleesvervangers in hetzelfde vak te leggen als het biologische vlees.
Keer op keer greep ik mis bij de producten die ik een paar dagen eerder nog blindelings had weten te vinden. Het is een van de vaste trucjes waar supermarkten ons proberen te verleiden om meer te kopen dan dat wat we van plan waren, maar wat we niet op ons lijstje hadden gezet. Het werkt altijd zo wijzen de cijfers uit, maar nadat je een paar keer thuis bent gekomen met potten die tot in lengte van jaren in de voorraadkast blijven staan, loop je weer je, weliswaar iets aangepaste, eigen route.
Het is opvallend hoe iets wat op het eerste gezicht voor zoveel verwarring kan zorgen, zo snel alweer volkomen normaal is. Het vernieuwde stratenplan in je woonwijk lijkt eerst volkomen onlogisch, maar na een paar keer voor het bord 'verboden in te rijden' te hebben gestaan, rijd je op de automatisch piloot een straat verder. De nieuwe indeling van de krant is helemaal wennen. Met je slaperige hoofd en een verse bak koffie onder handbereik blijken je vaste columnisten ineens heel ergens anders te staan, maar al snel sla je de krant zonder morren open op pagina 9 in plaats van pagina 3. (Al zoek ik na jaren nog altijd naar de sportpagina's die eerder altijd een fijn eigen katern hadden, maar dat terzijde...) En zo werkt het ook bij zelfverkozen veranderingen. De eerste paar keer dat je iets uit je nieuwe golftas wil pakken, die tas die je kocht om de veelheid opbergvakken, vervloek juist die hoeveelheid omdat je wéér misgrijpt bij het zoeken naar een nieuwe bal. Maar zie, naar een paar rondes open je feilloos de juiste rits en zonder dat je er erg in hebt heeft het gewoontedier in je de nieuwe indeling tot dé indeling gemaakt.
Al het bovenstaande geldt ook voor nieuwe websites. Jarenlang open je bijna routinematig de pagina's waar je je vaste items altijd vond, om nu te moeten zoeken naar de goede knop, de gewenste informatie, dat ene item. Wie heeft dit bedacht? Hoezo staat dit nu dáár en niet meer híer?! Net als in de supermarkt vind je alles binnen een paar bezoeken net zo snel als voorheen, het duurt niet lang eer je niet eens meer weet hoe de oude website er ook alweer precies uitzag, zo gewoon voelt het nieuwe jasje. En waar de lokale grootgrutter zegt dat de veranderingen zijn voor een betere winkelervaring maar in wezen uit is op een hogere omzet, is deze nieuwe website wel degelijk alleen maar gemaakt voor een prettiger ervaring. Elkaar een plezierige dag bezorgen doen we tenslotte niet alleen op en rond de golfbaan.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut
In de matchplay moest ik het opnemen tegen Louis. Louis had mij uitgenodigd om op Lauswolt te komen spelen. Omdat iedereen die ik sprak zei dat het een prachtige baan is, nam ik die uitnodiging maar al te graag aan. En iedereen had gelijk. Lauswolt is best een stukkie rijden, maar dan krijg je ook waar voor je moeite. Ik denk dat ik tijdens de ronde wel een keer of twaalf heb gezegd dat ik het zo’n mooie baan vond. Tot ik uiteindelijk aankondigde dat ik het nu echt niet meer ging zeggen.