Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
19.05.2021
Buienradar voorspelde niet veel goeds, dus toen ik op de parkeerplaats van Golfclub Kralingen mijn golfspullen aan het uitladen was trok ik ook maar gelijk mijn regenkleding aan om mijn harnas niet te laten roesten. Naast mij stond mijn flightgenoot Ruud en we wisselden onze smoesjes uit die we zouden gebruiken om niet de regen in te hoeven. Maar we hebben ze niet toegepast en zijn er vol ingegaan.
Ik had hier nog nooit gespeeld en was verrast door de knusse entree en clubhuis. En wat werden we zeer hartelijk en gastvrij ontvangen! Alles zo lekker compact en dichtbij. Er zaten al wat deelnemers op het terras, maar waar was Willem? Het was hem toch gelukt om zich te verstoppen tussen de lunchpakketten, candybars, fruit en frisdranken.
Vandaag spelen we op de 9 holes baan van Kralingen en ik krijg 34 slagen mee?! Dan moet het wel een hele moeilijke baan zijn. Zoveel slagen heb ik al 10 jaar niet meer gekregen. Nu moet ik wel toegeven dat mijn handicap met het WHS systeem flink gestegen is. Van 21.8 naar 26.8 (zelfs 27.8 officieel volgens NGF) Vorig jaar wist ik echt niet meer hoe ik moest golfen en was alle gevoel ervoor kwijt. Met het gevolg dat de laatste 20 kaarten drama waren met zelf 10 kaarten niet boven de 20 stableford punten.
Nou ja, vandaag maar het beste ervan maken en vooral proberen te genieten tussen de buien door. Na de koffie met wat lekkers en een paar puttjes op de oefengreen zag ik samen met flightgenoot Eric Venghaus de eerste 2-bal vertrekken. Maar nog geen spoor van Ruud, die was nog even naar de driving range. De gezellige startster maakte zich niet al te druk en vertelde ons van alles over de baan en dat wij rondje 5A gingen lopen. Klokslag onze starttijd kwam Ruud heel ontspannen aanlopen en bracht gelijk de nodige rust mee die ik nodig bleek te hebben in mijn slag.
Gelijk al op de eerste hole voelde het goed en zat er een echte swing in mijn slag. Bij Ruud ging het ook best aardig. Ik trek me altijd op aan iemand met een rustige slag, bedankt Ruud. Maar we hadden wel medelijden met Eric, die de dag daarvoor, naar eigen zeggen, nog de sterren van de hemel stond te spelen. Vandaag belanden veel van zijn sterren in het water. Hij had zichtbaar en soms ook hoorbaar behoorlijke rugklachten, maar ondanks dat bleef hij heel gezellig en opgewekt, petje af.
Na hole 2 was er een hevig kabaal. Het bleek een familievete tussen kouwtjes en kraaien. Moeder kouw deed ongelooflijk haar best, maar kon niet voorkomen dat meneer kraai zich te goed deed aan het zojuist uit het nest geroofde jong. De greenkeeper moest eraan te pas komen om het al redelijk grote jong snel uit zijn lijden te verlossen. Tja, de natuur kan hard zijn….
Het hele gebeuren had gelukkig weinig effect op ons spel. Sterker nog, Eric begon ineens even te vlammen en maakte op de volgende hole, een par 3, een birdie!?
De paraplu en regenjassen hebben we even gebruikt, maar al snel konden die weer terug in en aan de golftassen, want de hoosbuien bleven uit. We konden zelfs nog even in polo lopen. Na 9 holes lag er een over heerlijke coronaproof verpakte wrap klaar. Met weer voldoende energie voor het 2e rondje. Bij sommige holes moest je even goed uitkijken welke T-box je moest gebruiken voor de eerste of de 2e negen, maar verder was het een verrassend leuke uitdagende baan.
Na 3 uur en 40 minuten waren wij al 2x rond en zat de eerste 2-bal flight al uitgebreid aan een pilsje. Het terras was wel open, maar slechts 2 mensen per tafeltje toegestaan. Opeens was ik de vrouw van Leo?!… Maar om de uitbater niet in de problemen te brengen hebben we ons min of meer aan de regels gehouden. En toch, zijn wij zo langzamerhand niet één grote familie?
Ondanks het vele water heb ik alles met één balletje kunnen doen, want de bal die op hole 7 in het riet verdween en een strafslag opleverde, kon ik gelukkig nog wel opvissen. Ook was het mijn eerste streeploze kaart sinds tijden. Een heerlijke opsteker en een mooie handicapverbetering tot gevolg. Want met 20 + 17 stableford was ik natuurlijk een superblije winnares. Ruud en Eric bedankt voor het heerlijke rondje en de gezelligheid. En Golfclub Kralingen bedankt voor de ontvangst. Van de zomer wil ik zomaar nog wel eens terugkomen wanneer alles een beetje is opgedroogd.
