Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
07.04.2023
Om gelukkig te zijn moet je iets doen waar je gelukkig van wordt’. Wie anders dan Johan Cruijff kan zo’n open deur intrappen? Maar met de fluwelen trap buitenkant voet van onze legendarische Nummer 14 krijgt zelfs bovengenoemde zin een verbazingwekkende diepgang. Kijk naar bijgevoegde foto. Ooit Michiel van Kleef gezien met zo een gelukzalige, triomfantelijke glimlach? Daar was ook alle reden toe: op de 14 e hole van Golf Waterland, waar Cruijff’s bijna filosofische tegelwijsheid je prominent aanstaart bij het betreden van deze par 4, sloeg Michiel toe om mij zo vroeg in dit seizoen een oorwassing van jewelste toe te dienen…
Met 6&4 kreeg ik ervan langs in dit waarschijnlijk allereerste matchplay duel van het jaar. En dat nog wel in de tweede ronde van dit Mr. Glow Matchplay 2023! Terwijl de eerste ronde nog in zijn geheel afgewerkt moet worden… Maar waarom haalden Michiel en ik het dan in ons hoofd om afgelopen dinsdag 4 april er al zo vroeg bij te zijn? Het weer natuurlijk! Na dagen/weken van klimatologische somberheid smeedden wij direct het ijzer toen het heet (nou ja 10-11 graden) werd. Een stralende dag, nauwelijks wind en geen wolkje aan de lucht!
We gaan U niet vermoeien hoe dit verpletterend verlies, of zo U wilt, deze fraaie overwinning tot stand kwam, maar laat ik er dit van zeggen: om van 2 down naar 6 up te gaan, had Michiel slechts 12 holes nodig. Veelzeggender kon het niet, alhoewel ik als verzachtende omstandigheid mag aanvoeren dat ik tussen hole 3 en 14 liefst 6 slagen moest toegeven. Een zwak, zo niet te zeggen onzinnig excuus, laat ik dat bij deze maar direct toegeven.
Hoffelijker is het om Michiel te bedanken dat hij mij – ondanks deze strafexpeditie – een uiterst ‘gezellige dag heeft bezorgd’, zoals dat zo fraai in onze oprichtingsnotulen genoteerd staat. Uiteraard hebben we na de 14 e Cruijff par 4 op deze zonovergoten dinsdag de resterende 5 holes nog afgemaakt. Voor spek en bonen. En met drank toe.
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.