Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
19.05.2021
Buienradar voorspelde niet veel goeds, dus toen ik op de parkeerplaats van Golfclub Kralingen mijn golfspullen aan het uitladen was trok ik ook maar gelijk mijn regenkleding aan om mijn harnas niet te laten roesten. Naast mij stond mijn flightgenoot Ruud en we wisselden onze smoesjes uit die we zouden gebruiken om niet de regen in te hoeven. Maar we hebben ze niet toegepast en zijn er vol ingegaan.
Ik had hier nog nooit gespeeld en was verrast door de knusse entree en clubhuis. En wat werden we zeer hartelijk en gastvrij ontvangen! Alles zo lekker compact en dichtbij. Er zaten al wat deelnemers op het terras, maar waar was Willem? Het was hem toch gelukt om zich te verstoppen tussen de lunchpakketten, candybars, fruit en frisdranken.
Vandaag spelen we op de 9 holes baan van Kralingen en ik krijg 34 slagen mee?! Dan moet het wel een hele moeilijke baan zijn. Zoveel slagen heb ik al 10 jaar niet meer gekregen. Nu moet ik wel toegeven dat mijn handicap met het WHS systeem flink gestegen is. Van 21.8 naar 26.8 (zelfs 27.8 officieel volgens NGF) Vorig jaar wist ik echt niet meer hoe ik moest golfen en was alle gevoel ervoor kwijt. Met het gevolg dat de laatste 20 kaarten drama waren met zelf 10 kaarten niet boven de 20 stableford punten.
Nou ja, vandaag maar het beste ervan maken en vooral proberen te genieten tussen de buien door. Na de koffie met wat lekkers en een paar puttjes op de oefengreen zag ik samen met flightgenoot Eric Venghaus de eerste 2-bal vertrekken. Maar nog geen spoor van Ruud, die was nog even naar de driving range. De gezellige startster maakte zich niet al te druk en vertelde ons van alles over de baan en dat wij rondje 5A gingen lopen. Klokslag onze starttijd kwam Ruud heel ontspannen aanlopen en bracht gelijk de nodige rust mee die ik nodig bleek te hebben in mijn slag.
Gelijk al op de eerste hole voelde het goed en zat er een echte swing in mijn slag. Bij Ruud ging het ook best aardig. Ik trek me altijd op aan iemand met een rustige slag, bedankt Ruud. Maar we hadden wel medelijden met Eric, die de dag daarvoor, naar eigen zeggen, nog de sterren van de hemel stond te spelen. Vandaag belanden veel van zijn sterren in het water. Hij had zichtbaar en soms ook hoorbaar behoorlijke rugklachten, maar ondanks dat bleef hij heel gezellig en opgewekt, petje af.
Na hole 2 was er een hevig kabaal. Het bleek een familievete tussen kouwtjes en kraaien. Moeder kouw deed ongelooflijk haar best, maar kon niet voorkomen dat meneer kraai zich te goed deed aan het zojuist uit het nest geroofde jong. De greenkeeper moest eraan te pas komen om het al redelijk grote jong snel uit zijn lijden te verlossen. Tja, de natuur kan hard zijn….
Het hele gebeuren had gelukkig weinig effect op ons spel. Sterker nog, Eric begon ineens even te vlammen en maakte op de volgende hole, een par 3, een birdie!?
De paraplu en regenjassen hebben we even gebruikt, maar al snel konden die weer terug in en aan de golftassen, want de hoosbuien bleven uit. We konden zelfs nog even in polo lopen. Na 9 holes lag er een over heerlijke coronaproof verpakte wrap klaar. Met weer voldoende energie voor het 2e rondje. Bij sommige holes moest je even goed uitkijken welke T-box je moest gebruiken voor de eerste of de 2e negen, maar verder was het een verrassend leuke uitdagende baan.
Na 3 uur en 40 minuten waren wij al 2x rond en zat de eerste 2-bal flight al uitgebreid aan een pilsje. Het terras was wel open, maar slechts 2 mensen per tafeltje toegestaan. Opeens was ik de vrouw van Leo?!… Maar om de uitbater niet in de problemen te brengen hebben we ons min of meer aan de regels gehouden. En toch, zijn wij zo langzamerhand niet één grote familie?
Ondanks het vele water heb ik alles met één balletje kunnen doen, want de bal die op hole 7 in het riet verdween en een strafslag opleverde, kon ik gelukkig nog wel opvissen. Ook was het mijn eerste streeploze kaart sinds tijden. Een heerlijke opsteker en een mooie handicapverbetering tot gevolg. Want met 20 + 17 stableford was ik natuurlijk een superblije winnares. Ruud en Eric bedankt voor het heerlijke rondje en de gezelligheid. En Golfclub Kralingen bedankt voor de ontvangst. Van de zomer wil ik zomaar nog wel eens terugkomen wanneer alles een beetje is opgedroogd.
Mooie score dus, maar ja, het blijft golf natuurlijk, dus behaalde resultaten uit het verleden…..
Voorlopig geniet ik ervan en hoop jullie allemaal weer te zien bij de volgende wedstrijden.
Het was een mooie dag in Rotterdam, op de verrassend leuke baan van de golfclub Kralingen. Er werden stortregens voorspeld maar alles trok links of rechts langs en de NVGJ’ers hielden het nagenoeg droog. Het terras, voor het eerst weer weer open, bleef lang drukbevolkt, keurig met twee personen per tafeltje.
Olga Commandeur speelde met 37 punten iedereen van de baan en was niet niet alleen winnaar in B maar ook overall. In B werd deze keer toch beter gescoord dan in A. Paul Boehlé deed het met 34 punten goed en Hannie Verhoeven volgde met 33. In A scoorde Martijn Paehlig de meeste punten (31), gevolgd door Willem Schouten en Leo van de Ruit, beiden met 30.
A-categorie plhc stbf
1. Martijn Paehlig 11 31
2. Willem Schouten 12 30
3. Leo van de Ruit 18 30
4. Louis Westhof 13 29
5. Jolanda Swart (sponsor) 20 28
6. Helene Wiesenhaan 22 26
7. Pim Donkersloot 20 21
8. Charles Taylor 21 18
B-categorie
1. Olga Commandeur 34 37
2. Paul Boehlé 28 34
3. Hannie Verhoeven 34 33
4. Ruud Taal 29 32
5. Anna van Lennep 34 30
6. René Brouwer 25 27
7. Ger Laan 26 27
8. Ron Peereboom Voller 23 24
9. Willem van den Elskamp 32 23
10. Madelon Barenbrug 35 23
11. Eric Venghaus (sponsor) 23 22
12. William Wollring 26 21
13. Sonja van de Rhoer 25 19
14. Guus van Holland 35 16
15. Henk Koster 34 13
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.