Mooie score dus, maar ja, het blijft golf natuurlijk, dus behaalde resultaten uit het verleden…..
Voorlopig geniet ik ervan en hoop jullie allemaal weer te zien bij de volgende wedstrijden.
Het was een mooie dag in Rotterdam, op de verrassend leuke baan van de golfclub Kralingen. Er werden stortregens voorspeld maar alles trok links of rechts langs en de NVGJ’ers hielden het nagenoeg droog. Het terras, voor het eerst weer weer open, bleef lang drukbevolkt, keurig met twee personen per tafeltje.
Olga Commandeur speelde met 37 punten iedereen van de baan en was niet niet alleen winnaar in B maar ook overall. In B werd deze keer toch beter gescoord dan in A. Paul Boehlé deed het met 34 punten goed en Hannie Verhoeven volgde met 33. In A scoorde Martijn Paehlig de meeste punten (31), gevolgd door Willem Schouten en Leo van de Ruit, beiden met 30.
A-categorie plhc stbf
1. Martijn Paehlig 11 31
2. Willem Schouten 12 30
3. Leo van de Ruit 18 30
4. Louis Westhof 13 29
5. Jolanda Swart (sponsor) 20 28
6. Helene Wiesenhaan 22 26
7. Pim Donkersloot 20 21
8. Charles Taylor 21 18
B-categorie
1. Olga Commandeur 34 37
2. Paul Boehlé 28 34
3. Hannie Verhoeven 34 33
4. Ruud Taal 29 32
5. Anna van Lennep 34 30
6. René Brouwer 25 27
7. Ger Laan 26 27
8. Ron Peereboom Voller 23 24
9. Willem van den Elskamp 32 23
10. Madelon Barenbrug 35 23
11. Eric Venghaus (sponsor) 23 22
12. William Wollring 26 21
13. Sonja van de Rhoer 25 19
14. Guus van Holland 35 16
15. Henk Koster 34 13
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!
Die Mr Glow Matchplay komptisie 2026 zal sal ook hierdie keer afgeskop word met 'n toernooi op die Devonvale Buite Klub in Stellenbosch, Suid-Africa. Dis 'n uitdagende baan waar jy met moeilyke bofhoue konfronteer word. Die skoonveld kan op sekere plekke nogal smal wees en as die wind boonop opsteek, kan dinge baie interessant raak. Die wedstryd zal op 27 Februarie gespeel word over 18 gaatjies onder lekker sonskijn en snelle setperke. Die NVGJ-speelseisoen sal geopen word met die afslaan van die klub se twee veterane, Ruud Onstein en Ruud Taal. Jij kan jou aanmeld en die inskrijving is oop vir alle NVGJ-lede. Sonja van de Rhoer en Louis Westhof is al op die lijs met name van deelnemers. Versprei die woord!
Onze voorzitter en hoofdredacteur van Golfers Magazine, Martijn Paehlig, pakt royaal uit in 'zijn' tijdschrift, met maar liefst zes zeer lezenswaardige pagina's over de Nations Cup, onlangs gespeeld op onze thuisbaan De Texelse. Het team van de NVGJ overtrof daar zichzelf en werd derde. Het is een sfeerbeeld en wedstrijdverslag in één, met mooie foto's van (ook al) 'onze' Roland Reinders en Peter van Weel. Alle spelers en natuurlijk de toernooidirecteur Cara krijgen aandacht. In hetzelfde nummer overigens een indrukwekkend verhaal van Pamela, over United Golf, dat Oekraïense oorlogsveteranen helpt om via golf hun leven weer op de rit te krijgen. Schril contrast: waar Anton Kuijntjes tijdens de nations cup grappend zegt: 'Ik geef mijn linkerbeen voor zijn balcontact', over een Oostenrijkse tegenstander (met hdc 14 een typische U-boot), citeert Pamela in Oekraïne: 'Jij hebt nog twee benen, dus jij mag wel wat extra werk verzetten.' Uiteraard staat er ook weer een column van Rob Hoogland in het blad. Nu thuis op de mat of in de winkel verkrijgbaar.
We gaan met de NVGJ terug naar De Goyer. Terug naar die baan die bij iedereen in het geheugen gegrift staat: waar ooit een slagboom naast lag en wij dat dagdeel het enige gezelschap waren. Niemand heeft ooit schuld bekend, al vond het bestuur destijds dat we de helft van de kosten moesten dragen. Zo gaat dat bij ons.