Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
08.11.2023
Mopperend liep ik door de supermarkt waar tientallen in het blauw gestoken kinderen bezig waren schappen leeg te halen om vervolgens met de waren in een kar een paar meter naar links of rechts op te schuiven. Waar net nog de pasta lag, stond nu ineens zilvervliesrijst. Het schap met Surinaamse sauzen was verplaatst naar het vak waar eerder nog Turkse kikkererwten lagen en vice versa, en een of andere onverlaat had bedacht dat het ook wel een goed idee zou zijn om de veganvleesvervangers in hetzelfde vak te leggen als het biologische vlees.
Keer op keer greep ik mis bij de producten die ik een paar dagen eerder nog blindelings had weten te vinden. Het is een van de vaste trucjes waar supermarkten ons proberen te verleiden om meer te kopen dan dat wat we van plan waren, maar wat we niet op ons lijstje hadden gezet. Het werkt altijd zo wijzen de cijfers uit, maar nadat je een paar keer thuis bent gekomen met potten die tot in lengte van jaren in de voorraadkast blijven staan, loop je weer je, weliswaar iets aangepaste, eigen route.
Het is opvallend hoe iets wat op het eerste gezicht voor zoveel verwarring kan zorgen, zo snel alweer volkomen normaal is. Het vernieuwde stratenplan in je woonwijk lijkt eerst volkomen onlogisch, maar na een paar keer voor het bord 'verboden in te rijden' te hebben gestaan, rijd je op de automatisch piloot een straat verder. De nieuwe indeling van de krant is helemaal wennen. Met je slaperige hoofd en een verse bak koffie onder handbereik blijken je vaste columnisten ineens heel ergens anders te staan, maar al snel sla je de krant zonder morren open op pagina 9 in plaats van pagina 3. (Al zoek ik na jaren nog altijd naar de sportpagina's die eerder altijd een fijn eigen katern hadden, maar dat terzijde...) En zo werkt het ook bij zelfverkozen veranderingen. De eerste paar keer dat je iets uit je nieuwe golftas wil pakken, die tas die je kocht om de veelheid opbergvakken, vervloek juist die hoeveelheid omdat je wéér misgrijpt bij het zoeken naar een nieuwe bal. Maar zie, naar een paar rondes open je feilloos de juiste rits en zonder dat je er erg in hebt heeft het gewoontedier in je de nieuwe indeling tot dé indeling gemaakt.
Al het bovenstaande geldt ook voor nieuwe websites. Jarenlang open je bijna routinematig de pagina's waar je je vaste items altijd vond, om nu te moeten zoeken naar de goede knop, de gewenste informatie, dat ene item. Wie heeft dit bedacht? Hoezo staat dit nu dáár en niet meer híer?! Net als in de supermarkt vind je alles binnen een paar bezoeken net zo snel als voorheen, het duurt niet lang eer je niet eens meer weet hoe de oude website er ook alweer precies uitzag, zo gewoon voelt het nieuwe jasje. En waar de lokale grootgrutter zegt dat de veranderingen zijn voor een betere winkelervaring maar in wezen uit is op een hogere omzet, is deze nieuwe website wel degelijk alleen maar gemaakt voor een prettiger ervaring. Elkaar een plezierige dag bezorgen doen we tenslotte niet alleen op en rond de golfbaan.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.