Lage Vuursche 2021

29.03.2021 Foeke Collet ⭐⭐ Portret Foeke.jpg

Geluk

Zonder geluk win je geen wedstrĳden. Laat staan een jaarranglĳst. Het begon al met dat door velen verguisde virus, dat een behoorlĳk gat sloeg in de NVGJ-kalender van 2020. Vervelend natuurlĳk, maar de ‘silver lining’ was dat je ineens niet minimaal zeven wedstrĳdscores diende te overleggen, maar dat je genoeg had aan vier deelnames om je voor de finale te plaatsen. Dikke mazzel, dat redde zelfs ik. Sterker nog, ik begon de uitgestelde finale op de Lage Vuursche gewoon als tweede in de ranking, slechts 50 punten achter baas Paehlig. Met een beetje geluk was er nog van alles mogelĳk.

De eerste drive – of in mĳn geval de houten-3 – zette meteen de toon: de bal vertrok laag en links, scheerde op nog geen dertig centimeter langs een boom en rolde vervolgens eindeloos door naar het midden van de fairway. Poeh, gevaarlĳk hoge hartslag, maar een prima resultaat. Mazzeltje. Mĳn approach verdween vervolgens tussen de bomen, maar ik had een klein gaatje, imiteerde mĳn idool Seve en legde de bal naast de vlag. Par. Zo’n dag dus. Intussen liet collega Paehlig twee prachtige slagen volgen door drie putts, zodat hĳ een bogey moest noteren. Au. Zo’n seizoensfinale is natuurlĳk gewoon stableford, maar in onze tweebal voelde het toch een beetje als 1-up.

Ook de rest van de ronde hadden de golfgoden een duidelĳke voorkeur. Waar mĳn flightgenoot links en rechts slagen verloor, werden mĳn wilde afzwaaiers teruggevonden, bleven approaches net uit de bunker en tuimelden belangrĳke puttjes met hun laatste omwenteling in de hole. ‘Zo hou je momentum’, noemen de commentatoren op Ziggo Sport dat. En dat was hard nodig op deze eerste echte lentedag, want met twee clubs wind, harde greens, kort gemaaide fairways en volop water speelde de prachtige Lage Vuursche hard to get. Kleine foutjes werden hard afgestraft, waardoor in de A-categorie slechts twee spelers boven de dertig punten wisten te scoren. Lage Vuursche 13 – NVGJ 2.

Het B-elftal van onze club (Ik ben nog steeds van mening dat we er één grote poule van moeten maken, dan was ik gewoon derde geworden) hield zich beduidend beter staande, al kwam de baan ook hier in veel gevallen als winnaar uit de strĳd. Behalve dan bĳ Eric Venghaus en Hannie Verhoeven, die zich met respectievelĳk 41 en 39 punten aan de finish meldden. Hoe ze dit huzarenstukje leverden, zal waarschĳnlĳk voor altĳd een mysterie blĳven, want in plaats van sterke verhalen op een vol terras, was het na ronde weer een kwestie van snel afdruipen (al dan niet met de staart tussen de benen) en richting huis. Corona weet u nog…

Maar laten we niet piepen. Op de dag dat wĳ onze seizoensfinale speelden, mochten de Engelsen na negen maanden lockdown pas weer voor het eerst de baan in: 9 holes en naar verluid zelfs ‘uitholend’ naar een marker op de green. En ze waren als kinderen zo blĳ. Wĳ spelen al weer driekwart jaar en dankzĳ het doorzettingsvermogen van het bestuur kreeg het seizoen 2020 zelfs een finale. Dát is pas geluk hebben. Anders had naast Anna van Lennep gewoon Martĳn Paehlig zich tot winnaar van de Order of Merit laten kronen, in plaats van ondergetekende. Onze vice-voorzitter zal zich nog wel eens achter de oren krabben of het seizoen toch niet beter één wedstrĳd korter had kunnen duren…