Mooiere Masters

Het is als met de vakantie die iedereen wel eens heeft gehad. Maanden keek je er naar uit. De stranden werden in je beleving steeds witter, je huisje een villa waar de cocktails klaar stonden aan de rand van het zwembad. Maar als het dan eindelijk zover is, valt het allemaal net wat tegen. Nu en dan trekt een wolkje voorbij. De muren laten wel heel veel geluid door. En er past maar een klein flesje wijn in de ijskast. Op die momenten rest er maar één ding en dat is er het beste van maken. Dat lukt, maar de gedachte dat het nog zóveel mooier had kunnen zijn is nooit ver weg.

Met datzelfde gevoel zette ik zondagnacht de tv uit nadat Bubba Watson The Masters na een verlenging en in tranen had gewonnen. Een mooie winnaar, na een mooi toernooi. Maar de grote glans ontbrak eigenlijk vanaf de eerste seconde. En eerlijk gezegd is dat elk jaar hetzelfde sinds de wedstrijd in 2006 een even bizarre als onvergetelijke kijkervaring opleverde. Mijn vader stierf – jong, veel te jong – na een slopende ziekte bijna letterlijk in de openingstune van de Masters uitzending van de BBC. Door al het geregel en alle emoties keek ik de eerste drie rondes niet, maar de laatste omloop zag ik met mijn vader naast me. Letterlijk. Zijn kist stond in de woonkamer, pal voor de tv en nog één keer keken we ‘samen’ naar de opening van het golfseizoen.

Gek is het dan ook niet dat ik me van die laatste ronde – van dat hele toernooi – niets meer kan herinneren. Ik moet zelfs opzoeken dat Phil Mickelson zijn tweede Masters won,  maar de geur die in het huis van mijn ouders hing en het gezoem van de koelelementen in de baar, staan me glashelder voor de geest.

Elk jaar weer tel ik de dagen af naar The Masters. Wat mij betreft hét toernooi van het jaar. Maar eveneens elk jaar word ik vooral op de eerste en de laatste dag overvallen door weemoed, en moet er heel wat gebeuren op het helgroene gras van Augusta National wil dat niet blijvend als een schaduw over het toernooi hangen.

De eerste twee dagen van de editie van 2012 vreesde ik even dat dat dit jaar niet ging lukken, met als enige storyline Fred Couples. Maar op het moment dat het paasweekend begon, barstte het los. Van de zaterdag zal het prachtige flopshot van Phil Mickelson op de vijftiende het meest bijblijven, van de zondag strijden de albatros van Oosthuizen, de triple van Mickelson en de play-off om voorrang.  Maar hoe mooi de ontknoping van The Masters ook was… het had nog zoveel mooier kunnen zijn.