Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
29.08.2024
Het was zo'n dag waarop je het liefst op een schaduwrijk terras zou zitten met een mooi glas Meursault in je hand. Maar golfgoden hadden beslist dat er gewoon een matchplaywedstrijd gespeeld moest worden. De zon deed genadeloos haar best hoog boven de prachtige Hoge Kleij en de fairways smeekten bijna om water. In dit kader is de term hittegolf wel toepasselijk.
Ondanks de bloedhitte (30 plus) stond Peter mij op te wachten alsof de temperatuur hem niet deerde. Ik had de toch al schaars aanwezige energie voor een deel verbruikt met het in elkaar zetten van mijn trolley. Dat kloteding moet ik al maanden met flink wat kunst en vliegwerk in elkaar zetten en hopen dat 'ie het weer een rondje volhoudt. Een tas op de rug was met deze temperaturen is geen optie.
Met een plus-handicap (Peter dus en niet ondergetekende) op zak is inslaan blijkbaar niet echt nodig want we begonnen met een koude cola (och man wat kan dat soms lekker zijn) op het terras. Paar putjes en op weg naar de eerste tee.
Volgens het caddieboekje
Hole 1. "Een relatief makkelijke par 5 die voor longhitters eenvoudig in twee te halen is.
En ja hoor, meteen raak: eagle op de eerste hole (voor Peter dus) BAM, in één klap alle hoop aan diggelen. En alsof dat nog niet genoeg was maakt hij een birdie op de tweede hole. Ik dacht nog slim te zijn door vanaf de rode tees te spelen. Maar tegen Peter werkt dat natuurlijk voor geen meter. Hij speelt zijn eigen spel, en mijn "tactische zet" had net zo goed een mop kunnen zijn.
Peter ging door als een machine. Drives zo strak als Madonna in de jaren 80 en putts zo zeker als de Belastingdienst. De ene na de andere hole pakte hij zonder te knipperen. 5 down na 9. De Hoge Kleij lag erbij als zijn persoonlijke trainingsveld en ik was de sparringpartner die hij niet nodig had. Vanaf rood spelen? Kansloos.
Terwijl ik al na de eerste paar holes stond te zweten en hijgend een slok water nam, knalde Peter stoïcijns door. Elke hole een lesje in nederigheid. Halverwege wist ik het wel: dit was geen wedstrijd, dit was een eenzijdige slachtpartij. Peter was heer en meester op de Hoge Kleij, ik kon niet meer dan toekijken en leren.
Bij hole 14 was het gedaan (5&4). Dit was niet zomaar (hitte)golfen. Dit was Peter van Weel die op de heetste dag van het jaar de baan liet zien wie de baas was (-1 over de ronde) En ik? Ik was het decor.
De NVGJ won na jaren weer eens de interland tegen de Duitsers, deze keer op de baan van Landgoed Bleijenbeek in Afferden. Weliswaar met een krap verschil, van in totaal 253 punten tegen 249, de trots was er niet minder om. Nederland lijkt sinds de geweldige prestatie bij de Nations Cup in Texel, de stijgende lijn moeiteloos door te trekken. Non-playing captain Madelon nam de afschuwelijk grote beker in ontvangst. Waar andere jaren nog wel eens de slechtste twee (of de beste en de slechtste) score van de tien werden geschrapt, gebeurde dat dit jaar niet, en dat maakte net het verschil, door een score van 8 punten bij de Duitsers, waar Nederland niet lager scoorde dan een 21. De hoogste scores vielen met 31 en 35 trouwens ook aan de kant van de Duitsers, waar Sonja de meeste binnen haalde voor Nederland (30). Alle scores met ¾ handicap verrekening.
Het is 'reisleider' Hans Terol - samen met Christa Konijn van sponsor Fairway Golftravel - weer gelukt om een pareltje uit te zoeken als Surprisereis. Als Sinterklaas in Nederland is gaat de NVGJ naar Spanje. Dat pareltje is het internationaal bekende 5-sterren golfresort El Rompido, in het zuidwesten van Spanje. Een toplocatie.
