Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
15.01.2013
De krampachtige houding ten opzichte van afstandmeters moet echt eens afgelopen zijn. Waarom wel een boekje mogen gebruiken maar geen veel accuratere rangefinder? Een stukje met die strekking lag al weken, maanden, misschien zelfs jaren op mijn toetsenbord maar de precieze woorden werden nooit gevonden. Een warm pleidooi voor het toestaan van meetapparatuur tijdens wedstrijden van de nvgj zou het moeten worden. Ondersteund door argumenten waar wedstrijdcommissie en bestuur niet onderuit zouden kunnen.
Dat er ook professionele circuits zijn waar het gebruik tijdens wedstrijden is toegestaan. Over tempo en vooruitgang en ook de argumenten tegen zou ik hebben willen weerleggen. Dat er geen wezenlijk verschil is tussen een baanboekje, een paaltje in de rough op 150 of een rangefinder. Waarom mogen de eerste twee wel en de laatste niet? Heeft het niet allemaal met vooruitgang of op zijn minst doorontwikkeling van de mogelijkheden te maken? Ik kan me zo voorstellen dat de eerste Schot die een grote kei neerlegde op 150 yards van de green verketterd werd en beschuldigd van nieuwerwetse onzin die de sport in zijn kern zou raken.
Dus zoveel is er niet veranderd.
Ik zou het allemaal in een vlammend betoog aan de kaak stellen in de hoop dat ook de nvgj het gebruik in zijn wedstrijdreglement op zou nemen want na een korte discussie op de site enkele jaren geleden werd het akelig stil over dit onderwerp.
Maar terwijl het idee bij mij nog altijd lag te sudderen — er was immers altijd wel weer een ander onderwerp waar ik het over kon hebben — pakte collega Foeke Collet de handschoen op en schreef er voor golf.nl een treffende blog over. Laat het de aanzet zijn tot op zijn minst een nieuwe discussie over het toestaan van rangefinders.
Bal pin high slaan is een wonder
Een professional zal geen bal slaan voordat hij het precieze aantal meters tot zijn doel heeft. Waarom moeten amateurs maar wat gokken?
Golf was vroeger geen powergame maar een gevoelsspel. ‘Dit lijkt me een rustige ijzer-4’, zei de caddie tegen de professional, nadat hij wind had opgesnoven, de temperatuur had ingecalculeerd en eventuele hoogteverschillen had ingeschat.
Als het gaat om het verdienen van hun boterham, zijn mensen echter inventief en al snel gingen caddies meetapparaten gebruiken om de afstand tot de green preciezer te kunnen berekenen. Ook toen was dat tijdens wedstrijden niet toegestaan, dus verzamelden ze hun data op de dagen voor het toernooi en schreven alles op in boekjes.
Vandaag de dag gaat het nog precies hetzelfde al zijn de meetwielen ingeruild voor gps-systemen en laser-rangefinders. Op de tour zijn uitgebreide caddieboekjes van de baan te koop en met de extra aantekeningen van de caddie weten professionals altijd precies de afstand tot de vlag, de green, de bunker of de waterhindernis.
Helaas hebben amateurs deze informatie niet. En die krijgen we ook niet, want Regel 14-3b verbiedt het gebruik van meetapparatuur tijdens wedstrijden (en andere qualifying-ronden). Ben je burgerlijk ongehoorzaam, dan volgt onherroepelijk diskwalificatie.
Er is een ‘escape’. De wedstrijdcommissie kan een local rule uitvaardigen die het gebruik van meetapparatuur (exclusief weersomstandigheden) toestaat, maar helaas wordt hier zelden tot nooit gebruik van gemaakt.
‘Professionals en amateurs moeten het golfspel uitoefenen met het gebruik van dezelfde regels’, wordt er wel gezegd.
Prima, maar waarom blijven amateurs dan verstoken van informatie die pro’s wel hebben? Stappen tellen tot de dichtstbijzijnde afstandspaal of –tegel geeft op zijn best een benadering van het aantal meters tot het midden van de green. En vervolgens moet je gokken waar de vlag precies staat en die afstand dus nog een keer met een X aantal meters aanpassen. Met deze optelsom van dubieuze inschattingen is het een regelrecht wonder als je de bal pin high weet te slaan.
‘Amateurs kunnen toch niet de afstanden slaan die ze willen’, klinkt het weerwoord.
Misschien niet, maar als je beter wilt worden, moet je wel oefenen. Een bal in de bunker of het water slaan omdat je ‘m slecht raak is vervelend, maar een geweldige swing die in de hindernis verdwijnt omdat het aantal meters niet klopt, is ronduit frustrerend.
‘Een laser of gps kost een flinke duit en dat kan niet iedereen betalen’, gaan de hakken stevig in het zand.
Dat klopt, maar een baanboekje is ook niet gratis en mag gewoon worden gebruikt. Om nog maar te zwijgen van peperdure drivers of eindeloos vliegende golfballen van vijf euro per stuk. Die zijn ook niet voor iedereen bereikbaar. Elke golfer moet zelf kunnen kiezen of de hulp van zijn materiaal een extra uitgave waard is.
En als die rangefinder wordt toegestaan, communiceer ik het aantal meters tot die bunker, de vlag of het water natuurlijk gewoon met mijn ‘laserloze’ flightgenoten. Onderzoek wijst uit dat we er sneller van gaan spelen en ik beweer dat we ook nog beter gaan scoren. Win-win noemen we dat toch?
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.