Soms win je een prijs die je niet zomaar in de kast zet, maar die je echt moet beleven. Afgelopen oktober was zo'n moment op de Scherpenbergh, toen ik de eerste prijs in ontvangst mocht nemen: een compleet verzorgd rondje op de legendarische Haagsche, inclusief een uitgebreide lunch, aangeboden door Jolanda van Mr. Glow. Dinsdag 8 april, was het na lang uitkijken eindelijk zover. Een serene start in de vroege ochtend De wekker ging vroeg, maar dat was geen enkel probleem. Met een grote glimlach reed ik om 08:00 uur de oprit van de Haagsche op. Aankomen op een nog volledig verlaten golfbaan is een ervaring op zich; het voelt bijna als een goed bewaard geheim. Terwijl de eerste zonnestralen door de bomen prikten en de dauw nog glinsterde op de fairways, spotte ik een reetje, waarschijnlijk op zoek naar haar moeder. Die absolute stilte en de serene sfeer van de natuur in de vroege ochtend gaven me direct het gevoel van pure luxe. 18 holes in het paradijs Iets later ontmoette ik Jolanda, en na een hartelijk ontvangst sloegen we om 08:30 uur af. Het was alsof de wereld even stilstond; we hadden de hele baan nagenoeg voor onszelf. Spelen op de Haagsche is altijd een uitdaging, maar met de zon op ons gezicht, de perfecte staat van de greens en het fantastische gezelschap voelde elke hole als een cadeautje. We namen de tijd om te genieten van de prachtige uitzichten en het goede spel, wat deze dag echt een gouden randje gaf. Nagenieten met een glansrol voor Mr. Glow Na 18 holes vol sportiviteit en gezelligheid was het tijd voor het volgende hoogtepunt: een heerlijke lunch op het zonnige terras. Onder het genot van goed eten en mooie gesprekken lieten we de dag nog eens de revue passeren. Als kers op de taart bracht ik Jolanda na afloop nog even naar huis (en de wasstraat), waardoor niet alleen mijn humeur, maar ook mijn auto weer een complete opfrisbeurt kreeg. Mijn auto glanst weer als nooit tevoren, maar die typische Mr. Glow-glimlach? Die staat nog steeds op mijn gezicht en zal daar voorlopig ook niet verdwijnen. Jolanda, ontzettend bedankt voor de uitnodiging, de gastvrijheid en deze onvergetelijke dag op een van de mooiste banen van Nederland!
De indeling voor de Mr. Glow Matchplay staat online! Welkom bij een nieuw hoofdstuk in ons golfseizoen, waar spannende wedstrijden en sportieve uitdagingen wachten. De volledige bracket vind je nu op onze website. Zorg ervoor dat je snel contact opneemt met je tegenstander om een datum te plannen, en bekijk ook alvast wie je tegenstander in de tweede ronde kan zijn. Wij wensen alle deelnemers veel succes en plezier in deze competitie!
Er zijn golfers die de Joop van der Flier Trofee kennen als een vertrouwd ding. Iets wat ze regelmatig hebben zien staan. Iets dat ze misschien wel soms eerbiedig even aanraken en het dan weer terugzetten. Ruud Onstein bijvoorbeeld, die hem vier keer mee naar huis nam (1998, 2000, 2001 en 2009). Fred Sochacki greep hem drie jaar op rij, van 2006 tot en met 2008. Michiel Teeling driemaal (2010, 2014 en 2019). De trofee heeft zijn vaste klanten gehad. Mensen bij wie hij wist waar hij stond.
Beste NVGJ’vrienden, Anholt, 14maart 2026 Helaas heeft onze gezondheid ons beiden in de steek gelaten. Daarom zijn wij op zoek naar iemand die GolfOverDeGrens.comvan ons zou willen overnemen. De aanvragen blijven binnenkomen, dus het zou mooi zijn als we ALLES aan een opvolger kunnen overdragen tel whattsapp +49 1735743546 hartelijke groet en veel dank voor alles, wat we voor julliemochten organiseren en nog meer dank voor alle gezellige NVGJ evenementen die we met jullie mochten bijwonen. We zullen er nog lang van nagenieten! Eveline &Francesco Di Matteo